ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ในขณะที่เฉินอันหลานกำลังถือถาดใส่ปูที่ต้มสุกแล้วเดินออกมาจากห้องครัวนั้น เขาก็ชำเลืองไปเห็นลานเซลอตที่เดินลงมาชั้นล่างพอดีพร้อมกับกล่องใบหนึ่งที่อยู่ในมือ หลังจากมองอยู่พักหนึ่งคุณชายเฉินก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องครัวเพื่อยกอาหารอื่น ๆ มาวางบนโต๊ะอาหาร

หลังจากที่ลานเซลอตเดินเข้ามาในห้องอาหารแล้ว เขาก็ลากเก้าอี้ออกมาก่อนจะนั่งลงไป

“ฉันเพิ่งทำอาหารเสร็จ นายก็ลงมาซะแล้ว ตรงเวลาจริง ๆ เลยนะ” เฉินอันหลานพูดขึ้นขณะที่ยกไก่โคล่าจานสุดท้ายออกมาจากห้องครัว ‘แก๊ก’ เสียงวางจานลงตรงหน้าของลานเซลอตดังขึ้น “อาหารพวกนี้ กินแก้ขัดไปก่อนนะ”

ผู้นำตระกูลเอสเตกวาดตามองไปยังอาหารหลายอย่างบนโต๊ะ นอกจากปูต้มที่ไม่จำเป็นจะต้องมีทักษะการทำอาหารมากมายแล้ว ก็มีผักกวางตุ้งผัดกุยช่ายที่ดูเหมือนจะไหม้ ๆ มีสีดำแซมสีเขียวจนแทบจะแยกไม่ออก ซุปไข่มะเขือเทศที่มีมะเขือเทศทั้งลูกต้มกับไข่ต้มสองฟอง ส่วนน้ำซุปนั้นไม่มีการใส่น้ำมันลงไปทั้งสิ้น มันน่าอนาถจนยากจะรับได้ ปลาราดซอสกลายเป็นปลาทอดซอส ไก่โคล่ามีน้ำโค้กกระเพื่อมไปมาในจาน ส่วนไก่ก็ลอยโคลงเคลงในนั้น...

“ฉันไม่ได้หุงข้าว นายกินกับข้าวแก้ขัดไปก่อนละกัน” เฉินอันหลานลากเก้าอี้มานั่งลงตรงข้ามผู้นำตระกูลเอสเต จากนั้นก็เทน้ำส้มสายชูลงในถ้วยก่อนจะยื่นให้กับเขา

“ไว้จิ้มกับปู”

ลานเซลอตลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะเดินเข้าไปทำข้าวผัดไข่ง่าย ๆ ออกมาวางลงตรงหน้าของเฉินอันหลาน ส่วนตัวเองก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารดำ ๆ ที่อีกฝ่ายทำขึ้นมากิน

คุณชายเฉินตกใจไม่น้อย เขามองไปยังข้าวผัดไข่ที่ส่งกลิ่นหอมโชยตรงหน้าของตัวเอง จากนั้นก็มองไปทางลานเซลอตที่กำลังเคี้ยวอาหาร ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามขึ้น

“อร่อยไหม?”

“ต้องปรับปรุง”

“งั้นแสดงว่าไม่เลวเลยใช่ไหม?”

ลานเซลอตนิ่งเฉยไม่ได้พูดอะไรออกมา

เฉินอันหลานจ้องเขม็งไปทางเขาพักใหญ่ จากนั้นก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเนื้อปลาที่อีกฝ่ายเพิ่งกินไปเมื่อสักครู่เข้าปาก มันทั้งเค็มทั้งไหม้ รสชาติแบบที่อธิบายออกมาไม่ได้ คุณชายเฉินฝืนกลืนมันลงไปด้วยความสะอิดสะเอียน จากนั้นก็ปรายตามองไปทางลานเซลอต และพบว่าเขายังคงนั่งกินอย่างสงบนิ่งเช่นเคย

“นายไม่รู้สึกว่ามันกินยากบ้างเหรอ?

“หรือว่าต่อมรับรู้รสชาติไม่ทำงานแล้ว?”

มือที่กำลังคีบอาหารหยุดชะงักลงทันที หลังจากหยุดค้างไปหลายวินาทีดวงตาคมก็ปรายตามองไปทางเฉินอันหลาน

เฉินอันหลานเลิกคิ้วสูง

“ฉันพูดถูกใช่ไหม?”

“นี่คือยาระงับของนาย” ลานเซลอตไม่ได้ตอบคำถามของเฉินอันหลาน แต่นำกล่องที่วางอยู่ด้านข้างเลื่อนไปตรงหน้าเฉินอันหลานแทน “หนึ่งหลอดอยู่ได้สิบวัน ในนั้นมีอยู่สามหลอด”

ยอดสายลับแสดงสีหน้าตกใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นก็จ้องเขม็งไปทางลานเซลอตอยู่หลายวินาที ก่อนจะวางตะเกียบในมือลง แล้วหยิบกล่องนั้นขึ้นมาเปิด เขาเห็นยาระงับสามหลอด แต่ปริมาณของมันน้อยกว่าที่เขาเคยฉีดเมื่อก่อนเท่าหนึ่งเลยทีเดียว

“หนึ่งหลอดอยู่ได้สิบวัน?”

“นายลองดูก่อนก็ได้”

“เดี๋ยวฉันค่อยกลับไปลอง” เฉินอันหลานปิดกล่องลง หลังจากที่เลื่อนไปไว้ด้านข้างแล้วก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบข้าวผัดไข่ใส่ปาก “นายไม่รับรู้รสชาติจริง ๆ เหรอ?”

หลังจากที่ลานเซลอตกินเสร็จแล้วเขาก็วางตะเกียบลง จากนั้นก็รินน้ำแล้วดื่มอย่างช้า ๆ

เมื่อเห็นว่าลานเซลอตไม่ได้พูดอะไร เฉินอันหลานก็ไม่ได้ถามต่อ หลังจากที่กินข้าวผัดไข่ไปได้ครึ่งหนึ่งเขาก็รู้สึกอิ่มขึ้นมาเล็กน้อย ในขณะที่กำลังจะรินน้ำเพื่อดื่มนั้นกลับเห็นผู้นำตระกูลเอสเตวางแก้วลงตรงหน้าของเขาแล้ว

เฉินอันหลานอึ้งไปเล็กน้อย เขาเคี้ยวข้าวที่อยู่ในปากจนหมดจากนั้นก็ดื่มน้ำตามลงไป วางแก้วน้ำลงแล้วปรายตามองไปทางลานเซลอตที่นั่งอยู่ตรงข้าม

“นายไม่ได้มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”

“ปัญหาอะไร?”

“ไม่มีอะไร”

หลังจากที่เฉินอันหลานดื่มน้ำหมดเขาก็วางแก้วลงแล้วลุกขึ้นเพื่อจะเก็บจานกับตะเกียบ

“วางไว้นั่นแหละ เดี๋ยวให้หมิงจวงกลับมาเก็บ”

“เขาจะกลับมาเมื่อไหร่?”

“พรุ่งนี้”

“ถึงตอนนั้นของพวกนี้คงได้ส่งกลิ่นเหม็นไปทั่วบ้านแล้วล่ะ”

เฉินอันหลานเดินไปหยิบถังขยะจากในครัว จัดการเทอาหารที่เหลือลงในถังขยะใบนั้น ก่อนจะหยิบจานกับตะเกียบเดินเข้าไปวางในครัว แขนเสื้อถูกพับขึ้นเพื่อความสะดวกแล้วเขาก็เริ่มการล้างในที่สุด

ลานเซลอตยกมือขึ้นมากอดอก เอนหลังพิงตู้เย็น สายตาจ้องมองไปทางเฉินอันหลานที่กำลังล้างจานอยู่

“นายไปซื้อยาระงับมาจากที่ไหน?”

“อยากรู้เหรอ?”

“นายอยากจะพูดว่า ‘ไม่บอก’ ใช่ไหมล่ะ?”

ลานเซลอตยิ้ม สายตาของเขายังไม่ละไปจากเฉินอันหลานแม้แต่นิดเดียว

“ฉันแค่อยากบอกนายไว้ว่านายหาซื้อไม่ได้จากในตลาดมืดหรอก”

เฉินอันหลานแสยะยิ้มออกมา

“หรือว่านายจะทำเอง?”

นัยน์ตาสีดำทมิฬฉายแววประหลาดใจขึ้นมาทันที แต่ไม่นานก็เปลี่ยนกลับมาเป็นปกติดังเดิม ลานเซลอตชำเลืองตามองไปทางซิงค์ล้างจาน และก็เห็นว่าคุณชายเฉินกำลังล้างจานทีละใบ ๆ อยู่

“ถ้าฉันบอกใช่ นายจะเชื่อไหม?”

มือที่กำลังล้างจานอยู่หยุดชะงักลงทันที แต่ไม่นานก็ล้างต่อไปอีกครั้ง

“อื้อ บรรจุกล่องได้ดีด้วย”

ลานเซลอตยิ้ม โดยไม่พูดอะไร

เมื่อล้างจานเสร็จ เฉินอันหลานก็ล้างมือเตรียมจะหยิบกล่องกลับบ้าน

“ตอนฉีดครั้งแรกนายอาจจะเจ็บหน่อยนะ” ลานเซลอตพูดขึ้นโดยที่ยังยืนพิงตู้เย็นเหมือนเดิม

เท้าที่กำลังก้าวออกไปหยุดชะงักลง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปมองทางลานเซลอต

“นายเคยใช้เหรอ?”

“ไม่เคย แต่พอเข้าใจ”

“มันก็คงไม่ถึงขนาดเจ็บจนต้องระบายเลือดออกมาหรอกมั้ง?”

“นายนี่แค้นฝังหุ่นใช่เล่นนะ”

“ความจำฉันเป็นเลิศอยู่แล้ว”

ลานเซลอตยืนตัวตรง แล้วเดินมาทางเฉินอันหลาน

“แล้วอยากจำอะไรชัดเจนขึ้นกว่านี้หน่อยไหม?”

เฉินอันหลานหรี่ตาลงเล็กน้อย ลานเซลอตในคืนนี้ดูแตกต่างจากปกติมาก แต่จะให้บอกว่าไม่ปกติตรงไหนนั้น เขาเองก็บอกไม่ได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ 

“ทำไม กลัวเจ็บเหรอ?”

“ฉันไม่เคยกลัว”

ยอดสายลับหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย็นชาออกมา แล้วนำกล่องโยนใส่ลานเซลอต ก่อนจะเดินไปยังห้องรับแขก

ลานเซลอตรับกล่องนั้นไว้ อัลฟ่าหนุ่มคลี่ยิ้มออกมาจากนั้นก็เดินตามเฉินอันหลานเข้าไปในห้องรับแขก แล้วเริ่มต้นด้วยการหยิบอุปกรณ์ฉีดยาในกล่องยาใต้โต๊ะขึ้นมา และหยิบยาระงับขึ้นมาหนึ่งหลอดฉีดใส่กระบอกเข็มฉีดยาที่โปร่งใสนั้นทันที

“ในยาระงับมีส่วนประกอบของสารเสพติดไหม?”

“มี แต่น้อยมาก”

“แล้วมันจะทำให้ติดไหม?”

“ไม่ติดแน่นอน”

ลานเซลอตพับแขนเสื้อให้กับเฉินอันหลาน ใช้สำลีแอลกอฮอล์เช็ดลงไปบนแขน จากนั้นก็ทำการฉีดเข้าไปในเส้นเลือด เฉินอันหลานรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดจนต้องขมวดคิ้วออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่นานความเจ็บปวดจากการฉีดยาก็หายไป ความเย็นเข้ามาแทนที่และมันยังรู้สึกสบายมากด้วย โอเมก้าหนุ่มมองไปทางลานเซลอตที่กำลังปล่อยของเหลวในเข็มฉีดยานั้นเข้ามาภายในร่างกายของเขาช้า ๆ

“ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย”

“นั่นเป็นเพราะว่าฤทธิ์ยามันออกช้า” ลานเซลอตฉีดยาระงับทั้งหมดเข้าไปในร่างกายของเฉินอันหลาน “หลังจากนี้หนึ่งถึงสองนาที มันจะรู้สึกเจ็บปวดมาก ถ้าอดทนได้ก็ไม่เป็นไร”

เฉินอันหลานหยิบสำลีแอลกอฮอล์กดลงไปบนบริเวณที่เลือดออก

“ดูเหมือนนายจะเคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อนนะ”

ลานเซลอตยิ้มเล็กน้อย แล้วนำเข็มฉีดยาใส่กลับเข้าไปตามเดิม

หลังจากนั้นหนึ่งถึงสองนาที เฉินอันหลานก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ค่อย ๆ แผ่ขยายออกมาจากแขน ตอนแรกมันก็รู้สึกเหมือนกับมีเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทงลงมานั่นแหละ แต่ไม่ถึงหนึ่งนาที ความเจ็บปวดนั้นก็ได้กระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เหมือนกับถูกไฟแผดเผาไปทั่วทั้งแขนอย่างไรอย่างนั้น เจ็บปวดชนิดที่ว่ายอดสายลับต้องขมวดคิ้วอย่างอดกลั้น แต่เขากลับไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาแต่อย่างใด

ลานเซลอตเดินไปหยิบน้ำแข็งมาประคบไว้บนแขนของเฉินอันหลาน

เฉินอันหลานปรายตามองไปทางผู้นำตระกูลเอสเตด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ ซึ่งคล้ายกับความรู้สึกที่เขามีให้กับเหลียงลั่วหยินเลยทีเดียว แต่มันมีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด เหลียงลั่วหยินเป็นเด็ก เฉินอันหลานยอมที่จะทำทุกอย่างเพื่อเขา ดูแลเขา เป็นห่วงเขา รักเขา แต่ทั้งหมดนี้สำหรับลานเซลอตแล้ว ดูเหมือนทั้งหมดจะกลับกัน ——

ตัวเองกลับกลายเป็นคนที่ถูกดูแลแทน

“ยังเจ็บอยู่ไหม?”

“ดีขึ้นมากแล้ว”

“จำไว้ ต้องฉีดทุก ๆ สิบวัน”

เฉินอันหลานมองไปทางผู้ชายที่คุกเข่าประคบเย็นอยู่ตรงหน้าเขา

“แล้วถ้าใช้หมดแล้วล่ะ?”

“ก็มาหาฉัน” ลานเซลอตพูดขึ้น

“มีเงื่อนไขอะไร?”

“มาทำอาหารให้ฉัน”

“แต่ฉันตกลงกับนายแค่หนึ่งเดือน”

“ข้อตกลงกำหนดขึ้นใหม่ได้”

“แต่ฉันทำอาหารไม่อร่อย”

“แค่กินได้ก็พอ”

เฉินอันหลานหาเหตุผลโต้กลับความคิดของลานเซลอตไม่ได้เลย

เมื่อเห็นรอยแดงปรากฏขึ้นมาบนแขนของเฉินอันหลาน ลานเซลอตจึงเอาน้ำแข็งออก แล้วยืนขึ้น ก่อนจะยื่นผ้าขนหนูแห้งให้กับเขา

“เช็ดซะ”

เฉินอันหลานไม่รับ แต่ยังคงจ้องเขม็งไปทางอัลฟ่าหนุ่ม

“นายคงไม่ได้ตกหลุมรักฉันหรอกใช่ไหม?”

แววตาประหลาดใจสะท้อนออกมาทางดวงตาสีดำทมิฬนั้นทันที ลานเซลอตไม่ได้พูดอะไร แล้วทิ้งเฉินอันหลานให้นั่งอยู่ในห้องรับแขกคนเดียว ส่วนตัวเองก็เดินขึ้นไปชั้นบน

เฉินอันหลานมองไปทางแผ่นหลังของลานเซลอตที่เดินขึ้นไปชั้นบน ก่อนจะหรี่ตาทั้งสองลงเล็กน้อย ——

เขาอาจจะคิดมากไปจริง ๆ ก็ได้

หลังจากที่นั่งอยู่บนโซฟาอีกสักพัก เพื่อรอให้ความเจ็บปวดบนแขนของเขาบรรเทาลง เฉินอันหลานจึงเก็บกล่องยาระงับให้เรียบร้อย ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินจากไป

※※※※※※※※※※

ณ โรงพยาบาล

ในเวลากลางดึก เว่ยเชียนเฉินกำลังนอนหลับฝันหวานอยู่บนเตียง ในขณะเดียวกันหมิงจวงกลับพลิกตัวไปมาไม่ได้หลับสนิทแต่อย่างใด เมื่อนึกเรื่องที่ลานเซลอตอยู่ในห้องทดลองเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา... หลังจากที่ลังเลครุ่นคิดอยู่สามตลบหมิงจวงก็ลุกขึ้นมานั่ง หยิบกุญแจรถบนตู้หัวเตียง แล้วเดินออกจากห้องไปเพื่อกลับไปตรวจดูสถานการณ์ความเรียบร้อย

เมื่อหมิงจวงกลับมาถึงบ้านก็พบว่าไฟทั้งหมดยังคงสว่างจ้าอยู่ ตอนแรกเขาคิดว่านายน้อยยังไม่นอน จึงตั้งใจจะขึ้นไปเคาะประตูถามสักหน่อย แต่ในขณะที่ยกมือขึ้นมาประตูนั้นก็เปิดเองอัตโนมัติ หมิงจวงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เพื่อไม่เป็นการรบกวนนายน้อยเขาจึงผลักประตูเข้าไปเบา ๆ แต่เมื่อเห็นชุดนอนที่ถูกโยนทิ้งขว้างอยู่บนพื้น หมิงจวงจึงเก็บเสื้อผ้าสีขาวตัวหนึ่งขึ้นมาสำรวจดู บนแขนเสื้อนั้นเต็มไปด้วยคราบเลือด สีหน้าของหมิงจวงเคร่งขรึมลงทันใด เขารีบเดินตามเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นเข้าไปทันที เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าลานเซลอตนั้นได้นอนแน่นิ่งอยู่ในอ่างอาบน้ำ

“นายน้อย!”

หมิงจวงโยนเสื้อผ้าที่อยู่ในมือออกไป แล้ววิ่งเข้าไปประคองลานเซลอตที่อยู่ในอ่างอาบน้ำขึ้นมา ซึ่งในช่วงเวลานั้นเองผู้นำตระกูลเอสเตได้สลบไสลไปแล้ว หมิงจวงแตะไปที่ปลายจมูกของเขา หลังจากที่พบว่าเขายังมีชีวิตจึงได้รีบลากร่างของนายน้อยของตนขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำ ประคองตัวเขาออกมาจากห้องน้ำมาจนถึงเตียงนอน จากนั้นหมิงจวงก็รีบหายาที่เป็นเนื้อครีมที่อยู่บนตู้มาปาดลงไปบนนิ้ว ก่อนจะนำมาทาบริเวณจมูกของเจ้านาย

ไม่นาน ลานเซลอตก็ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา

“นายน้อย นายน้อยไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?” หมิงจวงถามด้วยความเป็นห่วง

ลานเซลอตขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างพยุงตัวเองขึ้นมา

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เมื่อกี้นายน้อยสลบอยู่ในอ่างครับ”

“เหรอ”

“นายน้อย นายน้อยไม่ควรแตะต้องสารเสพติดนะครับ”

“พอแล้ว” ลานเซลอตเอนกายพิงไปบนหัวเตียง “ไปรินน้ำมาให้ฉันแก้วหนึ่ง”

หมิงจวงรีบรินน้ำให้กับลานเซลอตทันที

ลานเซลอตดื่มน้ำไปสองอึก แต่สีหน้าของเขาก็ไม่ได้ดูดีขึ้นเลย

ทุกอาการของลานเซลอตปรากฏอยู่ในสายตาของหมิงจวง เขากำลังจะอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ใครจะไปนึกละว่าอัลฟ่าที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของตระกูลเอสเต จะมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รุนแรงกับสารเสพติด ——

จนกระทั่งไม่มีแม้แต่แรงจะต้านทานได้แบบนี้?