“บ้าเอ๊ย แบบนี้พลังเวทย์หมดก่อนพอดี”
แอนเดอร์สันพยายามวิ่งหนี งูที่วิ่งดักหน้าแล้วใช้ร่างกายอันยาวเหยียดของมันล้อมเอาไว้นี้ ทำให้เขาจนมุมครั้งแล้วครั้งเล่า ชีวิตก่อนเขาอยู่หน่วยมือปราบก็จริง แต่ไม่เคยฆ่าสิ่งมีชีวิตเหมือนในนิทานแบบนี้มาก่อน โลกก่อนเพียงแค่ยิงไม่กี่ที เป้าหมายของเขาก็ตกตายแล้ว งูตัวสีดำที่ปิดไม่ให้เขาหนีกลับรับการโจมตีไปแล้วหลายสิบครั้ง มันกลับยังเลื้อยตามไม่ยอมตายทั้งๆที่พลังโจมตีเวทย์ของเขามากกว่านักเวทย์ 6 ปีไป 1 เท่าตัว ด้วยตัวของมันที่ยาวและใหญ่ทำให้พลังทำลายของเวทย์ที่เน้นสร้างการโจมตีเป้าเล็กๆฆ่ามันไม่ได้
แกล๊บ!
ะุปืนเปลี่ยนไปใช้ะุมีดสายลม จากนั้นแอนเดอร์สันเล็งยิงงูต่อไป นับว่าปืนในโลกนี้ยิงง่าย ทุกครั้งที่พลังเวทย์เปิดใช้งานผ่านปืนที่ยิงออกไปล้วนแล้วไร้แรงดีด จึงทำให้เป้าที่เขาเล็งยิงไม่พลาดเลยสักครั้ง ทันทีที่มีดสายลดพุ่งกระแทกร่างของมอนสเตอร์ั์ ิัสีดำของมันก็เกิดรอยฟันลึกราว 1 เิเในทันที
“ให้ตายสิ แผลใหญ่กว่าศรเวทย์แต่เจาะเข้าไปในตัวได้น้อยกว่าศรเวทย์”
แอนเดอร์สันถอนหายใจ เวทย์พื้นฐานที่เขาใช้มีพลังโจมตีไม่เพียงพอจะฆ่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้ ทันใดนั้นเขาต้องะโหลบหัวงูที่ฉกมาด้วยความรวดเร็วก่อนจะลุกแล้ววิ่งหนีออกจากตำแหน่งนี้เพื่อหนีมัน
แกล็บ
ะุปืนเปลี่ยนกลับไปเป็ศรเวทย์แล้ววิ่งไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ แอนเดอร์สันพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนที่เขาจะะโออกมาจากหลังต้นไม้แล้วหันมองงูที่พุ่งตามมาถึง ทันทีที่เขาเล็งปืนไปยังดวงตาของงูข้างหนึ่ง ศรเวทย์ก็ได้พุ่งตรงออกไปด้วยความรวดเร็วปักเข้าไปยังดวงตาของมัน ส่งผลให้ตาข้างซ้ายปิดลงในทันทีแต่แล้วมันกลับใช้หางฟาดเข้ากลางร่างของเขาจนกระเด็นออกไปไกลหลายสิบเมตร
“บ้าเอ๊ย อย่างกับสิบล้อชน”
แอนเดอร์สันลุกยืนด้วยอาการจุก แม้จะมึนงงเล็กน้อยเขากลับต้องวิ่งหนี งูที่ถูกทำให้ตาบอดไปหนึ่งข้างนี้ดูเหมือนจะดุร้ายยิ่งขึ้น อย่างไรก็ตามเขายังคงยิงปืนโจมตีมันไปเรื่อยๆระหว่างวิ่งเช่นเดียวกัน ภายใต้ะุปืนที่เจาะทะลวงเข้าไปในร่าง งูั์ที่ถูกทำให้โกรธจัดจึงได้เลื้อยตามแอนเดอร์สันพลางอ้าปากปลดปล่อยเปลวไฟเผาไหม้ทุกๆอย่างรอบเส้นทางที่มันเลื้อยผ่าน แอนเดอร์สันจึงวิ่งไปหลบหลังต้นไม้อีกครั้งรอกระทั่งมันมาถึงเขาก็ได้โยนชุดเกราะออกไปล่อมัน จังหวะที่งูหันตามชุดเกราะที่เขาโยนออกไปนั้น ปืนในมือของแอนเดอร์สันก็ได้เล็งยิงไปยังดวงตาของมันอีกข้างจนทำให้ตาบอดสนิทไปในทันที
ฟ่อ!
เสียงร้องด้วยความเ็ปส่งออกมาจากงูั์ หลังจากบอดทั้งสองข้างมันก็ได้ใช้ลำตัวฟาดไปรอบๆด้วยความโกรธจัด อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันกลับยังไม่ฆ่ามัน เขาได้วิ่งออกไปจากการตรวจจับของงูั์ก่อนจะได้รับรางวัลจากการเอาชีวิตรอด
[แจ้งเตือน โฮสต์รอดพ้นจากเื่ราวที่นำไปสู่ความตายได้สำเร็จ ได้รับตั๋วสุ่มรางวัล 1 ใบ]
[แจ้งเตือน โฮสต์ตกอยู่ในอันตราย]
แอนเดอร์สันเดินกลับเข้ามาในการตรวจจับของงูั์อีกครั้งจากนั้นเขาก็ลองเดินออกไป ปรากฎว่าเขาไม่สามารถรับตั๋วได้จึงได้เล็งปืนไปยังบริเวณหัวของมันแล้วกระหน่ำยิงปืนออกไปวินาทีละ 1 นัดส่งผลให้งูร้องคำรามด้วยความเ็ป กระทั่งะุ 1 นัดที่สามารถยิงได้ 100 ครั้งเสื่อมสลายลงไป แอนเดอร์สันก็ได้เปลี่ยนะุใหม่แล้วยิงมันอีกหนึ่งครั้งจนการดิ้นของงูั์หยุดลงไปในทันที
[แจ้งเตือน โฮสต์รอดพ้นจากเื่ราวที่นำไปสู่ความตายได้สำเร็จ ได้รับตั๋วสุ่มรางวัล 1 ใบ]
“ทั้งหมดก็ 7 ใบแล้วสินะ”
แอนเดอร์สันฉีกยิ้มกว้างหลังจากเห็นตั๋วในระบบ 7 ใบที่ยังไม่ใช้งาน อย่างไรก็ตามยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะสุ่มเพราะตั๋วยังคงน้อย เขาจึงรีบเข้าไปควักเอาคอร์มอนสเตอร์ออกมาเก็บเอาไว้แล้วกลับไปสวมใส่ชุดเกราะ ก่อนจะตัดหัวของมันเพื่อนำกลับไปยังค่ายฝึก ด้วยหัวนี้จะทำให้นักเรียนปี 1 วิทยาลัยอาร์เดลเริ่มให้ความสนใจในตัวของเขา แอนเดอร์สันยังคงยึดตามแผนเดิม เขาจะต้องทำให้ตัวเองได้รับการยอมรับจากค่ายเพื่อจะนำตัวเองเข้าสู่ความตายใน่ที่การทดสอบกำลังจะจบลง ยิ่งมีคนสนใจเขามากเท่าไหร่ยิ่งกระตุ้นให้เกิดความตายได้มากเท่านั้น
โบร๋ว!
“ให้ตายสิ คิดผิดคิดถูกที่จะนำมันกลับไปด้วย”
แอนเดอร์สันหันมองรอบตัวหลังจากเขาได้รับการแจ้งเตือนจากทางระบบ บอกให้รู้ว่าชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตราย ด้วยการถือหัวมอนสเตอร์ไปด้วยทำให้กลิ่นเืของหัวงูเรียกมอนสเตอร์รอบๆให้เข้ามาหาเขา
แซกแซก พรึ่บ!
หมาป่าสีขาวลำตัวสูงสองเมตรโผล่หัวออกมาจากพุ่มหญ้าดักหน้าแอนเดอร์สัน เขาจึงวางหัวงูเอาไว้ด้านข้างก่อนจะหันมองไปยังด้านหลังที่มีหมาป่าเข้ามาปิดทางด้วยเช่นกัน ทันใดนั้นหมาป่าอีก 5 ตัวพวกมันก็ได้ปรากฎรอบข้าง ส่งผลให้เขาเกิดความรู้สึกกลัวที่ต้องเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์มากมายขนาดนี้ เดิมทีเขาพอจะสู้แบบตัวต่อตัวได้ แต่การรับมือมอนสเตอร์สูง 2 เมตรหลายตัวพร้อมกันเขายังคงเป็มือใหม่จึงทำให้รู้สึกกลัว อย่างไรก็ตามเขาที่เห็นพวกมันมีพลังเวทย์เพียง 8 ปีจึงชักปืนยิงในทันที จนพวกมันตกตายด้วยการยิงเพียง 1 ครั้ง
ปิ้วปิ้ว ปิ้วปิ้วปิ้ว!
“ให้ตายสิ ใแทบแย่”
คอร์มอนสเตอร์ถูกควักออกมาเก็บเอาไว้ จากนั้นแอนเดอร์สันก็เริ่มมุ่งหน้าต่อไป จากการล่าทำให้เขารู้ว่ามอนสเตอร์ที่เข้าหา สามารถทำให้เขาเสร็จภารกิจจากระบบได้ 2 ครั้ง
ครั้งแรกหากเขาหนีพวกมันได้ระบบจะเสร็จสิ้นทันที ครั้งที่ 2 หากเขาฆ่ามันตายก็จะได้ตั๋วเช่นกัน แต่หมาป่าทั้ง 5 เมื่อครู่นั้น เขาไม่สามารถหนีได้เพราะพวกมันเป็สายความเร็วเขาจึงเลือกจะฆ่ามัน ด้วยการที่พวกมันไม่แข็งแกร่งมากกว่าเขาระบบจึงมอบตั๋วให้เพียง 1 ใบเท่านั้นกับมอนสเตอร์ 5 ตัวที่ถูกฆ่าด้วยการยิงเพียงแค่ 1 นัด
[แจ้งเตือน ท่านตกอยู่ในอันตราย]
แอนเดอร์สันหยุดเท้า เขายังเดินห่างจากมอนสเตอร์หมาป่าทั้ง 5 ตัวได้ยังไม่ถึง 10 เมตร ระบบกลับแจ้งเตือนให้เขารู้ว่าอันตรายใหม่ย่างเข้ามาหาเขาแล้ว ทันทีที่เขาได้รับการแจ้งเตือนแอนเดอร์สันก็ได้วางหัวงูลงไปด้านข้างเช่นเดิมก่อนจะะโหลบการโจมตีที่พุ่งเข้ามา เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าสิ่งที่พุ่งเข้ามาโจมตีคืออะไร รู้แค่ว่าเขาต้องหลบมันให้ได้ ไม่อย่างนั้นเขาจะาเ็หนัก
ตู้ม!
“ศรเพลิง! นักเรียนที่ไหนกัน”
แอนเดอร์สันหลบเข้าหลังต้นไม้แล้วหันมองไปยังตำแหน่งต้นทางที่ศรเพลิงพุ่งเข้ามาโจมตี ทันใดนั้นเขากลับต้องะโหลบออกไปอีกครั้งเมื่อมีศรเพลิงพุ่งเข้ามาโจมตีจนต้นไม้ที่เขาซ่อนตัวะเิหายไปครึ่งต้น
ตู้ม!
“ให้ตายสิ กลุ่มอื่นมีตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมต้องมาเจอฉันคนนี้ด้วย”
ชุดเกราะวิทยาลัยเฟลิกซ์คือสิ่งที่แอนเดอร์สันเห็นจากชายที่ยิงศรเพลิงโจมตี หลังจากหลบหลังต้นไม้ได้นี้เขาจึงหันมองออกไปอีกครั้งพบว่าชายที่ยิงเขาด้วยศรเพลิงกำลังวิ่งหลบหลังต้นไม้เช่นกัน เขาจึงชักปืนยิงในทันทีจนชายที่วิ่งะโหลบไปยังต้นไม้อีกต้น ทว่าเขากลับโดนยินจากทางฝั่งซ้ายจึงต้องะโหลบ เมื่อรู้ว่าพวกมันไม่ได้มีเพียงแค่ 1 เขาก็เริ่มวางแผนว่าจะหนีหรือว่าจะสู้กับพวกมัน ตอนนี้พลังเวทย์ภายในร่างเหลือน้อยเต็มทนแล้ว การฆ่ามอนสเตอร์ 13 ปีใช้พลังเวทย์ไปเยอะพอสมควร
ตู้ม!
แอนเดอร์สันะโไปหลบหลังหัวงูพลางมองสำรวจรอบๆเพื่อดูว่าคนที่โจมตีมีมากแค่ไหน หลังจากยืนยันว่าพวกมันมีเพียง 5 คนเท่านั้นเขาก็เริ่มชั่งใจว่าจะหนีหรือสู้กับพวกมัน
“ชิ ฝากไว้ก่อนก็แล้วกัน”
พลังเวทย์ของอีกฝ่ายอยู่ราว 9 - 10 ปี หากจะจัดการจำเป็ต้องใช้ปริมาณเวทย์เยอะพอสมควรแอนเดอร์สันจึงคิดว่าจะหนี ทันทีที่เขาเห็นทางที่สามารถพาเขาหลบออกไปได้ จึงใช้มือขวาวาดวงเวทย์กลางอากาศแล้วใช้มือซ้ายจับปืนเอาไว้ให้มั่น ทันทีที่วงเวทย์ศรสายลมวาดเสร็จนี้เองนั้น แอนเดอร์สันก็ได้ลุกยืนแล้วยิงศรเวทย์ในมือออกไปพร้อมกัน ส่งผลให้นักเรียนของเฟลิกซ์ะโหลบด้วยความเร็ว
ตู้ม ตู้ม!
หัวขนาดใหญ่ยกขึ้นไหลแล้ววิ่งหนี พลางมองไปยังทิศทางที่มีการต่อสู้เกิดขึ้น ในตำแหน่งนั้นแอนเดอร์สันสามารถให้นักเรียนคนอื่นๆช่วยได้ แม้นักเรียนอาร์เดลจะไม่ชอบเขาก็ตามที แต่คนที่ไล่ตามเป็นักเรียนต่างวิทยาลัยดังนั้นจึงต้องมีคนช่วยเขาแน่นอน
“ตามไหม”
“ตาม แต่อย่าตามไปลึกเดี๋ยวจะออกมาไม่ได้”
ชายทั้ง 5 วิ่งตามแอนเดอร์สัน หากพวกมันปล่อยไปง่ายๆอาจจะทำให้แอนเดอร์สันคิดว่าพวกมันกลัว ดังนั้นพวกมันจึงต้องไล่ล่าแอนเดอร์สันสักเล็กน้อย ยิ่งแอนเดอร์สันคือคนที่ฆ่ามอนสเตอร์ 13 ดาวได้ หากเขารอดไปก็ยิ่งเพิ่มน้ำหนักความน่าเกรงขามของพวกมันจากการเล่าเื่ของแอนเดอร์สัน อย่างไรก็ตามพวกมันทั้ง 5 กลับใตื่นเมื่อพบเข้ากับคมดาบสายลมพุ่งเข้ามาโจมตี
ตู้ม!
“มันใช้อาวุธเวทมนตร์อะไร”
“ปืน”
“หืม เป็ไปได้ยังไง อาวุธระดับ 1 ดาวไม่น่าจะใช้เวทย์ได้ถึง 2 บท”
“ไม่รู้ อาจจะเป็ปืนคนละกระบอกก็ได้ ตามไปเร็วเข้า”
ปิ้ว!
ศรสายลมพุ่งมาจากทิศทางของแอนเดอร์สัน มันเป็ศรสายลมที่เฉียบคมและแม่นยำมาก จนชายทั้ง 5 หันมองหน้ากันเพื่อตกลงว่าจะตามต่อหรือไม่ หากพวกเขายืนยันว่าจะตามโอกาสพลาดโดนเล่นงานมีสูงมากเช่นกัน
“ไม่ต้อง เราจำเป็ต้องอยู่ที่นี่อีกหลายวัน ไม่สามารถาเ็ได้ ปล่อยมันไป”
ชายทั้ง 5 เก็บอาวุธเตรียมถอนตัวกลับไปยังที่หลบซ่อนตัว แต่แล้วพวกมันกลับตื่นตัวเมื่อชายที่วิ่งหนีกลับมาหาพวกมัน เขาไม่ได้แค่กลับมายืนมองเท่านั้นเพราะการมาของแอนเดอร์สัน คือการพุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็วจนเข้าประชิดตัวหนึ่งในพวกมัน ด้วยการใช้อาวุธเวทมนตร์ร่ายเวทย์นี้เองนั้น ส่งผลให้ชายคนแรกที่แอนเดอร์สันเข้าประกบตัวถูกปืนยิงกระแทกหน้าอกล้มตัวลงไปนอนแน่นิ่งบนพื้นดิน
ชายคนที่สองเมื่อรู้ว่ามันตกเป็เป้าต่อไปจึงชักอาวุธที่เก็บเอาไว้ออกมาโจมตี ทว่าอีกฝ่ายกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่า ด้วยหมัดที่พุ่งเข้ามาซัดหน้าทำให้ความคิดหายไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันจะกระตุ้นเวทย์ในอาวุธให้ทำงานหลังจากถูกซัดหน้ามันก็พบว่ากลางหน้าอกมีการโจมตีที่รุนแรงจนล้มลงไปนอน ชายคนที่ 3 ที่ชักอาวุธออกมาได้ก็รีบกระตุ้นพลังโจมตีในทันที ทว่าแอนเดอร์สันกลับใช้ปืนยิงอีกทีจนมันล้มตัวลง ชายคนที่ 4 และ 5 เมื่อรู้ว่าเพื่อน 3 คนถูกจัดการพวกมันจึงพยายามะโเว้นระยะห่างแต่ทว่าชายที่เข้ามาโจมตีกลับใช้มือทั้งสองข้างที่หน่วงเวทย์เอาไว้ปลดปล่อยเวทย์ที่หน่วงจนทำให้พวกมันทั้งสองถูกคมมีดสายลมฟันกลางหน้าอกล้มตัวลงไปเช่นกัน
[แจ้งเตือน โฮสต์รอดพ้นจากเื่ราวที่นำไปสู่ความตายได้สำเร็จ ได้รับตั๋วสุ่มรางวัล 2 ใบ]
แอนเดอร์สันหอบหายใจ ก่อนจะฉีกยิ้มออกมาเบาๆ พลังเวทย์ของเขาหมดลงไปพอดีหลังจากจัดการชายทั้ง 2 คนสุดท้าย การที่เขาถูกพวกมันวิ่งไล่จนหนีออกไปจากการตามล่าและกลับเข้ามาจัดการพวกมัน ทำให้เขาได้ตั๋วถึง 3 ใบด้วยกัน อย่างไรก็ตามเขากลับสังเกตได้ว่าเวทย์ที่ควรจะฆ่าชายทั้ง 5 ตายนั้นเหมือนจะถูกลดทอนพลังทำลายลงจนชายทั้ง 5 าเ็หนักจนสลบไปเท่านั้น ไม่นานเขาก็มองเห็นยานบินเหนือหัวมีตราสัญลักษณ์ของสหพันธ์ ทำให้เขารู้ว่าการต่อสู้ที่เกิดขึ้นมีการจับตามองจากสหพันธ์และอาจารย์จากวิทยาลัยทั้ง 5
“แบบนี้ก็เยี่ยมไปเลยสิ”
1K
![นายท่าน...เป็นของข้าเถอะ [pwp] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746893688_11595353.webp)
