“ วาว ต่างจากสถาบันหลวงของเหล่าจอมเวทไม่น้อยเลย ”
แอ็กเซลมองดูตึกสูงตรงหน้านับรวมแล้วมีทั้งหมด 10 ตึก รอบๆตึกมีวงแหวนหมุนวนราวกับว่ามันเป็สถานีอวกาศ โดยสิ่งที่โคจรรอบๆตึกทั้ง 10 คืออุปกรณ์สร้างบาเรียป้องกัน มันทำให้สถาบันแห่งนี้ดูยิ่งใหญ่และดูปลอดภัย
นักศึกษาสถาบันแต่ละคนที่มองเห็นกำลังใช้งานแผ่นโลหะบางๆในการเคลื่อนย้ายไปมาระหว่างตึก เพียงแค่พวกเขาขึ้นเหยียบแผ่นลอยเ่าั้จะพาเดินทางไปยังจุดหมายต่างๆในสถาบัน การใช้แผ่นลอยในการเดินทางตอกย้ำว่าพื้นที่แห่งนี้กว้างใหญ่จนไม่สามารถใช้เท้าเดินสำรวจจนทั่วถึง จากภาพรอบด้านที่แอ็กเซลมองดูนับว่าเป็สถานที่แปลกตาไม่น้อยเมื่อเทียบกับสถาบันในโลกเวทมนตร์
เดิมทีเขาคิดว่าสถานีอวกาศน่าตื่นเต้นมากพอแล้ว การเดินทางกลับสถาบันกลับให้ความตื่นเต้นที่มากยิ่งกว่า ต่อให้เขาจะมีความทรงจำดั้งเดิมอยู่ก็ตาม การได้มาเห็นด้วยตาอีกครั้งทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย
กลิ่นหอมสดชื่นจากสวนดอกไม้หน้าสถาบันลอยมาตามลม แอ็กเซลจึงก้าวเดินไปบนเส้นทางปูด้วยหินอ่อน เขายังไม่คิดใช้แผ่นลอยเพราะอยากเดินรับลมที่นี่ก่อนสักพัก ในระหว่างเดินเขาไม่ลืมกวาดตามองดูสวนดอกไม้ข้างทางที่ปลูกเอาไว้เป็เครื่องประดับ มันกำลังส่งกลิ่นหอมจนทำให้พื้นที่แห่งนี้ดูสะอาดและสดชื่น
ห่างออกไปไม่ไกลมากมีสนามหญ้าเขียวขจีที่สถาบันปลูกเอาไว้ ด้านข้างสนามหญ้ามีต้นไม้สูงใหญ่คอยให้ร่มเงาทำให้บรรยากาศดูสดชื่น ถึงแม้สถาบันจะมีสนามหญ้าขนาดใหญ่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา บนสนามกลับไม่มีนักศึกษาคนใดเข้าไปใช้งาน เนื่องจากว่าการฝึกทักษะทั้งหมดนั้นถูกระบุให้ใช้ในพื้นที่เฉพาะที่ทางสถาบันสร้างขึ้นเท่านั้น ไม่อย่างนั้นมันจะสร้างความเสียหายแก่สิ่งก่อสร้างด้านนอกถ้าไม่ระมัดระวัง
ขณะที่เขาเดินจนใกล้จะถึงหอพัก แอ็คเซลได้ยินเสียงบีบแตรดังมาจากด้านหลัง สิ่งที่กำลังวิ่งมาบนทางเดินหินอ่อนคือรถยนต์ไร้ล้อกำลังวิ่งมาบนอากาศ เขาจึงเดินหลบออกไปด้านข้างปล่อยให้ขบวนรถผ่านไป
“ สิ่งที่วิ่งอยู่บนพื้นส่วนมากก็มีแค่รถม้า ถ้าจะบินบนฟ้าก็มีแค่เรือเหาะ ที่นี่มีหลายอย่างกว่านั้นสินะ”
แอ็กเซลยิ้มให้ความคุ้นเคยจากความทรงจำในสมองของตนเอง มันเป็สิ่งแปลกใหม่ต่างจากโลกเวทมนตร์ ทันใดนั้นเองขบวนรถหลายสิบคันที่วิ่งผ่านกลับหยุดกระทันหัน เขาจึงหยุดเดินเพราะอยากรู้ว่าขบวนรถทำไมถึงหยุดชะงัก
“ ดูสิฉันเจอใคร นี่ไม่ใช่แอ็กเซลคนเก่งของเราหรอกเหรอ ฉันได้ข่าวว่ากลุ่มวอยแฮร์ถูกจัดการ ไม่คิดว่าแกจะรอดกลับมาได้ ”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกพอใจราวกับว่าอยู่เหนือกว่า เอ่ยออกมาจากชายผมสีเหลืองทอง ภายในน้ำเสียงกลับมีการหยอกล้อและเหน็บแหนมคนที่มันพูดถึง แอ็กเซลจึงค้นความทรงจำภายในหัวพบว่าชายคนนี้คือเพื่อนร่วมชั้นในบรรดาเพื่อนหลักพันคนที่เข้ามาศึกษาภายในสถาบันนี้พร้อมๆกัน เพียงแต่ว่ามันคือหนึ่งในคนที่เข้ามาหาเื่เขาบ่อยครั้งโดยอ้างการท้าประลอง
“ วาว ร่างกายครบ 32 เหลือเชื่อที่แกรอดมาได้ ” ทอมเท้าสะเอวพลางโยกหัวไปซ้ายทีขวาทีเพื่อใช้สายตาของมันมองสำรวจเขาให้ละเอียด
แอ็กเซลไม่คิดสนใจ หากว่านับอายุรวมกันแล้วเขาที่เป็จอมเวทมาก่อนอายุมากกว่ามันหลายเท่า การหาเื่ต่อยตีกับเด็กจึงเป็เื่ที่เสียเวลา เขากลับมาสถาบันเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งและหาข้อมูลที่ต้องซื้อด้วยเงิน ภายในนี้มีข้อมูลเ่าั้ที่ไม่ต้องซื้อ นักศึกษาสามารถเข้าถึงได้จึงไม่คิดสนใจการท้าทายของเด็กรุ่นหลัง
เมื่อคิดว่าตนเองไม่สมควรจะอยู่ที่นี่นานเกินไป แอ็กเซลจึงก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังตึกที่เป็หอพัก ในขณะเดินผ่านรถราว 10 คันเขาพบว่ามีคนราว 2 - 3 คนกำลังยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายวีดีโอ มันเป็เื่ธรรมดาที่คนพวกนี้จะบันทึกสิ่งใดเอาไว้ การแกล้งของทอมมักจะมีวีดีโอหลุดออกไปสร้างเสียงหัวเราะให้ทุกคนบ่อยๆ แอ็กเซลที่หลบเลี่ยงปัญหาออกมาได้แล้วเขาจึงปล่อยให้นักศึกษาเหล่านี้ถ่ายวีดีโอของเขาต่อไป
“ เฮ่! แกกล้าเมินฉันเหรอ ”
ทอมฉีกยิ้มกว้าง เมื่อการขู่ของเขาทำให้แอ็กเซลหยุดเดินได้ เพียงแต่ว่าใบหน้าของมันกลับขึ้นสี อีกฝ่ายไม่ได้หยุดเพราะเสียงข่มขู่ของมันแต่หยุดเพราะกำลังมองดูยานรบลำหนึ่งบินผ่านสถาบันไป
นักศึกษาปี 2 หลายสิบคนที่นั่งอยู่บนรถเมื่อเห็นท่าทางของแอ็กเซลต่างพากันส่งเสียงหัวเราะเพราะทอมถูกเมินโดยสิ้นเชิง
“ ไอ้สารเลว ”
ถุงมือข้างขวาโยนตามหลังแอ็กเซล มันได้กระแทกเข้าที่ศีรษะจนเอียงไปทางขวาเล็กน้อย แอ็กเซลจึงหันมองดูว่าอีกฝ่ายโยนสิ่งใดตามหลังตนเอง เมื่อพบว่าเป็ถุงมือเขาจึงขมวดคิ้วไม่คิดว่ามันจะใจร้อนขนาดถึงขั้นโยนถุงมือท้าดวลเขา
“ หยิบมันซะ หยิบมันขึ้นมา! ”
ถุงมือสีขาวเสริมด้วยแผ่นเหล็กหล่นอยู่ข้างตัว แอ็กเซลทำเพียงมองมันด้วยสายตาเฉยชาก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังหอพัก
ทอมเริ่มรู้สึกเสียหน้าต่อหน้าเพื่อนบนรถที่กลับมาจากหาประสบการณ์ร่วมกัน มันจึงกัดฟันระงับความโกรธของตนแต่ก็ทำไม่ได้ เท้าทั้งสองของมันดีดไปข้างหน้าด้วยความไว มันจะต้องเล่นงานแอ็กเซลให้ได้สักหมัดด้วยกำลัง 1 ใน 10 หมัดนี้ไม่เพียงพอจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตายได้ แต่สามารถทำให้เกิดความเ็ปอย่างถึงที่สุดได้
แต่แล้วชายที่กำลังเดินไปด้านหน้าทำราวกับว่าไม่ได้ใส่ใจสิ่งใดได้หันหลังด้วยความไวพบเข้ากับการโจมตีที่พุ่งเข้าหาตน ประสบการณ์ในโลกเวทมนตร์กลับทำงานโดยอัตโนมัติ เขาจึงเปิดใช้งานสกิลโยกหลบตามด้วยดึงราวตากผ้าของแม่ที่เก็บเอาไว้ในแหวนเก็บของออกมาใช้งาน ทันทีที่หมัดของอีกฝ่ายพุ่งเฉียดแก้มไป ราวตากผ้าในมือก็ถูกใช้ผ่านสกิลฟันแนวตรง ส่งผลให้ใบหน้าของทอมถูกท่อเหล็กฟาดเกิดเสียงดังกังวานออกไปไกล
ความเงียบเข้าปกคลุมนักศึกษาปี 2 การเคลื่อนไหวของแอ็กเซลเมื่อครู่ไม่ได้รวดเร็วเลยสักนิด มันกลับมีความแม่นยำเป็อย่างมาก เขาสามารถหลบการโจมตีของทอมได้อย่างง่ายดายก่อนจะสวนกลับด้วยท่อเหล็ก
ทอมที่ถูกฟาดจับไปยังกลางหน้าผากของตน แรงโจมตีเมื่อครู่แรงมาก มันรู้สึกปวดบริเวณกลางหน้าผาก ต่อให้จะมีเพียงแค่รอยแดงเท่านั้น มันกลับรู้สึกขายหน้าราวกับว่าตนพ่ายแพ้คนธรรมดาที่เคยเล่นงานประจำ
“ แก! ”
“ โทษที ร่างกายมันตอบสนองไปเอง ไปห้องพยาบาลไหม ที่นั่นน่าจะช่วยได้นะ ”
แอ็กเซลแนะนำอีกฝ่าย จากนั้นเขาจึงเก็บท่อเหล็กแล้วเดินกลับหอพัก ทอมที่ถูกฉีกหน้าเป็ครั้งที่ 3 ะเิความโกรธออกมาจากร่างส่งผลให้พลังคอสมิกระดับ 3 ดาวเอ่อล้นออกมา แอ็กเซลรู้ว่ามันกำลังจะทำอะไรบ้าๆ เขาจึงหันกลับมาจ้องตามันจนอีกฝ่ายชะงักไปครู่หนึ่ง
“ ฉันไม่มีเงินจ่ายค่าสนาม ถ้าแกอยากสู้ไว้เจอกันในห้องฝึก”
การฉีกหน้าครั้งที่ 4 เกิดขึ้น มันได้สร้างความโกรธให้ทอมเป็อย่างมากเมื่อคนที่อ่อนกว่าเป็ฝ่ายนัดเจอมัน แต่เมื่อได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนรถคันท้ายสุดมันจึงเก็บความโกรธก่อนจะร้องะโบอกทุกคนรอบๆให้รู้ว่าจะสู้กับแอ็กเซล ขณะที่กำลังจะนัดเวลา แอ็กเซลกลับพูดแทรก เขาไม่สามารถสู้ในวันนี้ได้เพราะมีนัดหลายอย่างจึงขอเป็ฝ่ายนัดมันแทน
“ อีก 2 วันเจอกันที่ห้องฝึก ” ทอมรู้สึกโกรธมากกว่าเดิมขึ้นไปอีก ตลอดเวลาที่ผ่านมา แอ็กเซลไม่เคยนัดเวลามันเลย เขาเพียงแค่รับแล้วทำให้มันจบเร็วที่สุด ครั้งนี้อีกฝ่ายกลับนัดมัน นอกจากจะนัดเวลาแล้วยังนัดสถานที่
“ ได้ ในอีกสองวัน ฉันจะรอแกที่ห้องฝึก 35 แกอย่าหนีไปไหนล่ะไอ้สารเลว! ”
“ ไม่สิ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ” ทุกคนบนรถทำสีหน้าสงสัย พวกเขาไม่เข้าใจว่าแอ็กเซลกำลังจะทำสิ่งใด การนัดต่อสู้ระหว่างเขากับทอมก็นับว่าเป็เื่ที่น่าแปลกใจพอแล้ว ครั้งนี้เขากลับพูดราวกับว่าตนเองอยากจะเปลี่ยนบางอย่างในการท้าสู้
“ สู้กับแกไม่เห็นจะได้อะไรเลย เสียเวลาฉัน ในอีก 2 วันถ้าแกอยากจะสู้กับฉัน ให้แกเตรียมเงินมา 1 ล้านเหรียญพร้อมกับชุดเซ็ตระดับ 2 ดาวครบเซ็ต ถ้าแกไม่เตรียมาก็ทางใครทางมัน ส่วนฉันจะไม่เตรียมอะไรเลยเพราะฉันไม่ได้อยากสู้กับแก แต่เป็แกเองที่อยากสู้กับฉัน หากอยากจะสู้ก็ลงทุนหน่อย เวลาของฉันคนนี้มีค่า ”
คำพูดของแอ็กเซลทำให้คนที่อยู่บนรถแสดงความรู้สึกใออกมา หญิงสาวผมสีดำั์ตาสีแดงขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่เคยเห็นแอ็กเซลพูดเยอะขนาดนี้มาก่อน บุคลิกของเขาไม่ได้เปลี่ยนไป แต่เขาดูราวกับว่ามีความคิดที่แยบยลมากยิ่งขึ้น
“ แก! ” ทอมรู้สึกโกรธเป็อย่างมาก อีกฝ่ายท้าสู้กับมันแล้วยังตั้งเงื่อนไขขึ้นมาอีก หากมันไม่หาสิ่งของตามที่อีกฝ่าย้าได้ มันจะถูกนักศึกษาคนอื่นพูดลับหลังแน่นอน
“ ได้ยินแล้วนะ อีก 2 วันถ้าอยากสู้ก็เตรียมของเอาไว้ด้วย ”
ไม่มีสิ่งใดเอ่ยออกมาจากแอ็กเซลอีก เขาจึงเดินมุ่งหน้าไปยังหอพัก การต่อยตีในแบบของเด็กไม่ทำให้เกิดประโยชน์ เขาจึง้าหาผลประโยชน์เพื่อให้ตนเองก้าวหน้าได้ไวยิ่งกว่านี้
---------------------------------------------------------------
“ ทอม ไอ้หมอนั่นมันท้าทายแกล่ะ แล้วแบบนี้แกจะทำยังไงกับมัน เรียกราคาตัวเองสูงขนาดนั้น แกคิดว่ายังไหวอยู่หรือเปล่า ”
เพื่อนที่อยู่บนรถพูดด้วยท่าทางพอใจ ทอมรู้ว่ามันกำลังถูกล้อเลียนจึงยิ้มให้ทุกคนที่อยู่บนรถ เงินจำนวน 1 ล้านเหรียญไม่ใช่จำนวนมากมายมหาศาลแต่อย่างใด ชุดเซ็ตระดับ 2 ดาวไม่ใช่สิ่งที่หายากเช่นกัน การต่อสู้ในครั้งนี้จึงไม่มีสิ่งที่น่ากังวลใจมาก มันจึงรับปากว่าจะสู้อย่างแน่นอน
“ ไม่ต้องห่วง เงินแค่นี้ไม่ได้มาก ถ้าหากทำให้ฉันชกมันได้สักหมัดสองหมัดก็น่าจะคุ้มแล้ว ใครใช้ให้มันแสดงท่าทางแบบนั้นกับฉันกัน ”
“ ฮ่าๆ แบบนี้สิค่อยสมเป็แก นึกว่าจะยอมแพ้แล้วปล่อยให้มันได้ใจ ”
ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของนักศึกษาบนรถ ทอมไม่ลืมชำเลืองมองหญิงสาวผมสีดำดวงตาสีแดงที่นั่งมาด้วยกัน มันไม่คิดว่าจะได้นั่งรถขบวนเดียวกันกับอีกฝ่ายกลับสถาบัน เธอเป็นักศึกษาปี 2 เช่นเดียวกัน ความสวยของเธอนั้นติด 1 ใน 3 หญิงสาวที่สวยที่สุดในสถาบัน นอกจากนั้นแล้วเธอยังเป็ลูกสาวของขุมอำนาจใหญ่หนึ่งใน 3 ของดาวโนวา การเข้าใกล้เธอได้หมายความว่าเขาจะเข้าใกล้ความสำเร็จมากยิ่งขึ้นไปด้วยเช่นกัน.
1K
