เวลาผ่านไปจากนาทีเป็ชั่วโมง พอเธอเริ่มผ่อนแรงลงไปเพราะเข็ดและจวบจนตอนนี้ก็ผ่านไปสองชั่วโมงแล้วแต่ดูเหมือนว่าไอ้ตัวร้ายจะยังไม่พอใจจึงยังไม่ยอมเอ่ยปากบอกให้เธอหยุด เมื่อไหร่ที่เธอคิดจะหยุดไอ้ตัวร้ายก็จะส่งเสียงขู่
เธอน่าจะมีไม้หน้าสามในมือจะได้ตีหัวไอ้บ้านี่ให้เือาบเสียจริง แต่เมื่อมันทนไม่ไหว ก็จำต้องเอ่ยกัดฟันพูดกับอีกฝ่ายเสียงขุ่นเขียว
“ฉันเหนื่อยแล้วนะ เมื่อไหร่จะให้หยุดสักที”มณีมณฑ์สะบัดแขนแรงๆ สลับนิ้วขยับเป็จังหวะเพื่อช่วยผ่อนคลายความเมื่อยล้าของกล้ามเนื้อที่ต้องออกแรงอย่างหนักแล้วก็ต้องรีบวางกลับที่เดิมใหม่เมื่อมีเสียงครางเหมือนกับแมวยามที่ไม่พอใจดังแว่วมา
“กำลังสบายเลยจะว่าไป...เธอก็นวดเก่งเหมือนกันนะ อย่างนี้ทำงานเป็หมอนวดที่กาสิโนฉันได้สบายๆเลยทีเดียว” อพอลโล่พูด เขาลุกจากเก้าอี้ บิดกายไปมาก่อนจะคว้าแขนกลมกลึงดึงมาจนกร่างบอบบางถลาเข้าไปกระแทกอกกว้างจนมีเสียงดังปึก
“ว้าย! คุณจะทำอะไรนะ ปล่อยฉันนะ ปล่อย!” มณีมณฑ์ทุบอกกว้างแรงๆ อีกมือก็ยื่นไปคว้าพนักเก้าอี้ฝืนตัวเอาไว้หากไม่ทันจะได้หายใจด้วยซ้ำ ร่างบอบบางก็ลอยจากพื้นไปแนบชิดกับกายแกร่งเธอระดมทุบไปบนแผ่นหลังกว้างเต็มแรงสองขาเรียวยาวสะบัดให้เขากระแทกเข้าที่หน้าอกกว้าง
“กรี๊ด! ปล่อย ปล่อยฉันนะไอ้บ้า นายจะทำอะไรฉันนะ ปล่อยสิโว้ย” มณีมณฑ์ยันมือร่างหนาให้ถอยห่าง
“จะดิ้นทำไมไม่ได้พาไปข่มขืนเสียหน่อย แต่เธอไม่นวดหลังให้ฉันเลยนี่น่า แต่พูดอย่างนี้เอ๊ะ...หรือเราจะมีอะไรกันบนเครื่องบินลำนี้ดี ฉันว่ามันคงจะเร้าใจดีนะแบบว่ากำลังเข้าได้เข้าเข็มเครื่องก็ตกหลุมอากาศพอดี” อพอลโล่พลางหัวเราะกลั้วคอเขาวางร่างบอบบางลงบนเตียงนอนนุ่ม พร้อมแนบร่างหนาทาบทับลงไปพลางจับแขนเรียวไปตรึงไว้เหนือศีรษะ
“เป็ไง เวิร์คดีนะ”เขาวางมือบนปทุมอวบอิ่ม ฟอนเฟ้นคลึงความนุ่มนิ่มและนุ่มหยุ่นข้างหนึ่งก่อนจะย้ายไปอีกข้างหนึ่งอย่างเป็เ้าข้าวเ้าของ
“มะ...ไม่นะไหนคุณบอกแล้วไงว่าจะไม่ทำอะไรฉันบนนี้ไง” มณีมณฑ์ร้องห้ามเสียงสั่นเครือและแหบพร่าหัวใจเต้นระทึกไหวด้วยความขลาดกลัว ถึงศรวัณจะเกลียดเธอแค่ไหนแต่เธอยังหวังว่าวันหนึ่งชายหนุ่มจะหันมามองและมอบรักให้ จึงอยากที่จะเก็บร่างกายไว้ให้เขา
“คุณปะ...ปล่อยฉันก่อนนะเดี๋ยวฉันนวดให้ จะไม่อิดออดด้วย”
“ไม่ค่อยดีแงะเพราะฉันดันอยากจะนอนกับเธอขึ้นมาแล้วสิ นอนคนเดียวมาตั้งนานถ้ามีสาวน้อยที่แม้จะใจร้ายไปหน่อยมานอนแนบข้างกายก็คงจะดีอยู่ไม่น้อย”มือหนาเคลื่อนไปตามลำตัวกลมกลึง บีบนวดลำขาเสลาไล่ไปถึงบั้นท้ายกลมกลึงสอดแทรกเกี่ยวชายเสื้อตัวเล็กเคลื่อนไปทีละน้อยเพราะเขาชอบดูสีหน้ายามเปลี่ยนสีหลากหลายอารมณ์
มณีมณฑ์หน้าซีดเผือดกลืนน้ำลายลงคอติดๆ ขัดๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง พลางศีรษะทุยส่ายไปมาแรงๆ “ไม่นะไหน...ไหนนายพูดแล้วว่าจะไม่...”
“คำพูดมันเปลี่ยนกันได้นี่น่าตามแต่อารมณ์และความ้าฉันไง” เขาแนบใบหน้าลงไปทาบบนไหล่กว้างและลำคอระหง“อีกอย่าง เธอดันน่าหม่ำทำไมกัน”
เขาขบกัดดูดเม้มผิวเนื้อเนียนนุ่มมือก็ัักับผิวเนื้อเนียนนุ่มเพราะมณีมณฑ์ใส่กางเกงขาสั้นแบบยางยืดทำให้นิ้วใหญ่สามารถสอดแทรกไปัักับผิวเนื้อส่วนที่อ่อนไหวได้อย่างถนัดถนี่
“ขอร้อง อย่าทำอะไรฉันเลย...ไม่ไหวแล้ว”ความอดทนอดกลั้นต่อความกลัวที่กักเก็บไว้หมดสิ้นไปน้ำตาเธอร่วงหล่นเหมือนกับทำนบกั้นน้ำที่ฉาบไว้เป็อย่างดีมีรูรั่วน้ำจึงทะลักไหลบ่าออกมา
“รู้ไหม ยิ่งเธอร้องไห้มากเท่าไหร่ยิ่งทำให้ฉันเกิดความ้า อยากนอนกับเธอมากเท่านั้น” ใบหน้าคมคร้ามเคลื่อนขึ้นไปซุกไซ้ลำคอระหงจุมพิตจากซอกคอไล่ไปถึงใบหูขบกัดพร้อมสอดแทรกปลายลิ้นในช่องหูเล็กจนกายสาวสั่นสะท้านเส้นขนตามลำแขนกลมกลึงลุกชัน
“ฉัน...”เธอไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี ได้แต่พยายามส่ายหน้าหนีจุมพิตร้อนผ่าวแต่ก็ไม่พ้นเมื่อมือใหญ่จับปลายคางเพื่อจะได้ัักับปากอิ่มนุ่มอย่างที่้า
ปากอิ่มถูกขบเม้มกัดดึงก่อนลิ้นอุ่นจะสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากนุ่มขาแข็งแกร่งสอดแทรกไปอยู่ระหว่างสองขากลมกลึง นิ้วยาวคืบคลานไปหากลีบกายสาวที่แสนจะบอบบางและอ่อนไหวอย่างเชื่องช้า
มณีมณฑ์ไม่รู้ว่าจะหลีกหนีไฟร้อนที่เคลื่อนไหวอยู่บนร่างกายอย่างไรดีความใกล้ชิดเกือบจะเป็หนึ่งเดียวกับกายสาวบางครั้งมันก็ทรมานแต่บางคราก็วาบหวามปั่นป่วนจนแทบไม่กล้าจะหายใจด้วยซ้ำ
หัวใจร่ำร้องว่าไม่...ไม่และไม่ หากกายกลับไม่ทำตามความ้ากายกลมกลึงกลับบดเบียดแนบชิดกายแกร่ง สะโพกผายได้รูปเริ่มขยับส่ายตามติดนิ้วยาวที่เคลื่อนไปตามรอยแยกของกลีบปุบผานุ่มลิ้นสากระคายสอดแทรกกวาดไล้ความหวานนุ่มไปทั่วโพรงปากอิ่มหวาน แต่ความเหนื่อยล้าความเครียดและความกลัวกลับมีฤทธิ์เหนือกว่า มณีมณฑ์กลับหมดสติไปเสียก่อน
เมื่อรู้สึกว่าคนตัวเล็กไม่เพียงแค่อ่อนระทวยแต่จะไร้การตอบสนองเขาจำต้องถอนจุมพิตออกพร้อมเสียงคำรามในลำคอเพราะความตื่นตัวของร่างกายแต่ยายเกือบจะเป็ฆาตกรหลับไปเสียแล้ว
อพอลโล่ถึงกับหลุดเสียงหัวเราะออกมาเขากระหายอยาก แต่แม่ตัวดีกลับหลับไปกลางอากาศ
ฮ่าฮ่า...เป็ครั้งแรกนับั้แ่รับรู้เื่ร้ายที่เกิดกับหลานสาวทว่าแทบจะเป็ครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขาหัวเราะได้โดยไม่ฝืนแม้จะยังกังวลกับเื่นิศามณีที่ยังอยู่ในการดูแลของหมอฝีมือดีแต่เขาก็ยังไว้วางใจไม่ได้ เขาจึงส่งตัวหลานสาวไปรักษาที่อังกฤษ ตอนนี้ก็คงจะอยู่ใน่ของการเดินทางไม่รู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็ยังไงบ้าง อย่างเรียบร้อยหรือเปล่า
ความจริงเขาควรจะไปส่งหลานสาวด้วยตัวเองแต่ก็รู้ว่า หลานสาว้าให้เขาจัดการคนที่ทำให้ตัวเองเจ็บมากกว่าเขาจึงต้องปล่อยให้นิศามณีเดินทางไปกับหมอและศรวัณ เสียดายที่เขาพลาดไปหน่อยน่าจะพาจูปิเตอร์มาด้วย จะได้ให้ชายหนุ่มคอยดูแลและกีดกันศรวัณให้ห่างจากหลานสาว
แต่ถึงจะตัดสินใจช้าไปหน่อยก็ใช่ว่าจะแก้ไขภายหลังไม่ได้นี่น่า ตอนนี้ปล่อยให้ศรวัณได้ใจไปก่อนคิดว่าเขาไม่ถือโทษที่ชายหนุ่มเป็ส่วนหนึ่งที่ให้นิศามณีต้องเจ็บกายเขาผิดเองที่ใจอ่อนทำตามคำขอของนิศามณีง่ายๆ ต่อไปนี้เขาจะต้องใจแข็งไม่รับคำอะไรง่ายๆ ดังเช่นที่ผ่านมาอีกแล้วเมื่อกลับไปถึงบ้านก็จะรีบส่งจูปิเตอร์ขึ้นเครื่องตามไปดูแลนิศามณีก็ยังทันให้อีกฝ่ายใช้เล่ห์เหลี่ยมหรืออะไรก็ทำให้ทั้งสองคนแยกห่างจากกัน ไม่ได้ใจร้ายที่จะแยกคนที่รักให้ออกห่างจากกันแต่เลือกคนที่ดีให้กับหลานสาวที่รักต่างหากละ
นิศามณีอาจจะหลงผิดเพราะหลงใหลในรูปหน้าที่หล่อเหลาของศรวัณแต่ใบหน้าและรูปกายสามารถเปลี่ยนแปลงไปได้ตามกาลเวลาหลงในวาจาหวานของคู่หมั้นจนเผลอตกลงปลงใจไป แต่เชื่อว่าความไม่ซื่อสัตย์ใจง่ายชอบสอดส่ายสายตามองหญิงอื่น แม้กระทั่งตอนที่อยู่ต่อหน้าหลานสาวเขาไม่นานนิศามณีจะต้องทนไม่ไหวและเลิกรากันไปในที่สุด แต่เขารอให้ถึงวันนั้นไม่ได้จำต้องทำตัวเป็กามเทพแสนจะใจร้ายก่อนจะร่ายมนตร์แห่งความสุขให้ในภายหลัง
อพอลโล่พลิกกายมองมณีมณฑ์ ถึงจะอยู่ในสภาพมอมแมมใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาและร่างกายที่ออกจะซูบซีดไม่เปล่งปลั่งเหมือนกับสาววัยรุ่นทั่วไปแต่ก็สามารถดึงดูดตาดึงดูดใจเขาให้ต้องเหลียวหลังมองได้ไม่ยากเลยทีเดียวถ้าได้ออกกำลังกายสม่ำเสมอ ทานอาหารที่มีประโยชน์ เชื่อว่าหญิงตรงหน้าจะต้องกลายเป็ผู้หญิงที่สวยงามน่ารักงามสง่าเป็ที่น่าจับตามองของหนุ่มๆ ได้ไม่ยากแต่คนพวกนั้นก็จะได้แต่เศษซากที่เหลือเพียงแค่ลมหายใจเพราะเขาคือคนที่ได้ความสวยสดใสของสาวเ้าเสียก่อนใคร
นิ้วยาวปาดไล้ใบหน้ารูปหัวใจอยากให้ถึงบ้านเร็วๆ เขาอยากแม่สาวใจร้ายนี่ใจจะขาดแล้วไม่ใช่ว่าบนเครื่องจะทำไม่ได้นะ แต่มันรู้สึกไม่เป็อิสระเจอกับสายตาลูกน้องที่รู้ทัน มันทำให้หงุดหงิดใจได้ไม่น้อยอีกทั้งความรู้สึกบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัวใจหนุ่มใหญ่ที่ไม่เคยมีสายตามองสาวคนไหนมาก่อนเพราะรู้ว่าแต่ละคนที่เข้ามาหาเสนอตัวให้นั้นล้วนแล้วแต่หวังผลประโยชน์จากเขาทั้งสิ้น
อพอลโล่โน้มใบหน้าไปที่กลีบปากอวบอิ่มดูดเม้มขบกัดแรงๆ จนมันเห่อแดงช้ำขึ้นมาทันตา ก่อนจะเปลี่ยนไปทำแบบเดิมที่ลำคอระหงไล่ไปตามลาดไหลกว้าง ข้อพับจนเป็จุดแดงช้ำไปทั่ว เรียกได้ว่าพอตื่นขึ้นมามณีมณฑ์จะต้องร้องกรีดเพราะคิดว่าเขาลักหลับเธอเป็แน่
ความจริงน่าจะถอดเสื้อผ้าให้ดูสมจริงสมจังหน่อยแต่ว่าพอเห็นคราบน้ำตาสาวเ้าแล้วรู้สึก...สงสารขึ้นมานิดหนึ่งอีกอย่างการทะเลาะกับหุ่นไม่มีชีวิตมันไม่สนุกเท่ากับคนที่พยายามต่อสู้เลยยอมให้อีกฝ่ายพักผ่อนเรียกเรี่ยวแรงเอาไว้ทะเลาะกับเขาให้มันหยดจนเืตกกันไปข้างหนึ่งต่างหากละ
3K
![[มีอีบุ๊กในMEB] เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงเดี่ยวผู้ยากไร้ ในชนบทต้าซ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1715515048_49949621.webp)
