กลิ่นอาหารหอมโชยลอยเตะจมูกคนที่เอาแต่นอนหลับใหลไม่ยอมตื่นแม้ตอนนี้ใกล้จะแปดโมงแล้วก็ตาม
เด็กหนุ่มวัยยี่สิบสี่ปีค่อย ๆ ลืมตาขึ้นใช้เวลาตั้งสติอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่งบิดี้เีไล่ความงัวเงีย ก้าวขาลงจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ ก่อนจะออกจากห้องนอนลงไปชั้นล่างตามกลิ่นหอมของอาหาร
ทันทีที่เดินมาถึงก็เจอกับแฟนหนุ่มวัยสามสิบเอ็ดปีที่ใส่เพียงกางเกงนอนขายาวสีเทากำลังยืนหันหลังขมักเขม้นกับการทำอาหาร โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครอีกคนมองอยู่จนกระทั่งถูกกอดจากทางด้านหลัง ใบหน้าจิ้มลิ้มเกยแก้มลงบนแผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่า มวลกล้ามเนื้อที่เกิดจากการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอแข็งแรงต่างจากตนเองที่จบไปตรงไหนก็นุ่มนิ่มไปเสียหมด
“นอนเต็มอิ่มไหมครับ”
“เต็มอิ่มครับ”
นับั้แ่เป็แฟนกันจนตกลงหมั้นกันถึงวันนี้ย่างเข้าปีที่ห้าแล้ว ความรักของเขาทั้งคู่ยังหวานชื่นเสมอต้นเสมอปลาย อาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
“วันนี้ทำอะไรทานครับ” ผละใบหน้าออกจากแผ่นหลังพลางชะเง้อหน้ามอง
“ต้มจืดหมูสับครับ เห็นเมื่อคืนน่านบ่นว่าอยากทาน”
ร่างสูงก้มลงมองแฟนเด็กยกยิ้มน้อย ๆ พร้อมก้มลงหอมแก้มนุ่มน่าฟัดเต็มปอด น่านน้ำช้อนตาขึ้นมองมุ้ยปากเล็กน้อยกระนั้นก็ไม่ได้ต่อว่าอะไร
ตลอดระยะเวลาสี่ปีของการเป็คนรักคินทร์ทำได้ดีมากจริง ๆ ไม่มีข้อตำหนิแม้แต่น้อย น่านน้ำกลายเป็เด็กร่าเริงสดใสได้อีกครั้งก็เพราะแฟนหนุ่มคนนี้ ก่อนนี้หลังจากคุณพ่อคุณแม่เสียเขากลายเป็เด็กเก็บตัวไม่กล้าแสดงออก ทว่าั้แ่อยู่กับคินทร์อีกฝ่ายมักทำให้เขารู้สึกมั่นใจอยู่เสมอ จนความรู้สึกกลัวในใจค่อย ๆ บางเบาลง ถึงจะไม่ทั้งหมดแต่มันดีขึ้นตามกาลเวลา ทั้งหมดก็เป็เพราะเฮียคินทร์ที่คอยอยู่ข้าง ๆ อย่างที่คยสัญญาเอาไว้
เขากลับมามีความสุขได้อีกครั้งก็เพราะผู้ชายคนนี้
“มีอะไรให้น่านช่วยไหม”
“ไม่เป็ครับ น่านไปนั่งรอที่โต๊ะได้เลย เดี๋ยวเฮียยกไปให้”
“งั้นน่านยกจานข้าวกับน้ำไปแแล้วกันครับ”
ว่าจบก็รีบยกออกมาที่โต๊ะ ไม่อย่างนั้นคงจะโดนบีบแก้มเพราะดื้อดึงไม่ยอมอยู่เฉย ๆ อีกแน่
การได้นั่งกินนอนกินใช้ชีวิตสะดวกสบายมีคนคอยทำให้มันก็ดีอยู่หรอก ทว่าแบบนั้นก็ดูจะเกินไปหน่อย เพราะั้แ่เป็แฟนกับคินทร์แทบจะยกเขาขึ้นหิ้ง นั่งเป็คุณชายไปวัน ๆ ไม่ให้เขาทำอะไรเองสักอย่าง มีแต่น่านน้ำที่ต้องแอบทำตอนที่อีกคนไม่อยู่
เช่นมื้ออาหารส่วนใหญ่แล้วคินทร์จะเป็คนทำให้ทาน แค่คนรักเอ่ยปากว่าอยากทานก็ไม่คิดอิดออด หากหาซื้อให้ไม่ได้ก็จะลงมือทำให้เอง ซึ่งน่านน้ำชอบรสมือคินทร์มากที่สุด ต่อให้จะเป็เชฟชื่อดังที่ไหนมาทำให้ทานก็ไม่อร่อยเท่าฝีมือแฟนหนุ่มของเขาคนนี้
หลายครั้งที่ลอบตำหนิตัวเองอยูู่ในใจเพราะยิ่งถูกตามใจมากเท่าไรก็ยิ่งเคยตัว ใกล้จะกลายเป็เด็กเอาแต่ใจเต็มที
นั่งรอเพียงไม่นานเ้าของร่างสูงก็ยกหม้อต้มจืดมาวางลงบนแผ่นรองเพื่อใม่ให้ความร้อนบริเวณก้นหม้อัักับโต๊ะโดยตรง นอกจากนี้ยังมีคั่วกลิ้งหมูสับอีกหนึ่งอย่าง
คินทร์ตักต้มจืดใส่ถ้วยใบเล็กให้คนน้องก่อนเป็อันดับแรกถึงจะตักให้ตัวเอง เป็การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่เคยมีครั้งไหนผิดเพี้ยนไปเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะไปทานข้าวตามร้านอาหารหรือที่ห้อง ก่อนที่คินทร์จะตักให้ตัวเองจะต้องตักให้น่านน้ำก่อนเสมอ ทั้งที่น่านน้ำไม่เคยเอ่ยปากขอให้ทำ
“ขอบคุณครับ” เอ่ยขอบคุณพลางตักคั่วกลิ้งใส่จานข้าวอีกฝ่าย
“ขอบคุณครับ”
ต่างฝ่ายต่างยกยิ้มให้กันก่อนจะเริ่มลงมือทานข้าวเช้า
วันนี้เป็วันหยุดคินทร์ไม่มีงานที่ต้องทำเพราะเคลียร์ไปหมดแล้วั้แ่เมื่อวาน เลยตั้งใจจะเก็บกวาดห้องให้เรียบร้อยสักหน่อย ่นี้น่านน้ำวุ่น ๆ เื่งานรับปริญญาจึงไม่อยากรบกวนน้องมากนัก
“วันหยุดของเฮียทั้งทีน่าจะใช้เวลากับการพักผ่อน ม่ใช่มาทำงานบ้านแบบนี้”
“นิด ๆ หน่อย ๆ เองครับดีกว่าอยู่เฉย ๆ”
“น่านช่วย”
“ไม่เป็ไรครับ น่านไปนั่งดูทีวีเถอะ เฮียปอกผลไม้ไว้ให้แล้ว”
“เฮียกำลังทำให้น่านเคยตัวรู้ไหมครับ อีกหน่อยน่านคงกลายเป็คนที่เอาแต่ใจมากแน่ ๆ”
“ดีเลยครับ เพราะเฮียชอบตามใจน่าน เอาแต่ใจมากกว่านี้เฮียก็ไม่ว่า”
น่านน้ำลอบยิ้มน้อย ๆ ก่อนตอบกลับไป “คนแก่นี่สปอยล์แฟนเก่งจังเลยนะครับ”
“ทำไงได้ละ มีแฟนเด็กก็ต้องเอาใจสักหน่อย หรือน่านอยากให้เฮียเอาอย่างอื่นด้วยครับ” ครั้นถูกแซวว่าแก่ก็พลันเอ่ยปากหยอกเย้ากลับไปด้วยน้ำเสียงเ้าเล่ห์ “อย่างเช่น.. เอาน่านให้จมเตียง”
“เฮีย! คนลามก ทำไมเป็คนแบบนี้ น่านจะฟ้องป๊าม๊า”
ใบหน้าน่ารักขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหูขาว แหวใส่เสียงดังเพื่อปกปิดอาการขัดเขินที่ชัดขึ้น ก่อนจะกลับหลังหันเดินตัวแข็งไปนั่งที่โซฟาหน้าทีวี มุดตัวหนีลงไปนอนให้พนักโซฟาบังร่างไม่ให้อีกคนมองเห็นว่ากำลังเสียอาการมากเท่าไร คำพูดเย้าแหย่ของคินทร์ทำให้นึกถึงค่ำคืนเร่าร้อนที่เคยเกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้ง
น่าอาย! เื่แบบนั้นน่าอายจะตายไป
...
หลังจากจบงานรับปริญญาของน่านน้ำ คุณรังสรรค์ออกความคิดพาครอบครัวมาเที่ยวด้วยกันในรอบหลายปี โดยให้น่านน้ำเป็คนเลือกว่าอยากไปที่ไหน ใช้เวลาคิดอยู่ไม่กี่นาทีก็นึกถึงที่หนึ่งที่ไม่ได้ไปมานานแล้ว เป็สถานที่ในความทรงจำของเขา เป็จุดเริ่มต้นของอะไรหลาย ๆ อย่าง
เสียงคลื่นทะลกระทบหาดทรายขาวดังอยู่เรื่อย ๆ ไม่ขาดสาย เด็กหนุ่มร่างบางกวักน้ำเค็มใส่น้องคนเล็กของบ้าน วิ่งเล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนาน โดยมีคนอายุมากกว่าทั้งสี่คนนั่งมองอยู่ไม่ไกล
น่านน้ำกับคีนสนิทกันมากขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะมาก จะเรียกว่าเป็เื่ที่ประสบความสำเร็จอีกอย่างของคีนก็ว่าได้ ที่สามารถทลายกำแพงระหว่างตนกับคนพี่ได้ทั้งหมด
“พี่น่านรอคีนด้วย”
“แน่จริงก็จับพี่ให้ทันสิ” เสียงหวานะโตอบกลับ ทั้งยังวิ่งหนีไม่ให้ถูกจับได้
วิ่งวนหลบหลีกกันไปมาอยู่หลายนาทีก็ต้องหยุดนิ่งมองหน้ากัน หอบเหนื่อยด้วยกันทั้งคู่
“ยอม! คีนยอมไม่เอาแล้ว เหนื่อย” คีนเอ่ยปากยอมแพ้ครั้นไล่จับยังไงก็จับไม่ได้ ถ้าไม่พนันกันไปเขาคงไม่ไล่จับให้เหนื่อยขนาดนี้
“เย่! พี่ชนะ”
น่านน้ำชูแขนดีใจที่ตัวเองชนะ เพราะความชะล่าใจจึงถูกเด็กเ้าเล่ห์หลอกเข้าให้ ไม่ทันตั้งตัวเด็กร่างโตก็พุ่งเข้ามากอดรัดเอาไว้
“จับได้แล้ว”
“ฮึย! ขี้โกง!” ใบหน้าหวานงอง้ำหันไปเรียกฟ้องคนรักทันที “เฮีย! คีนโกงน่าน”
คินทร์ยิ้มขำด้วยความเอ็นดู เขารู้อยู่แล้วว่าน่านน้ำไม่ทันน้องชายของเขาหรอก เด็กคนนี้ยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งมีเล่ห์เหลี่ยมเยอะขึ้น ครั้นถูกแฟนเด็กงอแงใส่ก็ไม่ยืนนิ่งเดินเข้ามาโอ๋ทันที
“โอ๋ ไม่เป็ไรนะครับ”
“คีนโกงน่าน เมื่อกี้คีนบอกว่ายอมแพ้แล้ว”
“คีนไม่ได้โกงสักหน่อย”
“นิสัยไม่ดี”
“อย่าลืมที่พนันกันไว้ คนแพ้ต้องถูกจับแต่งตัว”
ถึงจะเป็การพนันเื่เล็กน้อย แต่ก็เชื่อใจไม่ได้หรอก ไม่รู้ว่าจะถูกแกล้งให้แต่งตัวตลก ๆ หรือเปล่า น่านน้ำมุ้ยหน้าใส่คนอายุน้อยกว่าที่หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ
นานแล้วที่ไม่ได้เล่นอะไรกับน่านน้ำแบบนี้ เพราะ่นี้คีนเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัยยุ่ง ๆ เลยไม่ค่อยมีเวลามาเที่ยวเล่นกับน่านน้ำอย่างเมื่อก่อน
หยอกล้อกันได้ไม่นานคุณผู้ชายของบ้านก็เรียกให้ลูก ๆ ไปร้านอาหาร รังสรรค์ได้จองโต๊ะใหญ่เอาไว้สำหรับมื้อเย็นวันนี้
เสียงจ้อกแจ้กจอแจของบรรดาลูกค้าภายในร้านอาหารแห่งหนึ่งบนเกาะ มีเสียงเพลงเปิดคลอเคล้าอยู่เบา ๆ พอให้ได้บรรยากาศ
ร้านอาหารอยู่ไม่ห่างจากชายหาดสักเท่าไร อีกทั้งอยู่ใกล้ ๆ รีสอร์ทที่พวกเขาเข้าพักจึงสะดวกกับการเดินทางไปกลับ
ของสดจากทะเลที่ถูกนำมารังสรรค์เป็เมนูต่าง ๆ วางเรียงรายละลานตาอยู่บนโต๊ะ ความแตกต่างอีกหนึ่งอย่างที่ขึ้นใน่สี่ปีให้หลังมานี้คือทุกคนเริ่มพูดคุยกันบนโต๊ะอาหาร หยิบยกเื่มาคุยกันเพื่อไม่ให้เงียบจนเกินไป
“กุ้งครับ”
“ขอบคุณครับ”
เด็กหนุ่มยิ้มแฉ่งเอ่ยขอบคุณแฟนหนุ่มที่รู้ใจตนเป็ที่สุด ปอกเปลือกกุ้งเสร็จสรรพก่อนจะวางกุ้งตัวโตเนื้อเด้ง ๆ น่ากินลงบนจานตัวแล้วตัวเล่า
ทั้งนี้นอกจากจะปอกให้กับน่านน้ำแล้ว พี่ชายคนโตอย่างคินทร์ยังคอยตักอาหารให้น้องชายอีกสองคนเช่นกัน แม้ว่าทั้งคู่จะโตกันหมดแล้วทว่าในสายตาคินทร์ เคนกับคีนก็ยังเป็น้องชายตัวน้อยที่เขายังอยากดูแลเอาใจใส่อยู่เสมอ
อาหารมื้อนี้รสชาติถูกปากสมคำอวดอ้างของเ้าของร้านที่บอกว่าทุกอย่างในร้านอร่อยทั้งหมด ไม่ว่าจะจิ้มเมนูไหนให้ทำรับรองได้ว่าไม่ผิดหวัง ซึ่งเป็เช่นนั้นจริง ๆ จำพวกกุ้ง หอย ปู ปลา ก็สดราวกับเพิ่งจับขึ้นมาจากทะเลใหม่ ๆ
่เวลาดื่มด่ำกับการทานมื้อเย็นก็สิ้นสุดลง ออกมาจากร้านรอบบริเวณก็ทอแสงอ่อนลงจนใกล้จะมืดเต็มที
ทั้งหกคนใช้การเดินเท้ามาที่รีสอร์ทเพราะไม่ไกลมากถือซะว่าเดินย่อยออกกำลังกายไปด้วยเลย
“พี่น่าน!” เด็กหนุ่มวัยสิบเก้าปีะโเข้ามากอดคอด้วยความสนิทสนม “ที่พนันกันไว้”
“จะแต่งเลยเหรอ”
“ใช่สิ รีบไปที่ห้องกันเถอะคีนนึกออกแล้วว่าจะจับพี่น่านแต่งตัวแบบไหนดี”
“อ๊ะ!”
ว่าจบก็ถูกลากให้รีบวิ่งไปที่ห้องเร็วขึ้นทั้งที่เดินอีกไม่กี่ก้าวก็ถึง ดวงตากลมตัวส่งสายตาเว้าวอนคนรักหวังว่าจะช่วย ทว่ากลับยกยิ้มกรุ่มกริ่มราวกับชอบใจที่เขากำลังจะโดนแกล้ง
คีนดันให้น่านน้ำเข้าไปอาบน้ำก่อนจะเริ่มแต่งตัว แม้เขาจะเห็นว่าไม่จำเป็เพราะยังไงอีกเดี๋ยวก็คงถูกแต่งหน้าแต่งตัวจนเละอยู่ดี
“ไม่ต้องรีบอาบนะพี่น่านคีนรอได้”
คิ้วสวยกระตุกขมวดไม่เข้าใจเด็กคนนี้จริง ๆ ถ้าไม่ให้รีบแล้วจะเร่งให้เขากลับห้องทำไม
ใช้เวลาอาบน้ำเกือบสี่สิบนาที ร่างเล็กก็ย่างกายออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่เป็ชุดนอนลายหมีน่ารักที่คินทร์ซื้อให้
ภายในห้องมีแค่คีนที่นั่งรออยู่ปลายเตียง พลันดวงตากลมใสกวาดมองแฟนหนุ่มที่เดินตามหลังมาก่อนหน้านี้แต่กลับไม่เจอ
“คีนแล้วเฮียคินทร์ล่ะ?”
“เอ่อ.. ไปคุยธุระมั้ง”
หน้าตาแตกตื่นคล้ายคนมีพิรุธยิ่งทำให้น่านน้ำสงสัย แต่กลับไม่ได้ถามอะไรออกไป
“แล้วนี่จะแต่งหน้าตัวแต่งอะไรให้พี่เลยไหม”
“ไม่แล้วดีกว่า ไหน ๆ พี่น่านก็อาบน้ำไปแล้วคีนไม่อยากทำให้เลอะ”
เอาใจยากจริง ๆ กับเด็กคนนี้ แต่ก็ดีแล้วอุตส่าห์อาบน้ำตัวหอมถ้าให้มาแต่งตัวแต่งหน้าจนเละมีหวังต้องอาบใหม่รอบสอง
“ถ้าอย่างนั้นพี่ออกไปดูเฮียหน่อยดีกว่า”
นี่ก็มืดแแล้วอีกอย่างอากาศข้างนอกก็เริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ ออกไปตากน้ำค้างอยู่ที่ไหนนานขนาดนี้ เดี๋ยวก็เป็หวัดกันพอดี
คิดได้อย่างนั้นก็หยิบเสื้อคลุมใส่ให้ตัวเอง พร้อมกับผ้าคลุมไหล่ผืนใหญ่อีกผืนเตรียมไปให้คินทร์
“เดี๋ยวคีนไปด้วย”
เด็กหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงพรวดพราดเข้ามาประชิดตัว กอดแขนเรียวเอาไว้ก่อนจะเดินจากห้องมาพร้อมกัน
TBC.
#คำขอจากเฮียคินทร์
2K
