นางเซียนยอดเชฟ : ท่านแม่ทัพ ท่านไม่ยุติธรรม (แปลจบแล้ว)

        ใบหน้ายิ้มแย้มของเสิ่นม่านบึ้งตึงทันทีที่ตาเฒ่าคังปรากฏตัว

        แม้แต่เสี่ยวตงที่กำลังช่วยเสิ่นม่านร่างสัญญา เมื่อเห็นใบหน้าแก่ชราของเขาก็โมโหจนแทบจะโยนพู่กันทิ้ง จากนั้นเอ่ยถามอย่างมีน้ำโห

        “เจ้ามาทำอะไรอีก?” คงไม่ได้อาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มสองคนในบ้านไปขายเต้าฮวย จงใจมาหาเรื่องหรอกนะ หรือเขาคิดจะทำลายกิจการของท่านอา?

        นั่นก็ต้องดูก่อนว่าเสิ่นตงซานยินยอมหรือไม่!

        แต่ที่น่าแปลกคือ ตาเฒ่าคังหาได้พูดสิ่งใดไม่ และยังไม่ได้มีทีท่ามาก่อความวุ่นวายแต่อย่างใด หากแต่ยืนรออย่างมีมารยาทเงียบๆ กระทั่งผู้ดูแลถังที่มาซื้อเต้าหู้จากไป เขาก็ไม่ได้ทำเรื่องบ้าคลั่งอะไร

        นี่ช่างไม่เหมือนเขาเลย

        เสิ่นม่านจ้องมองตาเฒ่าด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก นางไม่คิดจะอดทนกับคนดื้อด้านเช่นนี้ จากนั้นหักนิ้วดังกร๊อบ และถามอย่างไม่เกรงใจ

        “เจ้าคิดจะมาไม้ไหนอีก มาทำให้มันจบในคราวเดียวไปเลยดีกว่า ข้าเองก็อยากลองดูว่ากระดูกแก่ๆ ของเจ้าจะทนการสั่งสอนได้สักแค่ไหน”

        นางไม่ได้อัดสั่งสอนคนมานาน พอได้เห็นตาเฒ่าสมควรตายคนนี้ก็ชักรู้สึกคันไม้คันมือ

        ตาเฒ่าคังเมื่อวานก็เจ็บตัวไม่เบา พอตอนนี้ได้ยินว่าจะถูกทุบตี จึงรีบโบกมือ “ไม่ๆ เสิ่นม่านเหนียง ข้ามาคุยธุระจริงๆ เมื่อวานเจ้าบอกว่าให้เราขายตัวมาทำงานบ้านเจ้า ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะขาย!”

        “เหอๆ ตาเฒ่าคัง เจ้าช่างไร้เกียรตินัก เพียงเพื่อเงินไม่กี่ตำลึง ถึงขั้นจะขายตนเองมาทำงานให้ผู้อื่น? ไยกระดูกของเจ้าจึงเปราะบางเช่นนี้!?”

        เนื่องจากมีคนทำงานในโรงทำเต้าหู้ไม่น้อย แม้ว่าโรงงานจะอยู่ด้านหลัง แต่ก็มีหลายคนที่ทำงานโม่ถั่วเหลืองอยู่ด้านหน้า ซึ่งบัดนี้กำลังเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

        “โอ๊ย! พวกเจ้าจะเข้าใจอะไร! บ้านข้าแทบจะไม่มีข้าวกินอยู่แล้ว ยังจะสนใจเรื่องเกียรติอะไรอีก? หากพวกเจ้าทนดูไม่ได้ เช่นนั้นก็ควักเงินมาเลี้ยงดูครอบครัวข้าทั้งเจ็ดคนสิ!”

        หลังจากตาเฒ่าคังตอกกลับผู้คนที่เยาะเย้ยเขา จากนั้นก็เอ่ยกับเสิ่นม่านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ที่จริงแล้ว ที่ข้าจะขายไม่ใช่คู่ผัวเมียต้าจ้วง แต่เป็นคู่ผัวเมียเจ้ารองที่ไม่เอาไหน พวกเขาบอกว่าขอเพียงพวกเจ้าจ่ายเงินก็จะยอมขายตนเอง! ทะเบียนราษฎร์ของพวกเขาอยู่กับข้า”

        คังต้าลี่และภรรยาต้องการขายตัวเอง?

        เสิ่นม่านย่นคิ้วเข้าหากัน เมื่อวานดูแล้วไม่เหมือนเลย หรือว่าที่เมื่อวานพวกเขาสามีภรรยานำมันเทศมาหนึ่งตะกร้า เพราะจะติดสินบนนางหรือ?

        นางคิดอย่างไรก็รู้สึกว่าน่าแปลก

        เมื่อตาเฒ่าคังเห็นนางเม้มปากไม่เอ่ยอะไร จึงนึกว่านางเห็นว่าแพงไป จึงกล่าวต่อ “เจ้าอย่าเพิ่งเห็นว่าแพง ต้าลี่ของเราขยันเอาการเอางาน กินก็น้อย ส่วนชุ่ยฮัว แม้ตอนนี้จะตั้งท้องทำให้เคลื่อนไหวไม่สะดวก แต่ก็สามารถซักผ้า ทำอาหารและทำความสะอาดได้บ้าง รอเมื่อนางคลอดลูก เด็กคนนั้นพวกเจ้าก็ขายได้ ถึงเวลายังได้เงินมาอีกหลายตำลึง...”

        ยิ่งตาเฒ่าคังพูดมาก หน้าตาของเขาก็ยิ่งน่าขบขัน

        เสิ่นม่านกระจ่างได้ในทันใด ที่แท้คนที่อยากขาย เกรงว่าคงไม่ใช่ครอบครัวคังต้าลี่ หากแต่เป็นตาเฒ่านี่ต่างหาก

        มีบิดาผู้ให้กำเนิดที่ไหนถึงคิดอยากขายครอบครัวลูกชาย? แม้แต่ลูกสะใภ้และเด็กในท้องก็ไม่เว้น? เทียบกับนางโจวที่หนีไปกับชายชู้ผู้นั้นแล้วไม่ต่างกันแม้แต่น้อย!

        เสิ่นม่านเบ้ปากและขัดคำพูดต่อจากนั้นของตาเฒ่าคัง “ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ตอนนี้ไม่อยากซื้อ เจ้ากลับไปดีกว่า ขืนยังกล้ามาก่อเรื่องที่บ้านข้า ข้าจะแจ้งความ”

        “อย่าเพิ่ง!” ตาเฒ่าคังร้อนใจ

        “ห้าตำลึง! พวกเขาทั้งสาม ข้าขายทั้งหมดห้าตำลึง! ขอเพียงเจ้ายอมให้เขามีข้าวกิน! ม่านเหนียง โปรดเมตตาด้วย รับพวกเขาไว้ด้วยเถิด ครอบครัวข้าเลี้ยงดูคนมากมายไม่ไหวแล้วจริงๆ”

        ไม่ใช่เรื่องซื้อหรือไม่ซื้อ แต่การค้าขายมนุษย์ สำหรับเสิ่นม่านแล้วยังคงรู้สึกว่าไม่ถูกกฎหมาย!

        แม้ว่านี่จะเป็นสังคมเก่าแก่อันน่าชิงชัง ที่การค้าขายมนุษย์กับสัตว์เดรัจฉานไม่ได้แตกต่าง สามารถซื้อขายได้ตามใจชอบ แต่นางคือคนที่มาจากศตวรรษที่ยี่สิบสอง แล้วจะทนรับการค้ามนุษย์ได้อย่างไร?

        หากเปลี่ยนเป็นยุคสมัยของนาง ต้องถูกประหารด้วยการยิงเป้าแน่ๆ

        เสิ่นม่านโบกมือรำคาญใจ จากนั้นปฏิเสธอย่างเย็นชา “ข้าจะไม่ซื้อลูกชายและลูกสะใภ้ของเจ้า ตาเฒ่าคัง ขอร้องเถิด ช่วยทำตัวให้เป็นคนกว่านี้หน่อย ขืนเจ้ายังไม่เลิกมาบังคับตอแยข้า ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้สาสม”

        ตาเฒ่าคังสะดุ้ง ขณะที่กำลังคิดว่าจะใช้ข้ออ้างอะไรโน้มน้าวนางต่อดี พอหันหลังกลับก็เห็นสะใภ้ชุ่ยฮัวยืนถือตะกร้าอยู่หน้าประตู

        ใบหน้าของชุ่ยฮัวดูย่ำแย่สุดขีด นางจ้องตาเฒ่าคังและยิ้มอย่างเย็นชา

        “ท่านพ่อ แผนการของท่านช่างหลักแหลมนัก เพื่อชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวท่าน ถึงขั้นคิดขายข้ากับต้าลี่!”

        เสิ่นม่านเองก็เพิ่งสังเกตเห็นผู้หญิงคนนี้ ถึงกับตกตะลึงและอดไม่ได้ที่จะลูบจมูก

        นี่... กำลังจะฉีกหน้ากันหรือ?

        นางกับเสี่ยวตงมองหน้ากัน ต่างพบว่าใบหน้าของอีกฝ่ายแสดงความรู้สึกเช่นเดียวกันเป๊ะ

        อยากรู้อยากเห็นเหลือเกิน!

        เสิ่นม่านยิ้มคิกคักและกระซิบบอกเสี่ยวตง “เจ้าไปขนเก้าอี้มา แล้วก็หยิบเมล็ดทานตะวันคั่วมาสักหนึ่งกำมือ”

        เสี่ยวตงพยักหน้าอย่างแรงและวิ่งไปเอาของ

        แม้ว่าจะไม่รู้ว่าฉากวันนี้คือเรื่องจริงหรือไม่ แต่นางก็อยากแทะเมล็ดทานตะวันแล้วนั่งชมสักหน่อย

        เดิมทีตาเฒ่าคังแอบสองสามีภรรยามา วางแผนว่าขายพวกเขาเงียบๆ ถึงเวลาพอสกุลเสิ่นได้ทะเบียนราษฎร์ของพวกเขาไป สองคนนี้ย่อมต้องปฏิบัติตาม

        แต่ตอนนี้เรื่องดันถูกเปิดเผยก่อน เขาจึงต้องหน้าด้านต่อไป “สะใภ้รอง เจ้าอย่าเพิ่งโมโหข้า ครอบครัวเรามีกันเจ็ดคน ตอนนี้เลี้ยงดูไม่ไหวจริงๆ เจ้ากับต้าลี่ช่วยเห็นใจและคิดเพื่อทุกคนด้วยเถิด”

        “คิดเพื่อทุกคน?”

        ชุ่ยฮัวยิ้มปนโมโหสุดขีด หน้าอกของนางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

        “ท่านก็แค่รังเกียจที่ลูกในท้องของข้าคือผู้หญิงไม่ใช่หรือ? ข้ากับต้าลี่ก้มหน้าก้มตาทำงานเพื่อครอบครัวนี้ แล้วบอกว่าเลี้ยงดูพวกข้าไม่ไหว? ตกลงว่าใครเลี้ยงดูใครกันแน่! ในบ้านมีกันเจ็ดคน ห้าคนเอาแต่งอมืองอเท้ารอกิน! สุดท้ายข้ากับต้าลี่ยังต้องถูกพวกท่านขายเลือดขายเนื้ออย่างน่าบัดซบเช่นนี้หรือ? ตกลงว่าท่านยังเป็นคนอยู่หรือไม่!

        คงเพราะโมโหสุดขีด ชุ่ยฮัวที่ปกติคอยปรนนิบัติพ่อสามีอย่างอ่อนน้อม ตอนนี้ถึงได้ระเบิดความโมโห ทำเอาใบหน้าชราของตาเฒ่าคังถึงกับแดงสลับเขียวเพราะความโกรธ ช่างน่าดูชม

        ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของชาวบ้าน เสิ่นม่านทอดถอนใจอย่างอดไม่ได้ “เฮ้อ ช่างน่าเศร้า!”

        เสี่ยวตงนำเก้าอี้กับเมล็ดทานตะวันมาพอดี ทั้งยังพาเสี่ยวหลานกับต้าเป่ามาด้วย ทุกคนนั่งนิ่งอยู่ตรงลานบ้านจับกลุ่มแทะเมล็ดทานตะวันชมเหตุการณ์กันอย่างสนุกสนาน

        ส่วนอีกฟาก ใบหน้าชราของตาเฒ่าคังเริ่มตรึงไม่อยู่ เขาเดินหน้าเข้าไปเงื้อมือฟาดใส่ชุ่ยฮัวจนลืมอาการปวดตัวปวดขา

        “นางตัวดี รีบไสหัวกลับไปเดี๋ยวนี้! อย่ามาใส่ร้ายป้ายสีสกุลคังของข้า ช่างน่าขายหน้านัก!”

        เสิ่นม่านยืนพรวดขึ้น ตาเฒ่าบ้านี่ ทำไมถึงทำร้ายผู้หญิง?!

        ชุ่ยฮัวถูกตบจนหน้าหัน นางทั้งเกลียดชังและเดือดดาล!

        นางอยากโยนพวกเดรัจฉานทั้งหลายของสกุลคังเข้าไปนรกชั้นที่สิบแปด ให้พวกเขาไม่อาจได้ผุดได้เกิดอีก! ทำไมนางกับต้าลี่ต้องถูกขายเพื่อแลกกับชีวิตสุขสำราญของผีขี้เกียจอย่างสกุลคังพวกนี้?!

        เพราะอะไร?!

        ชุ่ยฮัวหันหน้าขวับ จากนั้นออกแรงผลักตาเฒ่าคัง “หากท่านไม่อธิบายวันนี้ ข้าจะไม่ยอมจบกับท่านง่ายๆ แน่!”

        ตาเฒ่าคังถูกผลักอย่างแรงจนเกือบเซล้ม ตอนนี้เขาไม่สนใจเรื่องหน้าตาหรือเกียรติศักดิ์ศรีอะไรทั้งนั้น เขายกเท้าขึ้นแล้วกระทืบชุ่ยฮัวเต็มแรง

        “มารดามันเถิด! ที่ผ่านมาข้าไว้หน้าเจ้ามากเกินไปสินะ?”

        ชุ่ยฮัวไม่ทันตั้งตัวจึงถูกถีบจนล้มกองกับพื้น ขณะพยายามจะลุกขึ้น ทันใดนั้นนางก็กุมท้องและร้องโอดโอยอย่างทรมาน

        “ลูก... ลูกของข้า!”

        เสิ่นม่านหัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม แย่แล้ว… หรือว่าจะคลอดแล้ว!

        -----