ทะลุมิติไปเป็นชายาอ๋องตกอับ

         เหมยซีที่ตอนนี้เดินได้เป็นปกติ  แต่ทางครอบครัวก็ยังคงปฏิบัติการนางเหมือนคนป่วยอยู่ร่ำไป  คอยห้ามไม่ให้ทำนั้น นู้น  นี้  ต้องนั่งรถเข็นเพราะกลัวเหนื่อย  เหมยซีได้แต่ถอดหายใจ  คงต้องปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปสักพักก่อนละกัน  

        " คุณหนูอยากไปไหนอีกนอกจากชมสวนดอกไม้เสร็จ  หรือต้องการของว่างกับน้ำชาดีค่ะ "  สาวใช้ที่แม่ของเหมยซีส่งมาคอยดูแลใกล้ชิด  ระมัดระวังทุกสิ่งอย่าง

        " ไม่ละฉันเบื่อ  อยากไปมหาวิทยาลัย  อยากออกไปเที่ยวห้างสักหน่อยคงพอหายเครียด ว่าแล้วก็โทรเรียกเพื่อนสาวมารับดีกว่า "  เหมยซีรีบใช้โทรศัพท์เพื่อชวนเพื่อนรักออกไปเปิดโลกกว้างสักหน่อยเบื่อโรงพยาบาลและบ้านเต็มที

        " ฮัลโหลลลลลล....  เพื่อนสาวเจ้าหญิงแห่งคฤหาสน์  ต้องการให้รับใช้อะไรมิทราบค่ะ "  หยางหยุนพูดหยอกล้อกับเหมยซีทำให้นางยิ้มหัวเราะในทันที

        " ก็ไม่ใช่อะไรหรอกนักแก  ฉันเบื่ออะอยากออกไปจากบ้าน อยู่โรงพยาบาลก็เบื่อพอละ  กลับบ้านมาต้องมานั่งเบื่อคูณสอง  ฉันได้กลายเป็นคนพิการแน่ๆคราวนี้   คุณแม่ไม่ยอมให้ฉันหยิบจับอะไรเลย  ไม่ให้เดิน  ได้แต่นั่งรถเข็น  ฉันจะอกแตกตายแล้ว  ถ้าแกไม่มาหาฉันตอนนี้  ฉันคงกลายเป็นโรคซึมเศร้าจริงๆ "  เหมยซีร่ายยาวถึงความอัดอั้นตันใจ  แม้จะรู้สึกดีใจที่ได้กลับบ้านอีกครั้ง  แต่ก็นะจะให้อยู่แบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่

        " เพคะองค์หญิงหม่อนฉันจะรีบแจ้นไปหาทันที  โปรดรอหม่อนฉันด้วยนะเพคะ "  เหมยซีพอได้ยินคำพูดของบุคคลสมัยโบราณ  ในใจก็เจ็บปวดเหลือเกินเหมือนมันใกล้จะแตกในเร็ววัน

         " อี้อ๋องเพคะสบายดีหรือไม่เพคะ "  เหมยซีน้ำตาคลอเบ้าแต่ต้องพยายามอดกลั้นเอาไว้บอกใครไม่ได้  คงหาว่าบ้าเป็นแน่

        หยางหยุนได้ขับรถมายังบ้านของเพื่อนสนิทพร้อมทั้งเข้าไปเคารพผู้ใหญ่ในบ้าน  " เหมยซีพร้อมหรือยัง"  หยางหยุนเอ่ยถามทำให้ ฮองเฮาประจำคฤหาสน์หันขวับไปมองบุตรสาวทันที

        " เตรียมตัวอะไรกันลูกแล้วนี่จะพากันไปไหน  เหมยซีพึ่งฟื้นขึ้นมาเดินก็ยังไม่แข็งแรง  จะพากันไปอันตรายแม่กลัว"  เหมยซีมองหน้าหยางหยุนพร้อมขยิบตา ช่วยนางที

        " เออ.....  คุณแม่คะหนูคิดว่าจะพาเหมยซีไปสูดอากาศนอกบ้าน  ไปสวนสาธารณะ  ไปเดินห้างเพื่อผ่อนคลาย  คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะหนูเตรียมรถเข็นมาอย่างดีรับรองเหมยซีไม่เป็นอะไรแน่นอน  หากไม่พาออกไปคงไม่ดีต่อสุขภาพกายและใจของเหมยซีแน่  คุณแม่ก็รู้นิสัยว่าเหมยซีเป็นคนชอบท่องเที่ยวอย่างอิสระ  และหนูได้โทรปรึกษาคุณหมอเรียบร้อยแล้วค่ะ  ปลอดภัยแน่นอนคุณแม่ไม่ต้องห่วงเลย"  หยางหยุนชิ่งตัดพูดร่ายยาวชักแม่น้ำมาทุกสายเพื่อนจะพาเพื่อนรักออกไปเที่ยวให้ได้  ไม่งั้นคงใกล้บ้าจริงๆ

        " เอ้า...  ก็ได้แต่ต้องไ่ม่ไปไหนไกลนักนะลูก  และอย่ากลับเกินหกโมงเย็นนะลูกได้มั้ยจ๊ะ"  คุณแม่ก็ใจอ่อนเมื่อหันไปมองหน้าบุตรสาวที่น้ำตาคลอเบ้าอยากออกไปกับเพื่อน ถ้าไปกับคนอื่นนางคงไม่ยินยอม แต่ถ้าไปกับหยางหยุนนางก็สบายใจเพราะเป็นเพื่อนกันมาแต่เด็ก ครอบครัวรู้จักมักจี่กันทุกคน

        " ค่ะคุณแม่  สองสาวประสานเสียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย  มองหน้ากันพรางหัวเราะชอบใจที่จะได้ออกไปเที่ยวแล้ว  ผู้เป็นแม่ถึงกับหมั่นไส้  แต่พอเห็นลูกยิ้มได้แบบนี้นางก็สบายใจคลายกังวล

        ตั้งแต่เหมยซีฟื้นขึ้นมาผู้เป็นแม่ก็คอยเฝ้าดูแลอยู่ตลอดเวลา  และสังเกตุเห็นพฤติกรรมบางอย่างที่เปลี่ยนไปของเหมยซี  บางคร้ังก็หลุดคำพูดโบราณออกมา  และอากัปกิริยาที่เรียบร้อยขึ้นกว่าแต่ก่อนสร้างความงุนงงเป็นอย่างมาก  และนั้นก็คือเหตุผลที่ต้องให้มีคนเฝ้าตลอด  24  ชั่วโมง นางถึงจะนอนหลับได้สนิท

        สองสาวนั่งอยู่ในรถหรูของหยางหยุน  เหมยซีโบกมือให้คุณแม่  และสัญญาจะกลับก่อนหกโมงเย็น  พร้อมส่งยิ้มให้แม่ของตน

        " แกเพื่อนสุดที่รัก  แม่เจ้าโว้ย......สุดยอดสมแล้วที่ฉันให้ลูกอมแกกินมาต้ังแต่เด็ก  ฉันไม่รู้จะเอาคำไหนมาเยินยอแกได้หมดเลยว่ะเพื่อนรัก แกเล่นถึงกับเอารถเข็นพกมาด้วย  ข้าขอคารวะแม่นาง"  เหมยซีพูดจบก็หอมแก้มเพื่อนสนิทในทันที  หัวเราะชอบใจเสียงดัง

        " อึ๋ย...  แกเล่นบ้าอะไรมาหอมแก้มฉันเนี่ย  ดูแขนฉันสิขนลุกเกรียวไปทั้งตัวเลย  เรื่องแค่นี้ไม่ต้องขอบคุณหรอกแก   พวกเราเป็นเพื่อนซี้กันไม่ต้องขอบคุณตลอดเวลา  เพราะฉันเต็มใจที่จะทำ"  หยางหยุนมองด้านหน้ารถที่ตอนนี้กำลังออกเดินทางไปห้าง  แม้ตาจะมองแต่ปากก็ขยับได้สบาย

        ณ  ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง

        " ว้าว..........  "   เวลาผ่านไปปีเดียวแต่ของต่างๆภายในห้างก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปมากเท่าไหร่

        "หยางหยุนคนสวย  สวยที่สุดในปฐพีมิมีผู้ใดสู้ได้ หม่อมฉันขอคารวะจากหัวใจ"  เหมยซีพูดจบหยางหยุนก็หมั่นไส้ เดินเข้ามาตีแขนเพื่อนเบาๆ เพราะกลัวเพื่อนเจ็บ  

        สองสาวที่ขณะนี้สนุกกับการซื้อของจากร้านนี้ไปร้านนั้นและก็ไปต่อเรื่อย  เหมยซีเก็บกดมานานในที่สุดก็ได้เลือกว่าจะส่วมใสชุดอะไรแล้ว  แต่อีกใจก็คิดถึงเวลานางใส่ชุดโบราณแล้วอี้อ๋องชมนางไม่ขาดปาก  

                " คิดถึงอีกแล้วสามีของข้า  อี้อ๋องของข้า  ตอนนี้ท่านกำลังทำอันใดอยู่  หม่อมฉันอยู่นี้สบายดีเพคะ แล้วพระองค์ละเป็นเยี่ยงไร"  ได้แต่คิดในใจ ตาแดงน้ำตาคลอเบ้าจนหยางหยุนเข้ามาเห็นก็ตกใจ

        "  เหมยซีแกเป็นอะไร  เหนื่อยเหรอนั่งพักก่อนมั้ยแก  ต้องโทษฉันเอาแต่เลือกซื้อนั้นนี้  ไม่ห่วงเพื่อนเลย"  หยางหยุนไม่สบายใจที่เห็นเพื่อนทำท่าเหมือนจะร้องไห้

        "  บ้า..!!!!   แกก็  ฉันไม่ได้เป็นอะไรแค่แสงในห้องมันสว่างจ้า  บวกกับฝุ่นเข้าตามาสักพัก เดียวก็หายน่า สะบายใจนะ โอเค "  เหมยซีถอนหายใจ เจ้าตัวก็สับสนว่าจะเล่าเรื่องราวที่ประสพมาให้เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของหล่อนดีหรือไม่  เอาเถอะเมื่อฉันสามารถตัดสินใจได้แล้ว  ฉันจะเล่าทุกอย่างให้แกฟังเองนะเพื่อนรักหยางหยุน