"นังหนูเ้าพร้อมแล้วใช่หรือไม่" ท่านเทพชะตาเอ่ยถามขณะที่มะนาวกำลังยืนมองประตูบานเล็กที่อยู่ตรงหน้าเธออย่างตื่นเต้น
"พร้อมค่ะ หนูพร้อมมากค่ะคุณตาเทพ" มะนาวตอบออกไปพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
"เช่นนั้นข้าก็ขออวยพรให้เ้ามีชีวิตใหม่ที่ดีและพบกับความสุขดังที่เ้าปราถนานะ" จบคำพูดของท่านเทพชะตา ดวงิญญาของมะนาวก็เหมือนถูกดูดเข้าไปในประตูบานเล็กๆนั้นทันที
มะนาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนที่ดวงอาทิตย์ใกล้จะตั้งตรงกับศีรษะแล้ว เธอไม่รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน แต่ที่รู้ๆคือคุณตาเทพชะตาบอกว่าเธอต้องมาเกิดใหม่ไม่ใช่หรอ แต่ทำไมการเกิดใหม่กลับไม่ได้มาเกิดเป็ทารกตัวน้อยๆล่ะ นี่มันเื่อะไรกัน? ทำไมเธอถึงได้เข้ามาอยู่ในร่างของเด็กสาวคนนี้ล่ะ?
มะนาวลุกขึ้นมานั่งสำรวจร่างกายที่ผ่ายผอมของตัวเอง ก่อนจะหันไปมองรอบๆห้องที่แค่ดูด้วยตาเปล่าก็รู้แล้วว่าชีวิตใหม่ของเธอนี้คงจะต้องลำบากตรากตรำไม่น้อย 'อะไรกัน! นี่เรียกว่าบ้านได้ที่ไหน ในห้องมีแค่ตู้ไม้เล็กๆแถมเก่าจนเริ่มผุพังบ้างแล้ว ผนังห้องที่ทำจากดินนี้ก็มีแต่รอยแตก หน้าต่างที่ไม่มีอะไรมากั้นปิด ไหนจะหลังคา…หลังคาห้องหายไปตั้งครึ่งห้อง กรี๊ดดดดด!!! ฉันดันซวยมาเจอเทพต้มตุ๋น เทพสิบแปดมงกุฏเข้าให้แล้วแม่!!'
มะนาวกำลังนั่งใกับความจริงที่ไม่เหมือนที่เธอได้คิดเอาไว้ เพราะนี่มันเกินจินตนาการของเธอไปมากจริงๆ นอกจากจะไม่ได้มาเกิดใหม่เป็เด็กทารกแล้ว เธอดันมาเกิดในครอบครัวที่คงไม่มีจะกินแล้วแน่ๆ ในขณะที่เธอกำลังนั่งจิตตกท้อแท้และสิ้นหวังอยู่นั้น อยู่ๆความทรงจำของเ้าของร่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ มะนาวค่อยๆทำความเข้าใจเกี่ยวกับความทรงจำของร่างนี้จนเริ่มพอจะเข้าใจอะไรได้บ้างแล้ว
'แต่เดี๋ยวก่อนนะ…..'ไหนละครอบครัวที่อบอุ่น?'
เ้าของร่างนี้มีชื่อว่าซินหยาน ปีนี้อายุเพียงแค่สิบสามปีเท่านั้น ชีวิตของซินหยานคนนี้ก็น่าเวทนาเช่นกัน ซินหยานั้แ่เกิดมาก็ถูกนำมาทิ้งไว้ที่กลางป่า โชคดีที่สองสามีภรรยาคู่หนึ่งผ่านมาได้ยินเสียงเด็กทารกร้องอยู่กลางป่า จึงได้ตามเสียงร้องไปจนพบกับซินหยานตัวน้อยในเวลานั้น สองสามีภรรยาที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกสงสารชะตากรรมของเด็กน้อย ทั้งสองคนจึงได้พาทารกน้อยกลับไปเลี้ยงดูที่กระท่อมเก่ากลางป่าที่เป็ที่อยู่อาศัยของทั้งคู่และตั้งชื่อให้เด็กน้อยว่า…ซินหยาน
แต่ถึงแม้ทารกน้อยจะโชคดีที่มีคนมาพบเจอไม่ใช่สัตว์ป่าดุร้ายอะไร ถึงจะถูกเก็บกลับไปเลี้ยงดูแต่ก็ไม่ได้อยู่อย่างสุขสบายอะไร เพราะฐานะของคู่สามีภรรยาก็ไม่ได้ร่ำรวยมีกินมีใช้ ทั้งสองคนเป็เพียงคนเร่ร่อนไร้บ้านจึงต้องมาสร้างกระท่อมอยู่อาศัยที่กลางป่าเช่นนี้ ส่วนสาเหตุที่ต้องมาอาศัยอยู่กลางป่ากลางเขาเช่นนี้ก็เพราะว่าท่านพ่ออู๋ท่งของเธอนั้นเป็อดีตโจรูเาอย่างไรเล่า อีกทั้งเป็โจรที่กำลังถูกทางการตามล่าไปทั่วทั้งแคว้นฉีอีกด้วย
เพราะถูกทางการตามล่าจึงต้องหนีมาไกลจนถึงเมืองติดชายแดนอย่างเมืองฝูเจี้ยนแห่งนี้ อีกทั้งยังต้องมาตั้งหลักอาศัยอยู่ในป่ากลางูเาไท่ซานนี้อีกด้วย….
ซินหยานเติบโตขึ้นมาด้วยความรักความอบอุ่นที่ท่านพ่อท่านแม่มอบให้นาง ถึงแม้ครอบครัวของซินหยานจะลำบากไปบ้างแต่เด็กสาวก็มีความสุข แต่ล่ะวันซินหยานจะพยายามช่วยท่านพ่ออู๋ท่งและท่านแม่ฮุ่ยซิวทำงานต่างๆตามกำลังของเด็กคนหนึ่งจะทำได้ พออายุเริ่มเข้าห้าหนาว ซินหยางก็เริ่มเรียนรู้การวางกับดักสัตว์จากท่านพ่ออู๋ท่งของนางและเรียนรู้การหาเก็บของป่าจากท่านทั้งสองคน
การใช้ชีวิตของเด็กน้อยซินหยานดำเนินไปเรื่อยๆ อย่างการไปหาล่าสัตว์หรือไปหาเก็บของป่าเพื่อนำมาทำเป็อาหารเพื่อเติมท้องของทั้งสามชีวิต บางครั้งหากท่านพ่อได้สัตว์ใหญ่อย่างเช่นหมูป่าหรือกวางป่าพวกนี้ ท่านพ่ออู๋ท่งก็จะนำไปขายให้กับเหลาอาหารประจำในเมืองเพื่อนำเงินที่ได้ไปซื้อข้าวสาร แป้งและพวกเครื่องปรุงรสต่างๆกลับมาที่บ้านหลังน้อย ซึ่งการไปขายสัตว์ป่าทุกครั้งท่านพ่อมักจะนำผ้ามาปิดบังใบหน้าอยู่เสมอ ส่วนซินหยานก็มักจะขอตามท่านพ่อเข้าเมืองไปบ้างเป็ครั้งคราวไป
ชีวิตของครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกนั้นช่างเรียบง่ายมาตลอดจนกระทั่งซินหยานเติบโต จนเมื่อสิบกว่าวันก่อนนั้นท่านพ่ออู๋ท่งและท่านแม่ฮุ่ยซิวถูกโจรป่าที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ไหน อยู่ๆพวกมันก็บุกเข้ามาทำร้ายทั้งสองคนที่กำลังเข้าไปหาของป่าในป่าลึก ซึ่งในวันนั้นซินหยานไม่สบาย ท่านพ่อท่านแม่จึงไม่ยอมให้นางไปหาของป่าด้วยกันจึงทำให้ซินหยานนั้นยังคงมีชีวิตรอดปลอดภัยจากพวกโจรป่าพวกนั้น แต่ไม่ใช่กับท่านพ่อท่านแม่ของนางที่ถูกพวกมันทำร้ายจนสิ้นลมหายใจก่อนที่พวกมันจะพากันจากไปโดยที่ทิ้งร่างของสองสามีภรรยาเอาไว้ในป่าลึกเช่นนั้น
กว่าซินหยานจะตามหาทั้งสองท่านพบก็พบเพียงร่างที่ไร้ลมหายใจไปแล้ว นี่จึงเป็สาเหตุที่ทำให้ซินหยางเ้าของร่างนั้นตรอมใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ หลังจากจัดการฝังร่างของบิดาและมารดาแล้วนางก็กลับมาที่กระท่อมและไม่ทำอะไรเลย วันๆซินหยานเอาแต่นั่งร้องไห้ตัดพ้อโชคชะตา ข้าวน้ำนางก็ไม่ยอมกิน นอนนางก็ไม่ยอมนอนจนกระทั่งร่างกายนี้ทนไม่ไหวอีกต่อไป สุดท้ายซินหยานก็จบชีวิตนี้แล้วดวงิญญาของหญิงสาวจากยุคปัจจุบันอย่างมะนาวก็ได้เข้ามาแทนเช่นนี้
"เฮ้อ…ชีวิตของเธอช่างน่าสงสารจริงๆ ฉันขอให้เธอและพ่อแม่ไปสู่ภพภูมิที่ดีนะ ฉันสัญญาว่าจะใช้ร่างของเธอนี้ให้มีค่าที่สุด เธอวางใจได้ว่าฉันจะใช้ร่างของเธอทำความดีเพื่อตอบแทนเธออย่างแน่นอน" มะนาวพูดออกมาอย่างจริงใจ
หลังจบคำพูดของมะนาวก็ได้มีลมพัดผ่านหน้าเธอเบาๆพร้อมกับได้ยินเสียงผ่านสายลมเบาๆว่า 'ข้ายินดีมอบร่างนี้ให้กับพี่สาว ต่อจากนี้ไปข้าขอให้พี่สาวมีชีวิตที่ดีนะเ้าค่ะ'
มะนาวได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมาเบาๆพร้อมกับพึมพำออกไป "ขอบคุณมากนะน้องสาวซินหยาน พี่สาวคนนี้จะคอยหมั่นทำบุญให้เธอกับพ่อแม่ของเธอนะ"
ผ่าน่เวลาที่ทำความเข้าใจเื่ราวทุกอย่างแล้ว ท้องน้อยๆของมะนาวก็ส่งเสียงร้องขึ้นมาอย่างน่าอาย ด้วยเพราะร่างกายนี้ไม่มีอะไรตกถึงท้องมานานหลายวันแล้ว มะนาวจึงเริ่มมองหาว่าพอจะมีอะไรที่พอจะกินได้เพื่อประทังความหิวโหยนี้บ้าง แต่มองหายังไงภายในห้องนี้ก็ดูจะไร้ประโยชน์ เธอจึงลุกออกจากห้องมาสำรวจดูนอกบ้านแทน
"ให้ตายสิ นี่ฉันต้องตายก็ว่าซวยแล้ว ยังมาเจอกับเทพสิบแปดมงกุฏอีกเหรอเนี่ย ไหนล่ะครอบครัวที่อบอุ่นมีความสุขนะฮ่ะ? มาเกิดใหม่ก็ดันมาเกิดในร่างของเด็กที่กำลังโตแล้ว ไหนจะเป็เด็กกำพร้าอีกล่ะ หลอกลวงสิ้นดี ชิ!!"
มะนาวสบถออกมาอย่างโมโหเมื่อเดินออกมาเจอกับสภาพของบ้านน้อยหลังนี้ที่สภาพย่ำแย่ได้มากขึ้นอีก ออกจากห้องนอนมาก็เจอกับโถงเล็กๆ ด้านซ้ายคือห้องครัวซึ่งก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ภายในห้องครัวมีเพียงหม้อเก่าๆอยู่สองใบกับกระทะหนึ่งใบ ยังมีไหขนาดเล็กๆที่มะนาวคิดว่าน่าจะเห็นไหเครื่องปรุงทำอาหารต่างๆวางอยู่ใกล้ๆกัน พอมองไปทางขวามือจะเห็นถังใบขนาดกลางวางอยู่ตรงมุมห้องครัวอยู่หนึ่งใบและถังใบเล็กอีกสองใบ ใกล้ๆกันนั้นยังมีโอ่งน้ำเล็กๆวางอยู่ตรงนั้นด้วย นอกจากนั้นก็มีเพียงเตาและถ้วยชามอีกไม่กี่ใบวางอยู่
เมื่อมองสำรวจด้วยตาเปล่าแล้วมะนาวก็เดินไปที่โอ่งน้ำก่อนจะกินน้ำเข้าไปเพื่อประทังความหิวโหยไปก่อน ก่อนจะเดินไปเปิดดูในถังหรือไหต่างๆดู เผื่อว่ามันจะพอมีอะไรให้เธอได้ทำอาการกินได้บ้าง
"เฮ้อ อย่างน้อยๆก็ยังพอมีข้าวเหลือให้กินล่ะนะ" มะนาวพูดออกมาด้วยความดีใจ จากนั้นก็เริ่มลงมือทำข้าวต้มง่ายๆ ในครัวยังมีเกลือเหลืออยู่ถึงครึ่งไห น้ำมันอีกเกือบครึ่งไหและยังมีน้ำตาลเหลืออยู่อีกเล็กน้อย ซึ่งแค่นี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว อย่างน้อยๆก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรจะกินเลย
หลังจากกินข้าวต้มอิ่มแล้ว มะนาวก็เริ่มทำความสะอาดบ้านต่อทันที เพราะเ้าของร่างนี้มัวแต่โศกเศร้าเสียใจจนไม่ได้สนใจจะทำอะไรเลย ทำให้สภาพบ้านตอนนี้นั้นดูสกปรกเป็ที่สุด เื่นี้ถือว่าเป็เื่ใหญ่สำหรับหญิงสาวเป็อย่างมาก 'ทั้งฝุ่นทั้งหยักใย่หนาขนาดนี้จะให้ฉันทนนอนไปได้ยังไงกันล่ะ ต่อนให้สภาพบ้านจะผุจะพังก็ขอให้มันสะอาดหน่อยเหอะน่า สภาพตอนนี้ทนอยู่ไม่ได้จริงๆ!!'
ขณะที่มือกำลังปัดกวาดเช็ดถูไปจนทั่วบ้านนั้น ในใจของเธอก็พลางบ่นสบถไปมากมายเช่นกัน กว่าที่เธอจะทำทุกอย่างแล้วเสร็จเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงยามโหย่วแล้ว มะนาวจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อตักข้าวต้มที่เหลือจากตอนกลางวันมากิน ด้วยความที่ทั้งเหนื่อยบวกกับตอนนี้หิวมากมะนาวจึงไม่แม้แต่จะจุดไฟเพื่ออุ่นข้าวต้มเลยสักนิด เธอนั่งกินข้าวต้มเย็นๆอยู่ในห้องครัวจนอิ่มก่อนจะเดินออกจากบ้านไปที่ลำธารตามความทรงจำของเ้าของร่างเดิมเพื่อรีบอาบน้ำทำความสะอาดร่างกาย
เสร็จแล้วก็รีบกลับเข้าบ้านก่อนจะรีบเข้านอน เมื่อหัวถึงหมอนเธอก็หลับเข้าสู่ห้วงแห่งความฝันทันทีเพราะความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน
…………………………………………………………………………………………
นิยายเื่นี้เป็เื่ใหม่ของไรท์นะคะ ฝากรี้ดกดหัวใจเพื่อเป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ หากเนื้อเื่อาจจะไม่ถูกใจใครไปบ้างก็กราบขออภัยไว้ก่อนนะคะ คอมเม้นกันเบาๆหน่อยนะคะ แหะๆๆ
ตอนหน้าไรท์จะขอแทนตัวน้องเป็ชื่อซินหยานแล้วนะคะ เพื่อจะได้คุ้นชินและไม่เกิดความสับสนด้วยค่ะ^______^
136K
