“มีผู้ชายแปลกหน้ามาส่งบ้างไหม”
“ไม่นะคะ ส่วนใหญ่จะออกไปกับวินมอเตอร์ไซค์ค่ะ” ธไนยนิ่งเงียบไป เขาเดินตรงมายังโซฟาแล้วทิ้งตัวลงนั่งครุ่นคิดบางอย่าง อย่างเงียบ ๆ
หลังจากอาเจียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำ หวนนึกถึงคำพูดของป้านุชที่บอกว่าอาการของเธอคล้ายกับคนกำลังตั้งครรภ์ สองเท้าเดินตรงไปยังกระเป๋าที่แอบซื้อที่ตรวจครรภ์มาเก็บไว้หลังจากประจำเดือนขาดไปและมีอาการผิดปกติกับร่างกายแปลก ๆ เธอค่อย ๆ หยิบที่ตรวจครรภ์ออกมาด้วยมือสั่นเทา หลับตาลงแล้วภาวนาอย่าให้เป็เช่นนั้น
“หวังว่าแค่ประจำเดือนฉันจะเคลื่อนเท่านั้น ขออย่าให้เป็อย่างที่ป้านุชบอกเลย” ปลายฝนตัดสินใจหยิบที่ตรวจออกมาจากกระเป๋า แล้วรีบเข้าห้องน้ำทันที ไม่นานนักจึงออกมาพร้อมกับมือบาง ที่ปิดแถบแสดงผลไว้มิด อาการสั่นเทายังคงมีอยู่ไม่หายไป สายตาเรียวเล็กค่อย ๆ เลื่อนมองพร้อมกับเปิดออกดูช้า ๆ แต่แล้วเหมือนฟ้าผ่ากลางหัวใจ เมื่อสายตาทาบมองตรงไปยังแถบแสดงผลบนอุปกรณ์นั้น
“ฉัน..ท้อง!” ปลายฝนพูดออกมาเมื่อเห็นแถบแสดงผลโชว์หราเด่นชัดขึ้นสองขีด ร่างเล็กหมดแรงทิ้งตัวลงกับพื้นในทันที ในหัวตอนนี้สับสนวุ่นวายไปหมด ไม่รู้ว่าควรเริ่มต้นอย่างไรกับชีวิต ก่อนที่ประตูห้องของเธอจะเปิดออก พร้อมกับร่างของธไนยและป้านุชเดินเข้ามา
“ไปโรงพยาบาลกันผม จะได้รู้กันไปว่าคุณเป็อะไรกันแน่ ป้านุชบอกผมว่าคุณมีอาการแปลก ๆ มาเป็อาทิตย์แล้วไม่ใช่เหรอ” ปลายฝนเลื่อนสายตาหวานมองเขา แล้วส่ายศีรษะไปมาช้า ๆ
“ไม่ต้องไปโรงพยาบาลแล้วค่ะ” ธไนยขมวดคิ้ว แล้วค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินเข้ามาหาหญิงสาว
“หมายความว่าไง”
“ฉันรู้แล้ว ว่าฉันเป็อะไร” ก่อนที่เธอจะยื่นผลตรวจให้เขาดูชัด ๆ
“ฉันท้อง!” ปลายฝนบอกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนที่ชายหนุ่มจะส่ายศีรษะไปมาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ธไนยโยนผลตรวจทิ้งลงบนที่นอน แล้วรุดเข้ามาจับแขนของปลายฝนไว้แน่นด้วยความโกรธ
“คุณไนยคะ จะทำอะไรคะ ปล่อยคุณฝนนะ” หญิงกลางคนรีบเข้ามาห้าม
“ป้านุชไม่เกี่ยวออกไป”
“แต่ว่า...”
“ผมบอกให้ออกไป!” ชายหนุ่มะโสุดเสียง จนทำให้แม่บ้านสะดุ้งตัวโหยง แล้วยอมออกไปตามคำสั่งแต่โดยดี ก่อนจะหันกลับมายังปลายฝนด้วยสายตาคับแค้นใจ
“เด็กนี่เป็ลูกใคร” เขาถามหญิงสาวด้วยเสียงสั่นเครือ พร้อมกับปลายฝนเบิกตากว้าง ในคำถามไร้ความรับผิดชอบนั้น เธอค่อย ๆ แกะมือของธไนยออกจากแขนช้า ๆ
“ทำไมถามแบบนี้ล่ะคะ”
“ผมป้องกันอย่างดีคุณก็รู้ เื่แบบนี้ไม่มีวันเกิดขึ้น เด็กนี่ไม่ใช่ลูกผม คุณออกไปหาใคร นอกจากผมใช่ไหม” คำพูดเห็นแก่ตัวของธไนยทำให้ปลายฝนถึงกับจุกจนพูดไม่ออก สายตากลมดวงเล็กหลุบต่ำลง
“....” แล้วเงยหน้าทอดสายตามองธไนยครู่หนึ่ง ก่อนจะพยายามฝืนยิ้มออกมา หลังจากคิดขึ้นได้ว่า ธไนยเป็คนเ้าชู้ที่เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า เขาไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง ปลายฝนพินิจใบหน้าหล่อเหลาของเขา แล้วจับจ้องมองตรงไปยังสายตาคู่คมอย่างไม่วางตา
“จะไม่รับผิดชอบฉันก็ได้นะ ถ้าไม่เต็มใจรับผิดชอบฉันก็จะไปตามทางของฉัน” ปลายฝนลุกขึ้นยืน แล้วมองชายหนุ่มพร้อมกับไม่อาจกลั้นน้ำตาได้อีก ปล่อยให้มันค่อย ๆ ไหลรินรอคำตอบสุดท้ายจากชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าใครต่อใครหลายคนหมายปองอยากได้มาเป็สามี
“หึ...คุณคงคิดว่าผมโง่ จะรับเลี้ยงเด็กที่ไม่ใช่ลูกตัวเองงั้นเหรอ ผมไม่ได้ใจดีมีเมตตาเหมือนพ่อ ที่จะให้ผู้หญิงคนไหนมาปั่นหัวผมง่าย ๆ” ธไนยกระชากแขนเรียวเล็กของปลายฝนเข้าหาอีกครั้ง พลางกัดฟันแน่นด้วยความโกรธที่มากมายจนล้นทะลักออกมา เขาเองไม่รู้ว่าทำไมรู้สึกเ็ปถึงเพียงนี้ เพียงมองใบหน้าของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยน้ำตาทำให้ธไนยยอมลดศักดิ์ศรีตัวเองลงครึ่งหนึ่ง เขาปล่อยร่างของปลายฝนออก แล้วเบี่ยงหน้าไปทางอื่นเพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเอง ก่อนจะเอ่ยบางอย่างออกมา
“ถ้าอยากอยู่กับผม ก็ไปจัดการเด็กนั่นออกซะ แล้วผมจะลืมเื่ทุกอย่างที่เกิดขึ้น”
“เพี้ย” ปลายฝนตบเข้าไปที่ใบหน้าของธไนยทันทีด้วยความเ็ป
“รู้หรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา คุณพูดมาได้ยังไงว่าให้ฉันไปเอาเด็กออก คุณมีความเป็คนอยู่หรือเปล่า ถ้าคิดว่าเด็กไม่ใช่ลูกของคุณ ก็ปล่อยฉันไป ให้ฉันไปตามทางของฉัน” ปลายฝนกัดต่อว่าเขา ด้วยเพราะหมดความอดทนกับสิ่งที่เขากล่าวออกมาอย่างไม่มีศีลธรรม
“ผมไม่รับเลี้ยงเด็กนั่น เด็กนั่นไม่ใช่ลูกผม”
“เขาเป็ลูกของคุณ ฉันไม่เคยมีใครนอกจากคุณ” ปลายฝนพยายามยืนยันอีกครั้ง
“ไม่ใช่!” ธไนยเดินเข้ามา แล้วะโใส่ปลายฝนพร้อมกับเก็บความเสียใจไว้ในส่วนลึก ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกเ็ปจนอยากจะร้องไห้ออกมา ทว่ายังคงทำเข้มแข็งแล้วหันหน้าไปทางอื่น
“ถ้าคุณไม่เอาเด็กออก คุณก็ออกไปจากบ้านผม เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก เื่เงินที่น้องชายคุณติด ผมจะรอจากเขา จะไม่เข้าไปวุ่นวายให้พ่อคุณต้องรับรู้ ถือว่าคุณชดใช้ให้แล้วส่วนหนึ่ง นับจากนี้ก็ทางใครทางมัน ไม่มีประโยชน์ที่คุณจะอยู่ที่นี่ต่อ” ปลายฝนน้ำตาไหลพราก พลางหลับตาลงแล้วพยักหน้าขึ้นลงอย่างเข้าใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะรีบรุดออกจากห้องไปด้วยความโกรธ
2K
