ร้านอาหารที่ โอดีน พา วรกานต์ มาดินเนอร์เป็ร้านอาหารที่ขึ้นชื่อที่นักท่องเที่ยวกระเป๋าหนัก อย่างพวกสังคมไฮโซอะไรประเภทนั้น ซึ่งถ้า วรกานต์ มาทานกับเพื่อนคงไม่เลือกร้านอาหารอย่างนี้แน่นอน ถึงแม้ว่าบรรยายกาศจะสวยงาม สามารถเห็นวิวสูงในยามค่ำคืนของกรุงโรม ไปได้ทั่วทิศตามทีเถอะ เพราะราคาก็สูงตามไปด้วยฉันท์ใดก็ฉันท์นั้นอยู่ดี
“ร้านสวย วิวก็สวยมากเลยค่ะ เห็นตึกราบ้านช่องทั้งหมดเลย ดีจัง” วรกานต์ กล่าวพร้อมกับมองดูไปรอบๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ ขณะที่นั่งลงที่โต๊ะอาหารที่ โอดีน ได้จองไว้ก่อนหน้านี้แล้ว
“อยากเดินไปดูตรงโน้นไหม?” ตรงโน้นของชายหนุ่ม คือ ระเบียงด้านนอกของร้าน เป็ที่สำหรับให้ลูกค้ามายืนชมวิว และถ่ายรูปเป็ที่ระลึกได้ ซึ่งร้านอาหารนั้นตั้งอยู่บนตึกสูง จึงสามารถมองเห็นวิวทิว ทัศนียภาพของกรุงโรมได้เป็อย่างดี
“ไปได้หรือคะ?” วรกานต์ มองไปยังที่ชายหนุ่มชี้ และหันกลับมามองคนชี้ พร้อมกับเอ่ยถามออกไปอย่างตื่นเต้นใคร่รู้
“ได้สิ” ว่าแล้ว โอดีน ก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินเข้าไปหาคนตัวเล็ก ยื่นมือใหญ่ให้หญิงสาวจับ วรกานต์ เงยมองหน้าชายหนุ่มอย่างชั่งใจสักพัก จึงยื่นมือเรียวเล็กไปจับมือใหญ่ โอดีน จึงพาเดินออกไปยังระเบียงที่ว่านั้นทันที
“ว้าว!!.. มันสวยจังเลยค่ะ”
วรกานต์ มองไปรอบๆ พร้อมกับทำตาโต ราวกับเด็กที่ได้เห็นสิ่งที่ตนชอบ กิริยาอาการเช่นนั้น มันทำให้ โอดีน แทบสะดุดหยุดหายใจลงไปชั่วขณะ เพราะการกระทำของสาวเ้าไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำออกมาแต่อย่างใด อย่างที่คู่ควงของเขาบางคนได้ทำ เพื่อให้เขาพึงพอใจ โอดีน มองใบหน้าสวยหวานซึ้ง พร้อมกับอมยิ้มอย่างนึกเอ็นดู
“เดี๋ยวเราไปสั่งอะไรทานกันก่อนดีกว่านะ แล้วค่อยกลับมาที่นี่อีกก็ได้” โอดีน กล่าวกระซิบที่ข้างหูคนตัวเล็กที่มัวแต่มองวิวเพลิน
“โอเคค่ะ” วรกานต์ หันมาบอกชายหนุ่มด้วยหัวใจเต้นเร็วราวกับกลองตี พร้อมกับหน้าที่แดงระเรื่อขึ้นมาเพราะความเขินอาย อย่างเห็นได้ชัด
“คุณดื่มไวน์ได้ใช่ไหม?” โอดีน เอ่ยถาม วรกานต์ เมื่อได้มานั่งลงกันที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง
“ได้ค่ะ” วรกานต์ กล่าวยิ้มๆ ซึ่งเื่การดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เธอก็พอดื่มได้บ้าง สองแก้วก็เมาแล้ว ซึ่งไม่ได้เก่งอย่างเพื่อนบางคน ที่ดื่มเท่าไรก็ไม่เมาสักที
เมื่ออาหารเย็นผ่านไป และหญิงสาวก็ได้เผลอดื่มไวน์ไปจนหมดแก้วที่สอง เพราะความนุ่มนวลละมุนลิ้นของไวน์ ซึ่งก็สมกับราคาที่แพงเหลือล้ำนั้นแหละ ซึ่ง วรกานต์ มารู้ตัวอีกทีก็เมาเสียแล้ว
“คือ! ฉันรู้สึกว่าเริ่มจะเมาแล้วล่ะค่ะ” วรกานต์ เอ่ยบอกกับโอดีน เมื่อพนักงานได้นำไวน์มารินให้อีก ซึ่งชายหนุ่มยิ้มขำๆ ให้กับสาวเ้าอย่างอดไม่ได้
“หึหึ! อะไรกันแค่นี้ก็เมาแล้วเหรอ คออ่อนจริงเลยนะคุณเนี้ย” โอดีน กล่าวพร้อมกับกวักมือเรียกพนักงานในร้านให้มาเก็บเงิน เมื่อเห็นว่าได้ทานกันจนอิ่มเรียบร้อยแล้ว
“ก็ฉันไม่ได้คอแข็งเหมือนคุณนี้คะ จะได้ดื่มเข้าไปได้เป็โอ่งเป็ถังน่ะ” วรากานต์ กล่าวประชดประชัน พร้อมกับทำปากยื่นราวกับเด็ก แล้วเอนหลังไปพิงพนักเก้าอี้เป็เชิงว่าเธอเมาจริงไม่ได้ล้อเล่น
“โอเค! งั้นกลับบ้านกันเลยก็แล้วกัน” โอดีน ลุกขึ้นยืนเมื่อได้เช็คบิลเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“กะ กลับบ้านหรือคะ เอ่อ!.. ฉันขอไปยืนดูตรงโน้น ถ่ายรูปเป็ที่ระลึกก่อนได้ไหมคะ?” วรกานต์ พยายามที่จะยื้อเวลาในการกลับบ้านให้นานยิ่งขึ้น เพราะรู้ดีว่าหากกลับไปแล้วจะต้องเจออะไร โอดีน หรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้านิดหนึ่ง ก่อนจะตอบออกไป
“ไหนคุณบอกว่าเมาแล้วไง?”
“ก็ไม่ได้เมามากจนไม่ไหวสักหน่อย ฉันอยากถ่ายรูปเก็บไว้บ้างก็เท่านั้นเอง” วรกานต์ ตอบกลับชายหนุ่ม พร้อมกับลุกขึ้นเดินไปยังระเบียงที่เป็จุดชมวิว ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปมุมโน้นมุมนี้ และถ่ายเซสฟี่ตัวเอง
“มานี้ผมถ่ายให้” ว่าแล้ว โอดีน ก็ดึงเอาโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวไปถ่ายให้ โดยที่ชายหนุ่มก็ถือโอกาสถ่ายคู่ไปด้วยเลย
“ใครอยากจะได้รูปถ่ายคู่กับคุณกันละ” วรกานต์ กล่าวพึมพำออกมาเบาๆ
๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘
88
