วันนี้เซโน่วางแผนจะหาข้อมูลเกี่ยวกับระบบมาขึ้น มีหลายอย่างที่เขาสงสัย ั้แ่รอยแตกบนท้องฟ้าที่เพิ่มมากขึ้น และเขาััได้ว่าโลกนี้กำลังเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย พลังเวทย์ที่ไม่เคยมีมาก่อนหรืออาจมีก่อนหน้านี้แล้วหายไป
ตอนนี้มันเริ่มกลับมาอีกครั้งแล้ว! ด้วยการร่างของเขาผ่านการเปลี่ยนแปลงจากระบบทำให้เขามีปฏิกิริยาต่อพลังเวทย์โดยรอบเฉียบคมมากขึ้น ดังนั้นเขาจึงััได้ว่าโลกนี้กำลังเปลี่ยนไป
“หวังว่ามันจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีนะ” เซโน่มองดูตัวเองในกระจก
เขารู้สึกว่ารูปลักษณ์ของเขาเริ่มเปลี่ยนแปลงไปเหมือนกัน ดวงตาของเขาตอนนี้เริ่มกลายเป็สีแดงทีละนิด
มันเหมือนกับว่าเขากำลังกลายเป็ตัวละครที่เขาสร้างในโลกของระบบ
ในตอนนั้นเองที่เสียงของระบบพลันดังขึ้นมาในหัวของเขาอีกครั้ง
[เกมที่แท้จริงจะเริ่มในอีกไม่ช้า ดาวเทอร่าแห่งนี้จะถูกหลอมรวมเข้ากับโลกอีกนับหมื่น]
[เมื่อถึงเวลานั้นโลกหรือดาวเทอร่าแห่งนี้จะเปลี่ยนไปตลอดกาล]
[เวลาที่เหลือก่อนโลกใบนี้จะถูกหลอมรวม 63 วัน 19 ชั่วโมง 41 นาที]
เมื่อเสียงนี้สิ้นสุด เซโน่ก็รู้สึกเหมือนสติของเขาค่อยๆ หายไป
“อะไรกัน? ทำไมฉันถึงรู้สึกอ่อนล้าแบบนี้?” สติของเขาค่อยๆ เลือนรางลงเรื่อยๆ
กระทั่งเขาหมดสติไปภายในบ้านของเขาเอง
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เซโน่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่รอบข้างของเขามันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
“นี่มัน! เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย!” เขามองสภาพบ้านของเขาด้วยความใ
มีรากไม้และพืชพรรณมากมายเข้าปกคลุมบ้านของเขาเต็มไปหมด กำแพงบ้านถูกรากไม้เจาะและบีบรัดจนเป็รู
เฟอร์นิเจอร์ในบ้านต่างได้รับความเสียหาย เซโน่ค่อยๆ เดินไปยังกำแพงที่ถูกรากไม้เจาะจนเห็นภายนอก
เขามองออกไป ภาพอันน่าใปรากฎอยู่ตรงหน้าของเขา
บ้านเรือน ตกราและถนนถูกปกคลุมไปด้้วยพืชพรรณต่างๆ มากมาย
ราวกับทั้งเมืองถูกทิ้งร้างไปหลายร้อยหรือหลายพันปี พร้อมกันนั้นเซโน่รู้สึกถึงพลังเวทย์หรือมานาในอากาศหนาแน่นมาก มันกระจายไปทั่วทุกที่
เขามองดูภาพตรงหน้าและยืนอยู่อย่างนั้น “งั้นนี้คือการเปลี่ยนแปลงแรกของการหลอมรวมโลก?” เซโน่ตั้งสติตัวเองได้ เขาไม่ได้ตื่นตระหนก ยังไงเขาก็มีลักษณะเฉพาะตัวอย่าง จูนิเบียว ทำให้เขาปรับตัวกับสภาพแวดล้อมและสถานการณ์ไม่คาดคิดได้ดี
อย่างแรกที่เซโน่ทำคือตรงไปยังห้องนอนของเขา ก่อนจะเริ่มเก็บคลอเล็กชั่นของสำคัญทั้งหมดลงช่องเก็บของ ซึ่งมันกินพื้นที่มากกว่า 30 ช่อง นั้นทำให้ช่องเก็บของเขาเหลือเพียง 40 กว่าช่องเท่านั้น
“ไม่ได้! ของพวกนี้สำคัญกับฉันมาก งั้นต่อไปก็อาหารกับน้ำ” ระหว่างเก็บของสำคัญอยู่นั้นเซโน่เหลือบไปเห็นตัวเองในกระจก ซึ่งตอนนี้รูปร่างของเขามันเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ผมยาวขึ้นเล็กน้อย สีของดวงตาเปลี่ยนไปกลายเป็สีแดงสนราวกับสัตว์ร้าย เขาจ้องมองตัวเองในกระจกด้วยความงุนงง
“นี้ฉันกลายเป็ตัวละครที่สร้างงั้นเหรอ!” เขาใเล็กน้อย แต่ไม่นานเขาก็ปรับตัวได้
“แต่ก็ไม่เลวเหมือนกัน ดวงตาสีแดงนี้จะทำให้ฉันเหมือนยมทูตมากขึ้น”
เซโน่ไม่คิดมากอีกและตรงไปยังตู้เย็นเพื่อเก็บอาหารต่างๆ ภายในช่องเก็บของระบบพวกอาหารจะเน่าเสียช้าลง
ดังนั้นการเก็บพวกนั้นไว้ในช่องเก็บของจะเป็การดีสุด
ก่อนหน้านี้เขาลองเปิดเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านดูแล้ว ซึ่งไม่มีอันไหนใช้ได้เลย แสดงว่าไฟฟ้าเองก็ถูกตัดเช่นกัน
แต่โชคดีที่เขาหมดสติไปได้ไม่นาน ของในตู้เย็นยังไม่เสีย
เขากวาดน้ำเปล่าเข้าช่องเก็บของเป็อย่างแรก เพราะถ้าเป็ไปตามที่เขาคาดละก็
เมืองที่ถูกปกคลุมไปด้วยพืชพรรณแบบนี้การหาอาหารและน้ำจะเป็เื่ยากขึ้น การคมนาคมเองก็ถูกตัดขาด อาหารที่ถูกส่งเข้าเมืองเรื่อยๆ ก็จะหยุดซะงัก
ดังนั้นเขาต้องกักตุนพวกอาหารและน้ำดื่มเอาไว้มากๆ
“ทำไมถึงเกิดเื่แบบนี้ในเวลาอันสั้นได้กันนะ” เซโน่เดินออกมาจากบ้านและมองรากไม้จำนวนมากตรงหน้า
รากไม้ซึ่งปกคลุมทั่วไปหมด ไม่ว่ามองไปที่ไหนก็พบแต่สีเขียวทั้งนั้น และจากการเก็บอาหารในตู้เย็นเมื่อกี้เซโน่คาดเดาได้ว่าเวลาพึ่งผ่านไปราวๆ 10-12 ชั่วโมงเท่านั้น
แต่เวลาเพียงสิบกว่าชั่วโมงสั้นๆ กลับเปลี่ยนเมืองทั้งเมืองให้กลายเป็ป่าดงดิบได้ในชั่วพริบตา
ที่สำคัญมือถือของเขาไม่สามารถใช้งานได้เลย รวมถึงอุปกรณ์ไฟฟ้าอื่นๆ ก็เช่นกัน พวกมันมีแบตสำรองแต่ก็ไม่อาจใช้งานได้ ไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไร
เมื่อออกมาด้านนอก เซโน่ก็เห็นหลายคนเดินออกมาเช่นกัน ซึ่งแววตาของทุกคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่แปลกที่พวกเขาจะไม่เข้าใจ เพราะหลังจากตื่นขึ้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
ราวกับโลกนี้ย้อนไปยังยุคหินอีกครั้ง เครื่องใช้ไฟฟ้าและอุปกรณ์สมัยใหม่ใช้งานไม่ได้ด้วยเหตุผลบางอย่าง
เซโน่ตรงเข้าโรงจอดรถของเขาและลองสตาร์ทมัน แต่มันก็เป็ไปตามที่เขาคาด
เครื่องยนต์ของรถไม่สามารถใช้งานได้ด้วยเหตุผลบางอย่างเหมือนกับอุปกรณ์อื่นๆ ในบ้าน
แต่ต่อให้เขาสตาร์ทติดก็ขับไปไหนไม่ได้อยู่ดี ถนนเต็มไปด้วยรากไม้และรถที่จอดติดกันมากมาย
ไม่มีทางเลยที่จะขับผ่านไปได้
เซโน่ตัดสินใจลงจากรถและแบกกระเป๋าใบใหญ่ไปด้วย เป้าหมายของเขาคือห้างสรรพสินค้า
เขาต้องตุนอาหารและน้ำดื่มให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ถ้าเป็ไปตามระบบบอกตอนนี้เหลือเวลาอีก 63 วัน ถึงโลกจะหลอมรวมกับอีกโลกอย่างสมบูรณ์
ดังนั้นเขาต้องเตรียมอาหารและเครื่องดื่มสะอาดๆ ให้เพียงพอ
“ไม่รู้ว่าเมื่อโลกหลอมรวมเข้ากับอีกโลกแล้วมันจะเป็ยังไง” เซโน่ไม่คิดอะไรอีกและตรงไปยังห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ บ้านของเขา ซึ่งอยู่ห่างไปราว 15 กิโลเมตร
ระหว่างเดินทางไปนั้นเขาสังเกตเห็นหลายคนที่คิดได้แบบเขาเหมือนกัน คนพวกนี้น่าจะเป็พวกปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้ดี แต่มีสิ่งหนึ่งที่แปลกไป “มันแปลกจริงๆ นั้นแหละ” เขาไม่พบสิ่งมีชีวิตอื่นเลยนอกจากมนุษย์
กระทั่งหมาหรือแมวเขาก็ไม่เห็นพวกมันแม้แต่ตัวเดียว นั้นเป็สิ่งผิดปกติมาก
ดังนั้นเซโน่จึงระวังตัวเองตลอดเวลา เขาเรียกผ้าคลุมยมทูตมาสวมและเรียกเคียวมาถือ
เมื่อเซโน่สวมผ้าคลุมเขาก็เหมือนกับหายไปในอากาศธาตุในสายตาของใครหลายคน
แต่แท้จริงแล้วเซโน่ไม่ได้หายตัว เพียงผ้าคลุมนี้ทำให้ประสาทการรับรู้ของอีกฝ่ายรวนจนมองไม่เห็นเข้าเท่านั้น
……………..
ณ ห้างสรรพสินค้า ซึ่งโดยรอบมีคนยืนอยู่กันเต็มไปหมด แต่ไม่มีใครเข้าไปได้ เพราะประตูห้างสรรพสินค้าถูกปิดสนิททั้งหมด พร้อมกับคนจำนวนหนึ่งขวางทางเอาไว้
“เปิดให้พวกเรานะ พวกฉันเองก็อยากได้อาหารกับน้ำเหมือนกันนะ”
“ใช่ๆ เปิดเดี๋ยวนี้! พวกกแกจะโลภยึดครองคนเดียวได้ยังไง!”
“หลีกทางไปพวกบ้า พวกแกคิดว่าที่นี้เป็ของพวกแกหรือไง”
คนจำนวนมากต่างะโไล่คนที่ซึ่งขวางทางเข้าของห้างสรรพสินค้าอยู่
“หัวหน้า ให้ผมเชือดพวกนี้เลยดีไหม” ลูกน้องคนหนึ่งในกลุ่มคนที่ขวางประตูห้างสรรพสินค้าถาม
หัวหน้าเป็ชายรูปร่างกำยำ ดูจากการแต่งตัวแล้วคงเป็อันธพาลแถวนี้ ซึ่งชอบทำตัวกล่างไปทั่ว
“ถ้าพวกมันกล้าเข้ามาก็ฆ่าให้หมด” ชายร่างกำยำพูดอย่างเฉยเมย พรางใช้มือของมันลูบไล้ร่างกายของหญิงสาวที่พวกมันพึ่งจับมาได้ “เธอนี่มีร่างกายที่ยั่วยวนดีจริงๆ” หัวหน้าหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย
ไม่ได้ปิดบังความหื่นกระหายในแววตาแม้แต่น้อยเมื่อมองดูหญิงสาวที่สั่นเป็เ้าข้าวในอ้อมแขน
เหล่าผู้คนได้ยินและเห็นการกระทำของชายหัวหน้าอันธพาลและรู้สึกทนไม่ไหว
“แกไม่กลัวกฎหมายบ้านเมืองบ้างหรือไง! กล้าทำแบบนี้แกหนีไม่พ้นคุกหรอก อีกไม่ช้าตำรวจก็จะมาจับแกแน่นอน” ชายคนหนึ่งที่รักในความยุติธรรมพูดขึ้นมา
“กฎหมาย? ตำรวจ? ฮ่า ฮ่า ฮ่า” หัวหน้าอันธพาลหัวเราะให้กับชายคนนั้นและลุกขึ้น
“แกคิดว่าโลนี้มันเหมือนเดินหรือไง คิดว่ากฎหมายจะมีผลอะไร” หัวหน้าอันธพาลบีบหินในมือจนแหลก “ถ้าพวกมันกล้าเข้ามาฉันก็จะฆ่าพวกมันเหมือนกัน”
“แก!” ชายที่รักในความยุติธรรมพูดด้วยไม่ความยากเชื่อ คนตรงหน้าของเขาไม่กลัวอะไรเลย
แม้แต่กฎหมายหรือตำรวจพวกมันก็ไม่กลัวอีกต่อไป
สาเหตุที่พวกนี้ไม่กลั้นนั้นง่ายมาก
เพราะระบบยังไงล่ะ!
ระบบช่วยทำให้พวกนี้แข็งแกร่งขึ้นจนเหิมเกริมแบบนี้ ไม่กลัวอะไรอีกต่อไป
แม้แต่ะุปืนก็เจาะไม่เข้าร่างกายของบางคนด้วยซ้ำไป แล้วแบบนี้พวกเขาจะไปกลัวอะไรอีกกัน?
“งั้นเริ่มจากแกก่อนเป็ไง? ผู้ผดุงยุความติธรรม” หัวหน้าพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
พร้อมกันนั้นเขาก็ขว้างก้อนหินที่ถูกบดเมื่อกี้เข้าใส่ชายคนนั้นทันที
ก้อนหินพวกนั้นรวกเร็วไม่แพ้ะุปืนเลยแม้แต่น้อย เศษหินพุ่งเข้าใส่ชายคนนั้นก่อนจะทะลุร่างของชายคนนั้นจนกลายเป็รูพลุนขนาดเล็กทั่วร่าง
ผู้ผดุงยุความติธรรมตายคาที่! ไม่แม้แต่จะทันได้โต้ตอบ
“มีใครหน้าไหนอยากลองอีกไหม” หัวหน้าอันธพาลหันสายตาไปมองคนโดยรอบ
คนโดยรอบต่างพากันอกสั่นขวัญแขวนก่อนจะมีใครบางคนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ขะ-เขามีคลาสแล้ว” นั้นทำให้หลายคนในที่แห่งนี้ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
ความแตกต่างระหว่างคนที่มีคลาสกับไม่มีคลาสนั้นแตกต่างกันมาก บุคคลที่มีคลาสพวกเขาจะได้บัพพิเศษหรือสกิลต่างๆ จากคลาสที่พวกเขา ดังนั้นคนเหล่านี้จึงแข็งแกร่งกว่าคนที่ไม่มีคลาสมาก
เมื่อหัวหน้าอันธพาลเห็นสีหน้าหวาดกลัวของกลุ่มคนตรงหน้าเขาก็หมดอารมณ์ทันที “จัดการให้เรียบร้อย” เขาหันไปสั่งลุกน้องของเขา
“รับทราบ หัวหน้า”เหล่าลูกน้องสามสิบกว่าคนต่างเรียกอาวุธออกมาจากระบบพร้อมกับปลดปล่อยรังสีอมหิตออกมา เห็นได้ชัดว่าพวกนี้ไม่มีความลังเลในการฆ่าคนแม้แต่น้อย
เซโน่ใช้เวลาไม่นานก็เดินมาถึงห้างสรรพสินค้า แค่ภาพตรงหน้าทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อย
ตรงหน้าห้างห้างสรรพสินค้ามีการต่อสู้เกิดขึ้น
ดูแล้วการต่อสู้ถูกแบ่งเป็ออกสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งเป็ชายล้วนแต่งกายไม่ต่างจากนักเลงข้างถนน
ส่วนอีกกลุ่มเป็กลุ่มที่ประกอบด้วยคนหลายประเภท มีั้แ่เด็กนักเรียน พนักงานบริษัทและผู้หญิง
ทั้งสองกลุ่มต่างต่อสู้กันอย่างเอาเป็เอาตาย แต่กลุ่มอันธพาลเหมือนจะได้เปรียบกว่าจะมีจำนวนน้อยกว่า
จากการฟังบทสนาของทั้งสองกลุ่มแล้วเซโน่จึงเข้าใจอะไรมาบ้าง
“เอาไงดี” ประตูทั้งหมดก็ถูกปิดและขวางโดยเหล่าอันธพาล แถมห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่มากมายอะไรด้วย ทำให้ทางเข้าจึงมีแค่ทางเดียว
“เอาเป็ว่าพวกแกโชคไม่ดีแล้วกันที่มาขวางทางของฉัน แถมฉันเองก็ไม่ชอบพวกอันธพาลเป็ทุนเดิม” เซโน่ไม่ได้คิดมากและเดินตรงเข้าหาหัวหน้าของเหล่าอันธพาลโดยไม่สนใจคนอื่น
แน่นอนว่าคนอื่นก็ไม่สนใจเขาเช่นกันแม้แต่ตัวของหัวหน้าอันธพาล
ไม่ใช่ว่าพวกอันธพาลไม่สนใจแต่ไม่อาจตรวจจับตัวตนของเซโน่ได้ต่างหาก
ไม่งั้นพวกอันธพาลคงไม่ปล่อยให้ใครหลุดไปง่ายๆ
กระทั่งเซโน่ยืนอยู่ตรงด้านหลังของหัวหน้าอันธพาล ซึ่งกำลังลวนลามหญิงสาวคนหนึ่งอยู่
เขาจ้องมองเห็นการณ์ดังกล่าวด้วยสายตาเรียบเฉย แสงในดวงตาของเขาเริ่มเปล่งแสงขึ้น
![[7S] STORY OF BAD BOY : ตอน ปกป้องรัก [แกริค x เบลล์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1579191143_58204845.webp)
3K
