หลังจากที่ลี้เฟยและหลงชิงเอ๋อ ออกมาจากหอยุทธ์ ก็มุ่งไปที่หออาหาร ที่นั่นในยามค่ำ ยังคงคลาคร่ำไปด้วยผู้คน ลี้เฟยและหลงชิงเอ๋อไปหาอาหารก่อนที่จะเก็บตัวฝึกยุทธ์ ดังนั้น อาหารมื้อนี้ จึงตั้งใจจะกินให้เต็มที่
พี่เว่ยหัว นั่นไอ้เ้าลี้เฟยไม่ใช่เหรอ ข้าเห็นมันอยู่กับศิษย์พี่ชิงเอ๋อในหอยุทธ์ั้แ่บ่ายแล้ว เล่ากัง สมุนของเว่ยหัวกล่าวพร้อมชี้มือไปที่ลี้เฟย
"ไอ้เ้านี้ มันจะมากไปแล้ว ไม่รู้หรือไงว่าชิงเอ๋อเป็หญิงของใคร พวกเ้ารู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง อย่าให้มันกระโตกกระตากมากนะ ข้าไม่อยากมีปัญหาทีหลัง โดยเฉพาะกับพวกาุโในสำนัก" เว่ยหัวกล่าว
"เฮ้ย .... ไอ้หนู เ้าไม่รู้จักกาละเทศะหรือไง เ้ามาใหม่เ้าไม่รู้ ข้าจะให้โอกาสเ้ารีบ ๆ ไปซะ ข้ากำลังอารมณ์ดี ไม่อยากมีปัญหา" เล่ากังกับสมุนเดินไปพร้อมยกขาขึ้นมาพาดบนเก้าอีอีกตัวใกล้ ๆ ที่ลี้เฟยกำลังกินข้าว
"เสียงหมาเห่าที่ไหนวะ .เห่าอยู่ได้ รำคาญ ... เฮ้อ ข้ากำลังกินข้าว เดี๋ยวข้ากินเสร็จข้าจะเทให้กินนะ " ลี้เฟยกล่าวลอย ๆ โดยไม่มองไปที่เล่ากัง
"เฮ้ย มันจะมากไปแล้ว ... ข้าเตือนเ้าแล้วนะ เ้ารู้ไว้ซะด้วยนะ ศิษย์พี่หลงชิงเอ๋อ เป็หญิงของพี่เว่ยหัว เ้าไม่มีสิทธิ์มานั่งกับนางเช่นนี้" เล่ากังโวยวาย
"มันจะมากไปแล้ว ... ใครเป็หญิงของใคร ข้าไม่มีมีเ้าของ ข้าเป็ของข้าเอง ปากหมาแบบนี้ เดี๋ยวข้าตบปาก" หลงชิงเอ๋อลุกขึ้นและะโกลับไปอย่างฉุนเฉียว
"ศิษย์น้อง ... เ้าอย่าโกรธไปเลย เ้าพวกนี้มันก็กลัวเ้าจะถูกไอ้เด็กคนนี้หลอกลวง มันพึ่งมาใหม่ กลัวเ้าจะเสียหาย" จ้าวเวยเดินมาพร้อมกล่าวกับหลงชิงเอ๋ออย่างใจเย็น สายตาที่มองหลงชิงเอ๋อหวานหยาดเยิ้ม
"เก็บความหวังดีไว้เถอะ คราวหน้าอย่าพูดจาซี้ซั้วแบบนี้อีก ข้าจะตบปากให้" หลงชิงเอ๋อะโออกไปพลางมองหน้าจ้าวเวยและเล่ากัง
"ไปลี้เฟย ข้าไม่กินแล้ว ข้าจะกลับแล้ว ไม่กงไม่กินอะไรแล้ว เหม็นคนปากไม่ดี" หลงชิงเอ๋อดึงลี้เฟยขึ้นมา
"ช้ายังไม่อิ่มเลยศิษย์พี่" ลี้เฟยพลางบ่น แต่ก็ไม่ขัดใจนางแล้วลุกเดินไปกับนาง
"ระวังตัวให้ดีเถอะไอ้เด็กใหม่ ข้าจักสั่งสอนเ้าเอง อย่าได้คิดกำเริบเสิบสาน งานประลองมีเมื่อใด ข้าจักกำราบเ้าไว้แทบเท้าข้า หมดเวลาของเ้าแล้ว" จ้าวเวยกล่าวด้วยเสียงอาฆาต
"ประการแรก ข้าไม่เคยทำอะไรเ้า ข้าอยู่ของข้าดี ๆ เ้ามาหาเรืี่อง ประการที่สอง เื่รับงานจากหองาน เ้าทำไม่ได้เอง เมื่อข้าไปรับย่อมเป็สิทธิ์ของข้า ประการที่สาม เ้าส่งคนไปลอบทำร้ายข้าในป่า ลอบสังหาารข้า ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเ้า ดังนั้น เ้าไม่ต้องรองานประลองอะไรที่ไหน ข้าจะลงชิงอันดับคัดเลือกของสำนักนี้ละ หากเ้าคันไม้คันมือ ข้าจะจัดการเ้าให้เอง ไม่ต้องรออะไรหรอก หากเ้ากลัว ก็ไสหัวไปไกล ๆ ซะ อย่าคิดว่าเป็ศิษย์สายในแล้วจะลำพองตัว คิดกำเริบเสิบสานเช่นนี้ได้ กับคนอื่นอาจใช่ แต่ไม่ใช่ข้า จำไว้" ลี้เฟยมองหน้าแล้วเดินจากไป
"ศิษย์พี่ ข้าขอไปหอฝึกฝนกลางก่อน ข้าจะไปสมัครเลยวันนี้ หลังจากนั้นข้าจะเก็บตัวฝึกฝนเหมือนท่าน หากท่านเหงา จะมาฝึกฝนเก็บตัวที่ถ้ำของข้าก็ได้ อยู่ใกล้ ๆ ข้าก็ได้นะ ท่านจะได้ไม่เหงา" ลี้เฟยกล่าวกับหลงชิงเอ๋อ พลางยิ่้มยั่วใส่
"ไอ้เ้าบ้า ใครจะไปอยู่กับเ้า ข้าเป็ศิษย์ชั้นในนะ ถ้ำข้าก็มีของข้า" หลงชิงเอ๋อบ่นออกมา แต่ใบหน้าของนางกลับแดงกล่ำร้อนผ่าวออกมา
"ทำไมเ้าจะรีบไปสมัครละ ไหนว่าใกล้ ๆ วันก่อน" หลงชิงเอ๋อถามกลับ
"ข้าอยากมีเวลาเตรียมตัวกับการฝึกฝนให้พอ ข้าว่า จ้าวเวยมันต้องลงสมัครด้วยแน่ คราวก่อนมันส่งคนเข้าไปลอบสังหารข้าในป่าอสูร ข้าต้องระวังไว้ก่อน อีกอย่าง การเข้าทดสอบก็ไม่สามารถประมาทได้ ข้าจะทำให้ดีที่สุด" ลี้เฟยกล่าว
หลังจากลี้เฟยสมัครเรียบร้อย หลงชิงเอ๋อก็สะบัดตัวขี่กระบี่กลับอย่างรวดเร็ว เหลือทิ้งไว้เพียงความหอมให้ลี้เฟยยืนสูดกลิ่นเหมือนทุกครั้ง
"เฮ้อ ศิษย์พี่คนนี้ กลิ่นหอมมาก ข้าละ ... และสักวัน ข้าจะต้องขี่กระบี่ได้เหมือนท่าน รอข้าก่อนเถอะนะ ถึงเวลาข้าขี่กระบี่ได้ ข้าจะผาดโผนในท้องฟ้าให้พอใจเชียว" ลี้เฟยกล่าวพร้อมมุ่งกลับถ้ำที่ในหุบเขาทันที
"เอาละ ถึงเวลาฝึกวิชาที่ได้มาใหม่จากท่านอาัหวงเฟยหยงแล้ว
ข้าต้องทำได้ ข้ามีเวลาไม่มากแต่ข้ามีความมุ่งมั่น ข้ามีภาระกิจสำคัญของตระกูลและผู้คนของข้ารออยู่
1K
