สมุทร พาร์ท
คณะเศรษฐศาสตร์
หลังจากที่เมื่อเช้าถูกไอ้เลโอแกล้งเล่นอะแผลงๆ ใส่ ผมก็มานั่งเหม่ออยู่ที่ใต้ตึกคณะในระหว่างรอขึ้นเรียน โดยมีไอ้โต้นั่งอยู่เป็เพื่อน จวบจนใกล้ได้เวลาขึ้นเรียน ไอ้โต้ที่นั่งอยู่ด้วยกันก็สะกิดให้ผมตื่นจากห้วงภวังค์ก่อนจะพากันเดินขึ้นตึกเรียน โดยระหว่างที่เดินอยู่ไอ้โต้ที่สังเกตเห็นถึงความผิดปกติก็ได้ถามผมออกมาว่า
“ นี่มึงเป็อะไรหรือเปล่าไอ้หมุด กูเห็นมึงเหม่อลอยเหมือนคนโดนของเลยว่ะ ”
“ เฮ้อ! กูว่ากูน่าจะดวงตกว่ะ ” ผมตอบกลับไอ้โต้ไป ทำเอาไอ้โต้ที่ได้ยินแบบนั้น ก็รีบขยับเข้ามายืนขวางผมด้วยท่าทีใทันที ผมเองก็ใเหมือนกันครับที่ไอ้เพื่อนตัวดีอยู่ๆ ก็มายืนขวางผมไว้แบบนี้
“ เชี่ย!! เื่จริงเหรอวะเนี่ย! ”
“ มึงเป็อะไรของมึงไอ้โต้ มาขวางกูทำไม! ”
“ ก็กูใที่อยู่ๆ มึงก็พูดออกมาว่าดวงตก คนอย่างสมุทร กาญจนภักดิ์ ที่เคยพูดว่าการดูดวงเป็เื่ไร้สาระ จู่ๆ วันนี้มาบอกว่าตัวเองดวงตก หรือว่า… นี่จะเป็นิมิตหมายของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของมึงวะไอ้หมุด ” ไอ้โต้พูดขึ้นพร้อมกับแอคติ้งเล่นใหญ่จนผมต้องส่ายหน้าให้กับความเพี้ยนของมัน
“ มึงนี่นะ! กูเคยบอกว่าการดูดวงเป็เื่ไร้สาระก็จริง แต่ไม่ได้บอกว่ากูไม่เชื่อเื่ดวงตกสักหน่อย ”
“ มึงมันย้อนแย้งอ่ะไอ้หมุด! การดูดวงกับดวงตกมันก็คือการเชื่อในเื่ดวงนั่นแหละ แต่เอ…. เื่อะไรนะที่ทำให้คนอย่างเพื่อนสมุทรของกูมาพูดเื่ดวงตกได้เนี่ย? ถ้าให้กูเดาก็คงไม่พ้นเื่ของคนที่มึงนอนด้วยกันทุกคืนหรอกใช่มั้ยเพื่อน นั่นแน่!! ”
ป๊าบ!!!
โอ้ย!!!
“ มึงนี่นะไอ้โต้! พูดให้มันดีๆ ” ผมใช้ฝ่ามือตบไปที่หัวของไอ้เพื่อนตัวดีที่ชอบพูดจากวนประสาทของผม
“ เอ้า! แล้วมันผิดตรงไหนวะ ก็มึงนอนกับไอ้เลโอมันทุกวันนี่ กูแค่หมายถึงนอนร่วมห้องกันเฉยๆ มึงนั่นแหละคิดอะไรของมึงไอ้หมุด! ” ให้ตายเถอะ! ผมี้เีจะเถียงกับมันแล้วจริงๆ
“ อ้าว! ไงไอ้หมุด ไอ้โต้ ”
“ ไอ้ต้า? ทำไมวันนี้มึงมาเช้าจังวะ ” ผมเอ่ยขึ้นถามไอ้้ต้าที่เดินเข้ามาทักผมกับไอ้โต้ออกไป
“ ก็ไม่มีอะไรหรอก ปกติถ้าไม่มีงานข้างนอกกูก็มาเช้าอยู่แล้วหรือเปล่าวะ ” อีกฝ่ายหันมาตอบพร้อมกับยิ้มให้ผม
“ ไม่จริงครับเพื่อนต้า! มึงไม่เคยมาเช้าขนาดนี้เว้นเสียแต่ว่ามึงมีเื่ให้ต้องมาทำ! ” เป็ไอ้โต้ที่พูดขึ้น
“ มึงนี่ยังรู้ดีไม่เปลี่ยนไปเลยนะไอ้โต้ สมกับเป็สุนัขทรงเลี้ยงของไอ้หมุดมันจริงๆ ” ไอ้ต้าพูดว่าให้ไอ้โต้ ก่อนจะหันมายิ้มให้ผม ไอ้สองคนนี้มันก็แซวกันแบบนี้เป็ประจำครับ โดยเฉพาะไอ้โต้ที่มักจะถูกไอ้ต้าหลอกด่าแบบนี้อยู่ประจำ จนหลังๆ มานี้ไอ้โต้ถึงกับออกปากว่าคุยกับไอ้ต้าทีไรมันรู้สึกเจ็บใจที่เสียรู้ไอ้ต้ามันทุกที
“ ปากมึงนี่นะไอ้ต้า! ถ้าไปเป็ดารากูคนนึงแหละที่จะไปเม้นท์ด่ามึงเป็คนแรกๆ เลย คอยดู! ” ไอ้โต้เองหันไปตอกกลับไอ้ต้า และทั้งสองคนก็เหมือนจะเปิดวอร์กันออกมา เถียงกันจนคนแถวนั้นหันมามองพวกเรา ผมจึงต้องบอกให้พวกมันสองคนหยุดเถียงกันเพราะไม่อยากตกเป็เป้าสายตาของคนอื่น ก่อนจะเดินนำเข้าห้องเรียนไป ไม่นานอาจารย์ประจำวิชาก็เดินเข้ามาสอนเนื้อหาบทเรียนของวันนี้ พอสอนเสร็จก็ปล่อยให้นักศึกษาทุกคนไปพักทานข้าวเที่ยง
โรงอาหารคณะเศรษฐศาสตร์
“ เออนี่พวกมึง พวกมึงเห็นโพสต์ที่เจ๊กุ๊กไก่โพสต์ลงเพจซุบซิบของมหาลัยของเรายังวะ มีโพสต์ที่เกี่ยวกับพวกมึงด้วยนะ ไอ้ต้า ไอ้หมุด ” ไอ้โต้เปิดประเด็นขึ้นมาขณะที่กำลังนั่งทานข้าวกัน
“ หะ! มีเกี่ยวกับกูด้วยเหรอ? ” ผมอุทานออกมาด้วยความใ ถ้าเป็ข่าวของไอ้ต้าผมก็พอเข้าใจได้ เพราะมันเองก็เป็ถึงรองเดือนมหาลัย แถมกำลังจะมีผลงานการแสดงในอีกไม่นานนี้ด้วย แต่ไอ้ข่าวที่เกี่ยวกับผมนี่สิ… ร้อยวันพันปีก็ไม่เคยมีมาก่อน ถ้าจะมีก็น่าจะ่ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ที่มีคนเอารูปผมไปโพสต์ลงในเพจของมหาลัย ก่อนจะมีคนมาแอดเฟรนด์เพิ่มเพื่อนและติดตามช่องทางต่างๆ ของผมเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย ผมจึงสงสัยว่าที่เจ๊กุ๊กไก่โพสต์ลงมันเป็เื่อะไรกันแน่
“ เออดิ! ของไอ้ต้าอะเื่ที่มึงแอบพาสาวไปกินข้าว ส่วนเื่ของไอ้หมุดเป็เื่ที่มีผู้ชายซื้อข้าวซื้อน้ำมาส่งให้ถึงคณะเมื่อวานนี้ไง ”
“ เดี๋ยวนะ! ใครมันซื้อข้าวซื้อน้ำมาส่งให้มึงวะหมุด! ” ไอ้ต้าหันมาถามผม แต่น้ำเสียงของมันทำเอาผมกับไอ้โต้ที่นั่งอยู่ด้วยกันถึงกับสะดุ้งขึ้นมาทันที เพราะฟังดูเหมือนไอ้ต้ามันกำลังโมโหกับเื่ที่เกิดขึ้นยังไงไม่รู้
“ เอ่อ… ก็ ”
“ มึงเป็อะไรของมึงเนี่ยไอ้ต้า จะทำเสียงดุทำไม ก็แค่ไอ้เลโอมันซื้อข้าวซื้อขนมมาให้ไอ้หมุดเอง ” ไอ้โต้เป็ฝ่ายหันไปตอบไอ้ต้าแทนผม
“ ไอ้เลโอ? ”
“ เออ! ก็ไอ้เลโอเดือนมหาลัยไง ” ไอ้ต้าหันกลับมามองหน้าผมอีกครั้งด้วยใบหน้าหงุดหงิด
“ มึงก็อย่าไปฟังอะไรไอ้โต้มันมากนักเลยไอ้ต้า มึงก็รู้ว่าคนอย่างไอ้โต้มันก็พูดไปเรื่อย ” ผมรีบบอกปัดออกไป ถ้าเป็เื่ที่เกี่ยวกับไอ้เลโอด้วยแล้วผมก็ยิ่งไม่อยากจะพูดหรือไปเกี่ยวข้องด้วย
“ กูถามอะไรมึงอย่างสิหมุด ”
“ หะ! ว่า? ” ผมหันไปขานรับไอ้ต้าที่เหมือนมีเื่อยากจะถามผม
“ ไอ้เลโอกับมึง…. มันยังไงวะ ”
“ หะ? ”
“ ก็่นี้ดูมึงกับมันจะอยู่ด้วยกันบ่อยขึ้น แถมเมื่อวานกูก็เห็นมึงกับไอ้เลโออยู่ด้วยกันที่ตึกสโมนั่นด้วย ”
ไอ้ต้าถามออกมาโดยที่ทั้งผมและไอ้โต้เองก็หันไปมองที่อีกฝ่ายอย่างนึกสงสัยว่าทำไมไอ้ต้ามันถึงถามเื่นี้ขึ้นมา ผมจึงตอบกลับอีกฝ่ายออกไปสั้นๆ เพียงแค่ว่า
“ ก็กูกับไอ้เลโอดันสุ่มได้เป็รูมเมทกัน และกูกับมันก็ยังมาจากโรงเรียนเดียวกันด้วย ”
“ รูมเมท! มึงเป็รูมเมทกับไอ้เลโองั้นเหรอ? ” ไอ้ต้าที่เพิ่งรู้ว่าผมกับไอ้เลโอเป็รูมเมทกันก็ถึงกับใออกมา
“ อ้าว! นี่มึงยังไม่รู้หรอกเหรอว่าไอ้หมุดกับไอ้เลโอมันเป็รูมเมทกันน่ะ ” ไอ้โต้หันไปถามไอ้ต้า ส่วนไอ้ต้าก็ได้แต่ส่ายหน้าแบบไม่รู้เื่รู้ราวออกมา
“ เฮ้อ! พูดถึงไอ้เลโอกูว่ามันเองก็มีน้ำใจเหมือนกันนะเว้ยที่ยังอุตส่าห์ซื้อข้าวซื้อของมาฝากมึงด้วยน่ะไอ้หมุด ไม่เสียแรงที่เป็เพื่อนร่วมรุ่นจากโรงเรียนเก่าด้วยกัน หึหึ ”
“ หึ! เพราะข้าวกับขนมของมันมึงเป็คนแดกเองคนเดียวไง มึงถึงได้ชมมันออกมาแบบนี้น่ะไอ้โต้ เห็นแก่กินจริงๆ นะมึงเนี่ย ” ผมพูดสวนไอ้โต้กลับไป
“ สรุปแล้วเมื่อวานมึงไม่ได้กินข้าวกับขนมที่กูซื้อให้งั้นเหรอ? ”
เสียงที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ผมถึงกับใขึ้นมาทันที เสียงที่คุ้นเคยและจำได้ดีว่าเป็เสียงของไอ้เลโอที่พวกผมกำลังพูดถึงเ้าตัวอยู่
“ มึงมาที่นี่ทำไมไอ้เลโอ! ” ไอ้ต้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามผม ก็ได้ลุกขึ้นยืนมองหน้าของผู้มาใหม่อย่างไม่สบอารมณ์
“ ไอ้เลโอ… มึงมาที่นี่ทำไม? ” ผมรีบยืนขึ้นแล้วหันหลังกลับไปถามอีกฝ่าย
“ กูก็มาหามึงไง นี่กูก็ซื้อขนมมาฝากมึงด้วยนะ ” อีกฝ่ายว่าออกมาด้วยท่าทีสบายๆ พร้อมกับชูถุงขนมในมือของเ้าตัวให้ผมและทุกคนดู
“ เชี่ย! กูว่าแปลกๆ แล้วนะ ไอ้เลโอมึงซื้อขนมมาให้ไอ้หมุดมันอีกแล้วเหรอวะ ” ไอ้โต้พูดขึ้น และมองหน้าของผมกับหน้าของไอ้เลโอสลับกันไปมา
“ ไอ้เลโอ… มึงมาที่นี่เพราะแค่จะเอาขนมมาให้ไอ้หมุดมันแค่นี้จริงๆ เหรอ? ”ไอ้ต้าเมายืนอยู่ข้างๆ ผม แล้วถามไอ้เลโอมันออกไป
“ ถ้ากูบอกว่าใช่แล้วจะทำไมเหรอ? ” ทางด้านของไอ้เลโอก็ตอบไอ้ต้ากลับมาอย่างกวนๆ พร้อมทั้งทำท่าทางกวนประสาทพวกเรา
“ งั้นมึงก็เอาขนมมา แล้วก็กลับคณะมึงไปได้แล้ว ” ไอ้ต้าเดินเข้าไปประจันหน้ากับไอ้เลโอ ก่อนจะยื่นมือออกไปเพื่อรอรับขนมจากอีกฝ่ายที่บอกว่าซื้อมาให้ผม
“ แล้วทำไมกูต้องทำตามที่มึงบอกด้วย มึงมีสิทธิ์อะไรมาสั่งกูไม่ทราบ… ไอ้ต้า! ”
“ มึงอยากมีเื่กับกูมากสินะ ” ไอ้ต้าที่ดูจะหมดความอดทนก็ได้พูดออกมาเสียงดัง จนผมกับไอ้โต้ที่ยืนอยู่ตรงนั้นรีบพากันไปขวาแขนของไอ้ต้าแล้วดึงตัวมันให้ถอยกลับมาก่อน ไม่งั้นไอ้ต้าน่าจะมีเื่กับพวกไอ้เลโอแน่ๆ เพราะเพื่อนของไอ้เลโอที่มาด้วยกันก็ขยับเข้ามายืนประกบตัวของไอ้เลโอแล้วด้วยเช่นกัน
แก! แกได้ยินหรือเปล่า เลโอซื้อขนมมาให้เพื่อนคนเดิมอีกแล้ว
นั่นสิแก ฉันว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ
แต่ฉันฟินอะแก ฉันจิ้นคู่นี้ น่ารักมาก!!
เสียงซุบซิบของนักศึกษาบริเวณนั้นเริ่มดังขึ้นมา พอผมหันไปมองรอบๆ ก็เห็นว่าตอนนี้ทุกคนกำลังให้ความสนใจกลุ่มของพวกเรา หลายคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรุปละวิดีโอพวกเราเอาไว้ ผมจึงตัดปัญหาด้วยการหันไปบอกไอ้ต้าเอากระเป๋าของผมกลับขึ้นห้องเรียนไปให้ด้วย อีกฝ่ายก็หันมาทำหน้างงใส่ผม แต่ผมไม่ไอ้อธิบายเพิ่มเติมอะไรก่อนจะตรงเข้าไปคว้าแขนของไอ้เลโอแล้วลากไอ้ตัวปัญหาอย่างมันให้เดินตามออกไปด้วยกัน
“ มึงกำลังทำบ้าอะไรของมึงหะไอ้เลโอ! มึงคิดจะแกล้งอะไรกูอีกหะ! กูบอกแล้วไงว่าให้ต่างคนต่างอยู่! ” พอลากตัวไอ้เลโอออกมาหาที่สงบเงียบคุยได้ ผมก็เปิดฉากโวยวายใส่มันออกไปทันที
“ มึงจะโวยวายอะไรนักหนาวะสมุทร มึงก็เห็นว่าเพื่อนของมึงตั้งใจจะหาเื่กู อีกอย่างนึงนะ… กูบอกแล้วไงว่ากูจะไม่เลิกยุ่งกับมึง! ” ไอ้เลโอพูดย้ำออกมาด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิด แถมยังทำหน้าไม่สบอารมณ์ออกมาด้วย
“ ไอ้เลโอ…. มึงชักจะเกินไปแล้วนะ มึงเลิกยุ่งกับกูสักทีเถอะกูขอละ! เดี๋ยวกูจะยอมย้ายออกจากหอไปเอง! ”
“ สมุทร! มึงลืมไปแล้วเหรอที่กูบอกกับมึงไปก่อนหน้านี้น่ะ ถ้ามึงคิดจะหนีจากกูด้วยการย้ายห้องล่ะก็…. มึงเจอดีแน่ ”
“ มึงหยุดขู่กูสักทีไอ้เลโอ! กูจะย้ายไปอยู่ไหนมันก็เื่ของกู! มันเป็สิทธิ์ของกู! และกูก็ไม่กลัวคำขู่ของมึงด้วย! ”
“ ได้! งั้นกูจะทำให้มึงเห็นเองว่ากู…. ไม่ได้ขู่ แต่กูพร้อมทำจริง! ”
อั๊ก!!
ผมร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่ออยู่ๆ ไอ้เลโอมันก็ผลักผมจนหลังกระแทกเข้ากับผนังของตึก ก่อนจะเดินเข้ามาประชิดตัวผมแล้วทำในสิ่งที่ผมไม่คาดคิดว่ามันกล้าทำแบบนี้กับผมที่นี่
จุ๊บ!! จ๊วบ!
“ อื้อ!! อ่อยอูนะ!! (ปล่อยกูนะ) ” ผมพยายามดิ้นหนีและร้องประท้วงให้อีกฝ่ายปล่อยผม แต่ไอ้เลมันไม่ได้ฟังที่ผมบอกเลยสักนิด มันยังคงใช้ปากของมันเข้าบดจูบกับปากของผมไปมาจนผมรู้สึกเจ็บปากของตัวเองไปหมด
จุ๊บ!! จ๊วบ!!
“ อื้อ!! ไอ้เลโอ!! ” ผมรวบรวมแรงของตัวเองอีกครั้งแล้วผลักตัวของไอ้เลโอให้ออกห่างได้สำเร็จ และด้วยความโมโหอีกฝ่ายเป็อย่างมาก ผมจึงชกเข้าไปที่หน้าของไอ้เลโอมันโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ
พลั่ก!!
อัก!!
“ นี่มึงกล้าต่อยกูเลยเหรอ… สมุทร! ”
“ กูกล้าทำมากกว่านี้อีก…. ถ้ามึงยังไม่เลิกทำเื่เหี้ยๆ กับกู! ”
“ ได้!! มึงเป็คนท้าทายกูเองนะ! มึงอย่าหวังว่าจากนี้ไปกูจะใจดีกับมึงอีก มึงได้เกลียดกูมากกว่าเดิมแน่ สมุทร!! ”
“ ไอ้เหี้ย! อย่าเข้ามานะมึง!! ถอยไป!! อื้อ!!! ”
จุ๊บ!! จ๊วบ!!!
203
