ร่างแกร่งเดินโซซัดโซเซเข้าบ้าน ในหัวตอนนี้มีแต่บทสนทนาของเขากับอาหมอ
' อาหมอเคยบอกว่าผมมีลูกไม่ได้ใช่ไหมครับ ' อาหมอเอียงคอมองหน้าเขา
' เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าไคล์? ...อาไม่เคยบอกว่าเรามีลูกไม่ได้ อาแค่บอกว่าโอกาสที่เราจะมีลูกได้นั้นมีน้อย.. หากรักษาไม่ถูกวิธีหรือไม่ทำการรักษาโดยไวก็จะทำให้เป็หมันได้ แต่ไคล์ก็รักษาจนหายแล้วนี่ ถึงจะมีลูกยากแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีสิทธิ์ทำใครท้องได้... หรือว่าไคล์ทำใครท้อง? ' เหมือนฟ้าถล่มดินทลายลงมากลางหัว ร่างแกร่งนั่งตัวแข็งทื่อไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี พอตั้งสติได้เขาก็วิ่งออกจากห้องโดยไม่แม้แต่จะบอกลาอาหมอ แล้วขับรถไปตามสถานที่ที่คิดว่าเธอจะไป ทั้งบ้านน้าเธอหรือแม้แต่บ้านเก่าเธอที่ต่างจังหวัด ที่เขาหลอกถามข้อมูลจากไอ้ทัช แต่จนแล้วจนรอดเขาก็หาเธอไม่พบ นี่ก็เกือบอาทิตย์แล้วที่เธอหายไป จนเขาหมดปัญญาไม่รู้จะไปทางไหนต่อดี สุดท้ายเขาก็วกกลับมาที่บ้านด้วยสภาพที่ย่ำแย่แบบนี้
" ฮึกๆๆ ไคล์ลูกเป็อะไร ลูกไปไหนมา รู้ไหมว่าทุกคนเป็ห่วงเราแค่ไหน... ดูสิทำไมถึงได้กลับมาในสภาพแบบนี้ " คาร์ลอสมองแม่ที่วิ่งเข้ามากอดด้วยน้ำตานองหน้า พ่อที่ยืนมองเขาด้วยสายตาห่วงใย มันทำให้เขารู้ว่าเขาเป็ลูกที่แย่ขนาดไหนที่ทำให้พวกท่านเป็ห่วง แล้วเขาก็ยังเป็พ่อเป็คนรักที่แย่จนไม่น่าให้อภัย
คาร์ลอสวางหน้าผากลงบนไหล่ของพ่อเมื่อท่านเข้ามากอดแล้วปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจไหลออกมา ความอบอุ่นและความรักของพ่อกับแม่ที่มีให้ในตอนนี้ มันทำให้เขากลัวว่าจะไม่มีวันได้แสดงความรักแบบนี้ต่อลูกของเขา
" ไปอาบน้ำกินข้าวและพักผ่อน แล้วค่อยมาคุยกัน " พ่อลูบหัวเขาสองสามที แล้วปล่อยให้เขาขึ้นห้องไปพักผ่อน
" ฉันเป็ห่วงลูก...ฮึกๆ ... ั้แ่เล็กจนโตฉันไม่เคยเห็นลูกเป็แบบนี้เลย "
" ผมเข้าใจ.. เดี๋ยวรอให้ลูกหายเหนื่อยและพร้อมเมื่อไหร่เขาคงจะเล่าให้เราฟังเอง " คาร์สันกอดปลอบภรรยาเพื่อให้คลายกังวล... หลายวันมานี้ท่านรู้ดีว่าลูกชายตัวดีไปอยู่ไหนมา และสภาพเป็ยังไงบ้าง พ่อบ้านที่บ้านพักตากอากาศที่เกาะช้างโทรมารายงานถึงสภาพของลูกชายท่านตลอดเวลา และท่านก็ให้บอดี้การ์ดคอยเฝ้าตามอยู่ห่างๆ แต่ที่ไม่รู้คือมันกำลังตามหาใครถึงได้วิ่งวุ่นอยู่แบบนี้ ท่านบอกภรรยาแค่ว่าลูกไปติดต่องานสำคัญที่ต่างจังหวัด แต่มีหรือที่ภรรยาท่านจะไม่ระแคะระคายเมื่อโทรติดต่อลูกไม่ได้อยู่เป็นาน จนท่านต้องบอกความจริงไป แต่ท่านไม่ได้บอกภรรยาว่าลูกอยู่ไหนเพราะคิดว่าลูกชายตัวดีคงอยากใช้เวลาอยู่คนเดียวมากกว่า อาการที่เป็อยู่ตอนนี้ คนที่ผ่านน้ำร้อนมาก่อนอย่างท่าน มองตาเดียวก็รู้แล้วว่าอกหัก เพราะท่านเองก็ผ่านจุดนั้นมาก่อนตอนที่ภรรยาหนีกลับมาอยู่เมืองไทย สภาพของท่านตอนนั้นกับลูกชายตอนนี้ไม่ต่างกัน
วันรุ่งขึ้นคาร์ลอสที่นอนคิดอะไรมาทั้งคืนก็ลุกขึ้นมาโทรสั่งงานลูกน้อง
" เดย์ คุณช่วยส่งประวัตินักศึกษาฝึกงานที่ชื่อบุญตาจากแผนกการตลาดมาให้ผมที..... ภายใน 10 นาที ส่งมาในเมลผม และผม้ารู้ทุกเื่ที่เกี่ยวกับเธอ คุณคงรู้ว่าต้องทำยังไง "
' ครับนาย...นายจะเข้าบริษัทวันไหนครับ นายมีเอกสารสำคัญที่ต้องเซ็น '
" คงอีกสักพัก... คุณช่วยส่งเอกสารทุกอย่างมาให้ผมที่บ้านด้วย" สั่งงานเลขาเสร็จไม่นาน เขาก็ได้รับประวัติของตาที่ถูกส่งเข้ามาในอีเมล เขารีบเข้าไปอ่านทันที
: น.ส. ลิโอนัวร์ บุญตา ลาส์เซ่น / Leonora Boontha Larsen. คาร์ลอสเริ่มขมวดคิ้วั้แ่บรรทัดแรก ทำไมเธอถึงไม่ได้ชื่อไทย?
: เกิดวันที่ 28 พฤษภาคม 1998 กรุงโคเปนเฮเก้น เดนมาร์ก
: สัญชาติ ไทย, เดนิช....... คาร์ลอสนั่งอ่านลงมาเรื่อยๆ จนจบ หลากหลายคำถามที่ถาโถมเข้ามาจนเขาเริ่มปวดหัว จากประวัติเธอเกิดและโตที่เดนมาร์ก ก่อนจะย้ายมาอยู่กับยายที่ไทย เธอมีน้องชายหนึ่งคนอยู่ที่เดนมาร์กกับแม่ พ่อกับแม่เธอแยกทางกัน
เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเธอถึงทนอยู่ที่นี่คนเดียว ทั้งๆ ที่เธอก็มีครอบครัวที่โน่นที่คงรอเธออยู่ หากเธออยู่กับครอบครัวของเธอก็คงไม่ต้องมาทนลำบากอยู่คนเดียวแบบนี้ เกิดอะไรขึ้น อะไรทำให้เธอไม่กลับไป?
คาร์ลอสรีบต่อสายหาเดย์อีกครั้ง
" ขอประวัติที่ละเอียดกว่านี้ ที่อยู่พ่อแม่พี่น้องหรือคนที่เธอรู้จักของเธอทุกคน แม้แต่หมาแมวก็ไม่เว้น เข้าใจไหม... ฉันให้เวลานายจนถึงพรุ่งนี้ "
' เอ่อ..ครับนาย ' เดย์เริ่มเช็ดเหงื่อที่ไหลซึม เพราะไม่รู้เ้านายมาไม้ไหน ทำไมถึงให้สืบประวัติของเด็กฝึกงานธรรมดาคนหนึ่ง และฟังดูจากน้ำเสียงแล้วหากเขาทำไม่สำเร็จเขาคงต้องเตรียมตัวหางานใหม่ได้เลย
" เมื่อกี้คุยกับเ้าไคล์ใช่ไหม "
" ครับท่านประธาน "
" มันว่าไงบ้าง หรือจะเข้ามาทำงานวันนี้ "
" เปล่าครับท่าน คุณไคล์ให้ผมหาประวัติของเด็กฝึกงานให้ครับ "
" เด็กฝึกงาน? " คาร์สันขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจไอ้ลูกชายตัวดี
" ใช่ครับ"
" คนไหน..ชื่ออะไร"
" บุญตาครับ " บุญตา... หนูบุญตาเพื่อนของเคท? มันจะเอาไปทำไม? หรือที่เป็อยู่ตอนนี้เป็เพราะหนูบุญตา? ต้องใช่แน่ๆ
" คุณช่วยเรียกหนูบุญตามาพบผมหน่อยสิ " เดย์ทำหน้าอึกอัก
" เอ่อคุณบุญตาไม่มาทำงานได้สองอาทิตย์กว่าแล้วครับ ตอนแรกเห็นว่าป่วยเข้าโรงพยาบาล แต่หลังจากนั้นก็หายไปเลย " เวรแล้วไหมล่ะเ้าลูกไม่รักดี นี่ไปทำอะไรเขาถึงกับเข้าโรงพยาบาล แถมตอนนี้ยังหนีหายไปอีก
เท่าที่ท่านรู้จักหนูบุญตามา เธอเป็เด็กค่อนข้างเงียบและเรียบร้อย ภรรยากับแม่ยายท่านหลงปลื้มเธอมากเพราะเธอน่ารัก และทำอาหารเก่ง งานบ้านงานเรือนไม่เคยบกพร่อง ทุกครั้งที่เธอมาที่บ้านภรรยาของท่านก็จะชวนเธอทำโน่นทำนี่ ซึ่งก็แตกต่างจากลูกสาวของท่านนัก รายนั้นอ้อนเป็กับกินเป็อย่างเดียว บุญตาน่ารักไม่เคยเปลี่ยนจนเปรียบเสมือนลูกสาวของพวกท่านไปแล้วคนหนึ่ง แต่กับคาร์ลอสนั้นคนล่ะเื่ เพราะรายนั้นเขาเหม็นขี้หน้าบุญตายังกับอะไรดี แต่ตอนนี้มันคืออะไร ทำไมมันถึงได้กลับตาลปัตรแบบนี้
" คุณช่วยเรียกแจ็คกับเทนให้ผมด้วย และขอประวัติหนูบุญตาด้วย..เร่งด่วน.. เอาแบบละเอียดยิบทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ แม้แต่หมาแต่แมวก็ไม่เว้น
" เดย์ยืนกะพริบตามองท่านประธานปริบๆ โอ้โฮ นี่ใช่ไหมที่เขาว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น... แม้แต่คำพูดก็ยังก็อปกันมา!
# ผู้ของเราไม่ใช่ผู้ชายเพอร์เฟคค่ะ นางเป็แค่ปถุชนคนธรรมดาที่มีความรู้สึกนึกคิด อ่อนแอเป็, เสียใจเป็ และร้องไห้เป็เมื่อโดนเมียทิ้ง 5555
2K
