Chemical Engineering ( ถ้าพี่ไม่อยากใช้โควต้า 8 ปี ก็ต้องยอมให้น้องคนนี้สั่งสอนนะครับ )

ตอนที่ 34

ปี 4 เทอม 1 ร้านเหล้าปรับทุกข์

              นี่มันเรื่องอะไรกัน ผมทำอะไรลงไป ไม่อยากจะเชื่อว่าผมจะขาดสติทำร้ายพี่เขาถึงขนาดนี้ กลัวจัง กลัวจังเลย ไม่อยากอยู่คนเดียว พี่ครับ โทรหาผมหน่อย เรียกผมขึ้นไปด่าหรืออะไรก็ได้อย่าปล่อยให้ผมกลับหอเลยนะครับ ไพ่ยืนอยู่ที่หน้าหอพัก มองระเบียงห้องอันแสนคุ้นเคยที่ถูกม่านปิดบังบานหน้าต่างเอาไว้ ทำให้น้ำตาใส ๆ หยดลงเป็นสายอาบแก้ม เมื่อนึกถึงอนาคตที่ไม่มีพี่อยู่

              “ เฮ่ยไอ้ไพ่ ยืนอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย ป่ะไปแดกเหล้ากัน ” หวยกับเพื่อนโยธาเดินเข้ามาทัก ขณะที่ตนกำลังขับไปร้านเหล้าของพี่โฟน

              “ เพื่อนมึงดูแปลก ๆ ร้องไห้รึเปล่านั่น ” เพื่อนของหวยที่มาด้วยกันสะกิดบอกคนความรู้สึกช้า ที่ตอนนี้กอดคอไพ่พูดคุยโดยไม่ได้หันไปมองหน้า

              “ เชี่ย เกิดอะไรขึ้น ” ผมแทบเข่าทรุดลงกับพื้นเมื่อไอ้หวยถามหาเหตุผลว่าทำไมผมถึงมาอยู่ตรงนี้ ถามถึงเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่

              “ กู ……. ” ผมไม่รู้จะพูดตอบยังไงหัวใจมันเจ็บไปหมด มันอัดอั้นแทบหายใจไม่ออก ปากก็สั่นเทาทุกอย่างมันดูเคว้งและไร้ความหมาย

              “ มึงไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เดี๋ยวกูพากลับหอ เฮ้ยไปจองโต๊ะรอเลย กูพาไอ้ไพ่ไปส่งที่หอในแป๊บ ” เพื่อนของหวยพยักหน้าตอบพร้อมกับทิ้งรถมอไซค์คันหนึ่งเอาไว้ให้ “ ไอ้เชี่ยไพ่มึงไหวป่ะเนี่ย ” หวยเขย่าเพื่อนอย่างแรงเพื่อเรียกสติ นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันแน่ สภาพมึงโคตรแย่เลย ทะเลาะกับแฟนมารึไง

              “ กูไม่กลับ กูจะไปแดกเหล้ากับพวกมึงด้วย ”

              “ กูไม่ให้ไป ถ้าจะไปด้วยสภาพจิตใจแบบนี้มึงกลับห้องไปนอนเถอะ ” หวยขึ้นมาสตาร์ทรถ ตบเบาะหลังรถดังแปะ ๆ เรียกให้ไพ่ขึ้นมานั่ง พลันมองเพื่อนที่กำลังกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล สายตามองเหม่อไปที่ระเบียงห้องนั้นอีกครั้ง “ ไอ้สัสไม่ต้องมองแล้ว มาขึ้นรถ ”

              ไพ่ขึ้นไปนั่งซ้อนมอไซค์ของหวยอย่างว่าง่าย ใบหน้าหันมองทิศทางเดิมซ้ำ ๆ

              “ มึงทะเลาะกับพี่ไฮโลหรอ ”

              “ กูทำร้ายพี่เขา ทำยังไงดี พี่เขาต้องเกลียดกูแล้วแน่ ๆ ”

              “ ทำร้ายนี่คือ ร่างกายหรือจิตใจล่ะ ”

              “ ทั้งสองอย่างนั่นแหละ ทำยังไงดี พี่เขาต้องเกลียดกูแล้วแน่ ๆ พี่เขาไม่คุยกับกูเลย แม้แต่หน้าเขาก็ไม่มอง ไม่โกรธหรือด่ากูด้วยซ้ำ พี่เขาเฉยชากับกูแล้ว ทำยังไงดี กูไม่อยากเป็นคนอื่น กูอยากเป็นคนสำคัญ กูไม่อยากสูญเสียพี่เขาไป ” ไพ่พูดระบายออกมามากมายก่ายกองเพื่อลดความเศร้า แต่หารู้ไม่ว่าทุกคำพูดนั้นไม่ได้เข้าหูของหวยเลย เนื่องจากมีหมวกกันน็อคปิดหูกับลมตีเข้าหน้าแรง ๆ ทำให้จับใจความอะไรไม่ได้

              เมื่อมาถึงหอพักหวยก็มอบหน้าที่ให้กับแมชชีนและจีโอต่อ เนื่องจากสองคนนี้อยู่ห้องพอดี ส่วนตัวเองก็ออกไปลั่นลากับเพื่อนสาขา แต่ถึงอย่างนั้นก็เล่าเรื่องราวคร่าว ๆ ให้กับสองคนนี้เข้าใจ ดูแลมันด้วยนะ วันนี้มันทะเลาะกับพี่ไฮโลมา น่าจะหนักเอาการอยู่ ได้พวกกูสองคนดูแลต่อเอง

              “ มึงมองมือถือมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ คิดอะไรอยู่ ” จีโอถามคนที่กำลังนั่งหลังพิงหัวเตียงจ้องมือถือตาไม่กระพริบ

              “ พี่เขาจะทักกูมามั้ย ”

              “ แล้วทำไมมึงไม่ทักไปล่ะ ”

              “ กูไม่อยากรบกวนพี่เขา เขาเกลียดกูไปแล้วรึเปล่า ”

              “ มึงอย่าคิดมากเลย พรุ่งนี้วันหยุดพอดี มึงก็ไปเคลียร์กับพี่เขาให้มันจบ ๆ จะเอาไงจะเลิกคุยมั้ย ”

              “ ไม่ได้กูไม่อยากได้ยินคำนั้น กูไม่อยากเลิก กูรักของกูมาตั้งนานกูไม่เลิก แล้วไอ้เชี่ยนั่นก็ไม่มีสิทธิด้วย ”

              “ แต่จากที่มึงเล่ามาทั้งหมด คือพี่เขานอกใจมึงไม่ใช่หรอ มึงจะทนเจ็บทำไม ออกมาดิ มึงหล่อจะตายหาแฟนใหม่ได้อยู่แล้ว ”

              “ แต่กูรักเขา และกูก็บอกเลิกพี่เขาไม่ได้ด้วย ”

              “ ทำไมล่ะ ”

              “ กูกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน ” ผมโคตรเจ็บปวดกับคำว่าผมกับพี่เขาไม่ได้เป็นอะไรกันที่สุดเลย มันทำให้ผมแสดงความเป็นเจ้าของได้ไม่เต็มที่ ทำไมเรื่องทุกอย่างมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย ผมฟุบลงกับผ้าห่มเพื่อปิดบังน้ำตาที่กำลังไหล ผมไม่เคยสิ้นหวังกับความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพี่เขาเท่านี้มาก่อน ต่อให้ที่ผ่านมาเราจะทะเลาะกันหนักแค่ไหน เราสองคนก็จะกลับมาคืนดีกันเพียงไม่กี่วันต่อมา

              “ แต่มึงก็ผิดที่ใจร้อนไปต่อยเพื่อนพี่เขาแบบนั้น แถมยังคิดขืนใจพี่เขาอีก ”

              “ แมชชีน ชู๊… หยุดพูดก่อน ” จีโอส่งสัญญาณให้แมชชีนหยุดพูด เพราะตอนนี้หน้าตาของไพ่ดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

              “ มันน่าโมโหจริง ๆ นะจีโอ มึงรู้อะไรมั้ยไพ่ การที่ผู้ชายจะมีอะไรกัน มันต้องเตรียมการยุ่งยากหลายอย่างเว่ย เพราะร่างกายนี้มันไม่เหมือนผู้หญิง แต่มึงเล่นใส่ไอ้นั่นเข้าไปโดยไม่เตรียมการแบบนั้น ………. ช่างแม่งเถอะ อย่าใส่ใจเลย กูก็แค่พูดในฐานะคนเป็นรับคนหนึ่ง ” เมื่อได้ยินแบบนั้นไพ่ก็ได้สติ ภาพเลือดที่ติดมากับแท่งเหล็กร้อนของเขายังคาตา พี่เขาต้องเจ็บมากแน่ ๆ

              “ กูต้องทำยังไง ”

              “ พรุ่งนี้ค่อยไปดูพี่เขาแล้วกัน ต้องพาไปโรงพยาบาลมั้ยก็ต้องลุ้นพรุ่งนี้แล้วแหละ ” เมื่อได้ยินแบบนั้นไพ่ก็กลับมาได้สติ รีบซื้อน้ำซื้อยาเพื่อเข้าไปหาไฮโลที่หอทันทีโดยมีจีโอและแมชชีนไปเป็นเพื่อน

              “ มึงจะใจเร็วไปแล้ว เรื่องพึ่งเกิด มึงก็หวนกลับมาเลยเนี่ยนะ ” จีโอทักเมื่อขึ้นบันไดมาจนถึงชั้นที่พี่ไฮโลอยู่

              “ กูแค่ซื้อยามาแขวนไว้ที่หน้าห้องให้พี่เขาคงไม่เป็นไร แล้วก็กับข้าวด้วย ” มือสั่น ๆ แขวนของที่เตรียมไว้ที่หน้าประตู

              “ ไม่เข้าไปดูหน่อยหรอ ” ผมส่ายหน้าเพื่อบ่งบอกความต้องการของตัวเอง แล้วหันหลังกลับไป

              หลังจากวันนั้น ทุกช่วงเวลาที่ผมว่าง ผมมักจะแอบมาดูพี่เขาอยู่เสมอ ว่าเป็นยังไงบ้าง สบายดีหรือเปล่า เรื่องโปรเจ็คจบผมก็ทำคนเดียวไม่ปรึกษาพี่แล้ว เตรียมสคลิปล่วงหน้าเอาไว้ให้ ส่งอีเมล์พร้อมไฟล์ทุกอย่าง ในรูปแบบเป็นทางการเพื่อให้พี่ซ้อมก่อนพรีเซ้นต์ เนื่องจากอาจารย์ที่รับผิดชอบโปรเจ็คของเราไปต่างประเทศ จำเป็นต้องนำเสนอแบบออนไลน์ ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี สิ่งที่ไม่ดีมีเพียงความสัมพันธ์ของเราสองคน เราไม่ได้มีโอกาสปรับความเข้าใจกันเลยด้วยซ้ำ ข้อความบนโทรศัพท์ที่เคยเด้งทุก ๆ วัน แต่ตอนนี้ข้อความสุดท้ายกลับเป็นข้อความของผมที่พี่อ่านแล้วไม่ตอบ

              “ พี่เขาคงจะลืมกูแล้วจริง ๆ ” ผมมองพี่ไฮโลอยู่กับไอ้คูณที่ร้านบิงซูหลังมอ หัวเราะและมีความสุขโดยที่มีเพียงผมคนเดียวเท่านั้นที่ยังเป็นทุกข์และยึดติด

              “ ลองเข้าไปคุยก่อน ” หวยปลอบผมและพยายามให้ผมเข้าไปทักทายพี่ แต่ผมไม่กล้า แค่เผลอสบตาภาพความทรงจำเก่า ๆ ก็ย้ำเตือนว่าผมทำร้ายพี่เขาโดยที่พี่เขาไม่ได้รักผม

              “ กลับเถอะ พี่เขาสบายดีก็พอแล้ว ”

              “ เอาจริงดิ มึงเรียกกูมาเป็นโรคจิตติดตามพี่เขาเป็นเพื่อนมึงแค่นี้เนี่ยนะ ”

              “ กลับได้แล้ว กูมีทำแลปต่อ ”

              “ ถ้าเรียกมาแค่นี้ มึงเอากุญแจมอไซค์กูไปใช้เถอะ เดี๋ยวกูขับรถพี่โค้กเอง ”

              “ ขอบใจ ”

              “ กูประชด ”

              หลังจากนั้นไม่นาน ปี 4 เทอม 1 ก็ได้สิ้นสุดลงโดยที่เราไม่ได้ปรับความเข้าใจกันเลยสักนิด พี่เขาออกเดินทางไปฝึกงานต่างจังหวัดส่วนผมก็ฝึกงานอยู่สถาบันวิจัยที่มหาลัย ทุก ๆ วันผมเอาแต่มองโซเซียลที่พี่เขาอัพลงเพื่ออัพเดตชีวิตประจำวัน อย่างน้อย ๆ ผมก็ได้รับรู้ว่าวันนี้พี่เขาสนุก เหนื่อย มีความสุขหรือว่าท้อแท้

              “ 555 พี่ไฮโลนี่จริง ๆ เลย ลืมกุญแจห้องไว้ในห้องได้ยังไง ” ผมหัวเราะให้กับความซุ่มซ่ามของพี่ กับ Story ล่าสุดของเขา รูปภาพกุญแจห้องที่อยู่หลังตู้เย็นผ่านบานเกร็ดหน้าต่าง //จะเอากุญแจตรงนั้นยังไง

ดี

              ณ ร้านเหล้าพี่โฟน

              “ ไง ได้ข่าวว่าโดนไฮโลหักอกหรอ ” โฟนเอ่ยถามคนที่นั่งสังสรรค์ใต้ไฟนีออนหลากสี

              “ เสือก ”

              “ แปลว่ากูก็มีโอกาสแล้วสิ ตัวเต็งอย่างมึงถอยออกมาแบบนี้ ”

              “ ขนาดผมยังไม่ได้ พี่อย่าหวังว่าจะได้เลย ”

              “ ทำไม ” โฟนถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะมันผิดปกติมาก ๆ ที่เจ้าหมอนี่จะยอมแพ้ง่าย ๆ

              “ เพราะว่าพี่เขาเลือกคนอื่นแล้วไงครับ ชื่อว่าคูณรุ่นน้องพี่นั่นแหละ ”

              “ คูณหรอ อ๋อไอ้คูณคนนั้นน่ะนะ มันไปคบกันตอนไปกูไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย ”

              “ ไม่รู้สิขนาดผมยังไม่รู้เลยว่าไปสนิทกันตอนไหน หมอนั่นสำคัญขนาดที่ผมบอกว่าให้เลิกคบพี่เขายังไม่เลิกคบแถมเถียงเข้าข้างมันอีกต่างหาก ”

              “ เป็นกู กูก็ไม่เลิก ”

              “ ทำไมครับ มีเหตุผลอื่นรึไง ”

              “ แล้วมึงเป็นห่าอะไร บอกให้มันสองคนเลิกคบกัน เพราะหึงหรอ ประสาท เอาจริง ๆ ถ้าจู่ ๆ ไฮโลบอกให้มึงเลิกคบไอ้หวยมึงเลิกป่ะ ”

              “ ทำไมผมต้องเลิกคบมันด้วย มันไม่ได้ทำอะไรผิด ”

              “ เห็นมั้ย ไฮโลกับคูณก็เหมือนกันนั่นแหละ อีกอย่างเพราะมีเรื่องเยอะแยะก่อนที่จะมาเจอมึง ไฮโลเคยเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้คูณถูกมหาลัยไล่ออกด้วย มันคงไม่เลิกคบคูณเพียงแค่ลมปากที่มึงห้ามออกมาหรอก เพราะภายในใจของมันก็น่าจะยังรู้สึกผิดกับคูณอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน ”

              “ ผมไม่เห็นเคยรู้เรื่องเหล่านี้มาก่อนเลย พี่แต่งเรื่องขึ้นมารึเปล่าครับ ”

              “ เพราะมึงคือควายไง เข้าใจอะไรยาก ” ผมเริ่มประติดประต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นครู่หนึ่ง แต่สายตาเจ้ากรรมกลับมองไปยังร้านตรงข้ามเจอไอ้คนคุ้นเคยนั่งดื่มอยู่คนเดียว

              “ ไอ้คูณ ” เมื่อบังเอิญเจอแบบนี้ผมก็ต้องเข้าไปทักแล้วมั้ย “ ไง ไม่เจอกันนานเลยนะ ”

              “ นั่งสิ พี่ไฮโลเป็นบ้างสบายดีมั้ย ” อะไรกันคิดจะกวนประสาทผมรึไงถึงได้ถามอะไรแบบนี้

              “ กูสิต้องถามมึง พี่ไฮโลสบายดีรึเปล่า มึงดูแลพี่เขาดีเหมือนที่กูดูแลมั้ย ”

              “ มึงเมาป่ะเนี่ย มึงถามสารทุกข์สุขดิบแฟนตัวเองผ่านกูเนี่ยนะ ไม่ได้ติดต่อกันเลยรึไง ”

              “ หมายความว่าไง ” ผมถามออกไปด้วยความคิดที่ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน ผมงงไปหมดแล้ว

              “ ก็ตามที่พูดนั่นแหละ มึงพูดเหมือนมึงไม่ได้ติดต่อพี่เขาเลยอย่างนั้นแหละ ”

              “............” ไพ่เงียบไปชั่วขณะ ทำให้คูณหยุดดื่มวางแก้วเบียร์เย็น ๆ ลงโต๊ะ

              “ เอาจริงดิ ไอ้สัสไพ่มึงทิ้งพี่เขาหรอ ” คูณกระชากคอเสื้อของไพ่เต็มแรงเพื่อเค้นคำตอบ

              “ กูเนี่ยนะทิ้งพี่เขา พี่เขาต่างหากที่ทิ้งกูไปหามึง และเป็นมึงที่แย่งพี่เขาไปจากกู ที่ผ่านมาตัวติดกันอย่างกับตังเมไม่ใช่รึไง ”

              “ โว้ยยย มึงไปรับข่าวแบบนั้นมาจากไหนวะ เพราะมึงนั่นแหละทำให้พี่เขาไม่รับรักกู เพราะมึงที่ทำให้พี่เขาเศร้า ยิ้ม และร้องไห้ได้ เพราะคนเชี่ย ๆ อย่างมึงที่ทำให้พี่เขาติดต่อกูน้อยลงแบบนี้ ”

              “ มึงโกหก วันนั้นถ้ากูมาช้าอีกหน่อย มึงกับพี่เขาคงได้กัน ”

              “ วันไหนอีก ”

              “ ก็วันที่กูต้อยหน้ามึงไงไอ้สัส กำลังจะอมให้พี่เขาไม่ใช่รึไง ” คูณทนไม่ไหวกับคำพูดของคนที่เขาหลีกทางเรื่องความรักให้ บรรจงกำปั้นลงกระทบใบหน้าขาวอย่างแรง

              “ ไอ้….โถ่เอ่ย วันนั้นกูแค่นั่งพื้น แล้วทำน้ำหก กูเลยเช็ดพื้นตรงนั้น มึงเห็นเป็นภาพยังไงเนี่ย สังเกตบ้างมั้ยว่าพื้นมีน้ำหวานหกอยู่ ไอ้ควาย ” บรรยากาศรอบข้างเงียบฉี่ลงทันตาเห็น เหล่าขี้เมาทั้งหลายหันมาสนใจโต๊ะเจ้าเรื่องที่เสียงดังกลบเสียงดนตรี คูณค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากไพ่ที่กำลังช็อค กลับมานั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมพร้อมถอนหายใจ

              “ เรื่องวันนั้นมันไม่มีอะไร กูไปเล่นที่ห้องพี่เขาปกติเหมือนตอนที่กูยังเรียนอยู่ที่นี่ ”

              “ 4 ทุ่มเนี่ยนะ ”

              “ อืม ก็พี่เขาบอกว่าสะดวกตอนไหนก็มาได้ แล้วตอนที่กูไปพี่เขากำลังจะเข้านอน พี่ก็เลยสวมชุดแบบนั้น และอีกอย่างกูแค่จะนั่งพื้นแล้วเผลอเตะแก้วน้ำหวานหก กูก็แค่ก้มลงเช็ดน้ำหวานไม่ได้ก้มลงไปทำเรื่องแบบนั้นสักหน่อย กูเข้ามาในห้องไม่ถึง 3 นาที มึงก็เปิดประตูเข้ามาต่อยหน้ากู เรื่องมันก็แค่นั้น ”

              “ แต่มึงก็ไปเดทกับพี่เขาบ่อย ๆ หลังจากเรื่องวันนั้น ”

              “ เดทห่าอะไร กูก็แค่ชวนพี่ไฮโลออกไปกินข้าว ออกไปทำอะไรสนุก ๆ บ้าง ไม่ใช่อยู่แต่ในห้องมองมือถือไปวัน ๆ แบบนั้น อีกอย่างช่วงที่พี่อ่อนแอกูยอมรับว่ากูพยายามจะแย่งพี่เขามาจากมึง แต่พี่เขาเลือกมึงไงไม่ใช่กู หลังจากนั้นกูกับพี่เขาก็ติดต่อกันน้อยลง ช่วงหลัง ๆ เห็นพี่เขากลับมาร่าเริงเหมือนเดิม ไอ้กูก็นึกว่าพี่เขากับมึงกลับมาคืนดีกันแล้ว ”

              “ ไม่เลย กูไม่ได้ติดต่อพี่เขาตั้งแต่วันนั้น ยังไม่ได้คุยอะไรกันสักคำ ”

              “ ปวดหัวโว้ย ขอเบียร์อีก 1 ขวดครับ ” คูณซื้อเบียร์เพิ่มอีกขวดเนื่องจากตอนนี้โต๊ะเริ่มไม่มีอะไรกินแล้ว