5 โมงเย็นนาลินกลับบ้านตรงเวลาเมื่อมาถึงบิดาของเธอก็มักจะไม่อยู่แล้ว
“นางครับ พี่หุงข้าวทำอาหารเอาไว้เรียบร้อยแล้วครับ”กับข้าวอย่างง่ายคือยำปลากระป๋องและไข่ต้มอีก 2 ฟอง คือมื้อเย็นของวันนี้ เห็นแบบนี้แล้วบุญเติมยิ่งอยากทำงาน หาเงินให้ได้เยอะๆโดยเร็วเื่อาหารการกินเขาไม่ได้ความจำเสื่อมไปด้วย เขาเองก็อยากให้นาลินได้ทาน หมู ไก่ปลา หมึก กุ้ง อาหารที่ดีกว่านี้บ้าง
“จ๊ะพี่” เธอล้างไม้ล้างมือก่อนเข้ามานั่งตรงกันข้ามและรับประทานอย่างเงียบๆ อย่างเช่นทุกวันนาลินเป็คนพูดไม่เก่งหรืออาจพูดน้อยจนชายหนุ่มไม่กล้าเซ้าซี้กวน
หลังมืออาหารเธอมักหาโน้นหานี้ทำไปเรื่อยๆ เขาสังเกตว่าหญิงสาวไม่ค่อยหยุดพักเลยสักนิด
“นางจะไปตักน้ำใส่ตุ่มเหรอพี่ตักไว้ให้เต็มทั้งสองตุ่มแล้วครับ” ทันทีที่ได้ยินนาลินก็ชะงักและวางถังน้ำใบโตลง ั้แ่มีสมาชิกใหม่เข้ามา บ้านของเธอสะอาดขึ้นเป็ระเบียบขึ้น พืชผักที่ปลูกไว้ก็มีคนค่อยรดน้ำพรวนดินนอกจากทำงานนอกบ้านเธอก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรในบ้านเลย
ผู้ชายที่ยืนฉีกยิ้มอยู่ตรงหน้านั่นเเหละ...แย่งงานของเธอไปทำหมด
ต่างจังหวัดยิ่งบนเกาะเล็กๆก็เป็แบบนี้ เวลาสักหนึ่งทุ่มนาลินก็ปิดบ้านพร้อมเข้านอนแล้วกลิ่นกายสาวหอมกรุ่นไปด้วยสบู่และแป้งเด็กโชยเข้ามาโสตจมูกเหมือนทุกคืนบุญเติมหายใจรับมันเข้าไว้เต็มปอด
“อ่าส์ หอมเหลือเกิน” ถ้าเขาได้ััได้ลูบไล้ ได้กอดแนบชิดแม่ร่างแน่งน้อยที่นอนถัดออกไปคนละมุมมันจะรู้สึกดีแค่ไหนน่ะบุญเติมจะอดทน อดทนในวันที่เราทั้งคู่ได้เเต่งงานกัน
“พรุ่งนี้พี่จะออกเรือไปกับไต๋ก๋งน่ะ” บุญเติมรู้ว่าสาวน้อยในดวงใจยังไม่หลับ
“พี่บุญจะออกเรือเหรอคะ?” สำเร็จเสียงหวานของเธอสอบถามเขาแล้ว
“ครับ พ่อเสริมฝากพี่ให้ทำงานกับไต๋ก๋งพี่อาจจะออกเรือเช้า เย็นกลับหรือบางครั้งก็ต้องออกแบบค้างคืนนางอยู่บ้านคนเดียวได้ใช่มั้ย?”
“อะ อยู่ได้ค่ะ” ก่อนมีเขาเข้ามาเธอก็อยู่ได้ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว
“ดีแล้วครับ” คงมีแต่เขาคนเดียวสินะที่อยากจะคลั่งตายวันละหลายรอบแค่คิดว่าไม่ได้นอนหลับพร้อมกันข้างกายเธอ สมองและหัวใจก็พาลอยากจะร้องไห้เสียงดังๆอยู่แล้ว
“พี่บุญต้องระมัดระวังนะคะ ทำงานในเรือมันเสี่ยงนางเป็ห่วง” เพราะเป็อาชีพเก่าของบิดาเมื่อครั้นเธอเป็เด็กนาลินจดจำได้ว่าตอนที่มีพายุเข้าทีไรเธอและมารดามักจะนั่งกอดกันร้องไห้...เป็ห่วงและเฝ้ารอคอยบิดาจับใจ
“ครับ พี่จะดูแลตัวเองดีๆ” หัวใจชายหนุ่มฟูฟ่องคล้ายดั่งละอองฟองที่ลอยล่องในอากาศแสนบริสุทธิ์...นาลินเป็ห่วงเขา
ไชโย ไชโย ไชโย
ทำไมถึงได้รู้สึกดีมากมายขนาดนี้ว่ะไอ้บุญเติมเเกไม่ได้เเค่ชอบเธอเเล้วล่ะเ้าบุญ
รัก
พี่รักเธอ...นาลิน
รุ่งเช้าวันถัดมานาลินพาบุญเติมไปพบไต๋ก๋งเรือก่อนที่เธอจะออกไปทำงาน
“อ้าวหนูนางไอ้คนนี้น่ะเหรอที่พ่อเอ็งฝากให้มาทำงานกับข้า”
“ค่ะไต๋ก๋ง เขาชื่อพี่บุญเติม”
“สวัสดีครับไต๋ก๋ง” ไต๋ก๋งคือกัปตันของเรือประมงหาปลานั่นเองชายหนุ่มทำความเคารพอย่างนอบน้อม
“เออ...หวัดดี หน่วยก้านไม่เลวนะเอาอย่างนี้แล้วกันวันนี้ออกเรือเล็กลองงานดูก่อน งานหาปลามันหนักอยู่น่าถ้าใจไม่สู้ ทำไม่ได้หรอก” หน่วยก้านน่ะพอใช้ได้แต่ดูแล้วว่าที่คนงานใหม่จะสำอางเกินไปหรือเปล่านะ
“แล้วตอนเย็นพี่จะรีบกลับบ้านของเรานะครับน้องนาง”
“ค่ะ พี่บุญดูแลตัวเองดีๆนะคะ” หนุ่มสาวที่อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันร่ำลาอย่างห่วงใยนาลินเฝ้ามองเขาเดินตามไต๋ก๋งลงไปยังเรือประมงขนาดเล็กก่อนที่ตัวเธอเองจะเดินไปต่ออีกนิดหน่อย...ในตลาดปลาเช้านี้คงมีเถ้าแก่ใจดีว่าจ้างงานให้เธอทำงานบ้าง
อวนตาห่างไม่ถี่จนเกินไป น้ำหนักของมันเล่นเอาบุญเติมหอบเหนื่อยสภาพอากาศทั้งร้อนทั้งชื้น...ร่างกายของเขาทนแทบไม่ไหว
“เอานั่น ไหวไหมเ้าบุญ ถ้าไม่ไหวก็ไปพักก่อนไป”ไต๋ก๋งพอจะเข้าใจ ่แรกๆมันก็เหนื่อย ท้อ ย่อไม่ไหวกันแบบนี้ทุกคน
“ยังพอไหวครับไต๋ก๋ง” บุญเติมฮึดสู้เขาต้องไหว เขาต้องทำให้ได้ เพื่อให้สาวน้อยในดวงใจสบายขึ้นสักทีฝ่ายของเขาเองต้องเร่งหาเงินให้ได้เยอะๆเพื่ออนาคตของเรา
“ใจสู้ใช้ได้เลยน่ะเอ็ง เอาพวกเราลากอวนนี้ขึ้นมาแล้วจะได้เข้าฝั่งกัน” ยิ่งพอได้กำลังใจจากหัวหน้าทันทีที่ได้ยินว่าขึ้นฝั่งบรรดาเหล่าลูกเรือก็ร่วมมือร่วมแรงกัน
บ้านและน้องนางที่รอคอยเขาอยู่บุญเติมรวมแรงสุดแรง นำพาอวนขนาดใหญ่พร้อมปลาน้อยปลาใหญ่ หมึก กุ้ง ปูหลายชนิดขึ้นมาบนขอบเรือ
งานออกเรือสิ้นสุดแล้วในตอนบ่ายก็จริงแต่กว่าจะทุกอย่างจะแล้วเสร็จก็เย็นย่ำล่วงเลยเวลา 6 โมงเย็นไปแล้วบุญเติมหอบหิ้วกุ้งสดๆ ที่ไต๋ก๋งใจดีแบ่งมาให้จำนวนหนึ่งความปรารถนาหนึ่งอย่างของเมื่อวานของเขากำลังจะสัมฤทธิ์ผล...นั่นคือนาลินได้ทานอาหารที่อร่อยและมีประโยชน์
“พี่กลับมาแล้ว” บุญเติมส่งเสียงทักทันทีที่ก้าวขึ้นมาบนบ้าน
“กลับมาแล้วเหรอคะ นางเพิ่งทำกับข้าวเสร็จพอดี”อาหารในถาดของเย็นนี้ไม่ต่างจากวันก่อนๆน้ำพริกผักลวกและไข่เจียวชะอม
“พี่ได้อาหารทะเลมันเยอะเลย เรามาทานมันดีกว่านะครับ”กุ้งกุลาดำตัวโตหลายตัวในถุงถูกชี้ชวนให้คนสวยดู
“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นพี่บุญไปอาบน้ำอาบท่าก่อนนะคะเดี๋ยวนางจัดการให้เอง” นาลินรับถุงพลาสติกมาแล้วเดินออกไปในครัวเบื้องล่าง
เขาเหมือนสามีที่ทำงานกลับบ้านมาถึงก็มีภรรยาคนสวยคอยหาข้าวน้ำ ปรนนิบัติบริการอย่างไงอย่างงั้น หนุ่มหล่อยกยิ้มเขินอายอย่างบอกไม่ถูก...ต่อให้เหนื่อยกว่านี้บุญเติมก็ยอม
ไข่เจียวชะอม น้ำพริกผักลวกเพิ่มเติมอีกอย่างเป็กุ้งตัวโตอบเกลือส่งกลิ่นหอม บุญเติมทำหน้าที่เกะกุ้งตัวขาวๆยื่นส่งไปให้หญิงสาวบอบบางอยู่ไม่ขาด
“พอแล้วค่ะพี่บุญ นางอิ่มจนทานต่อไม่ไหวแล้วนะ”เกือบจะสิบตัวได้แล้วกระมัง สาวน้อยลอบมองเขาอยู่เ้าตัวเพิ่งทานกุ้งไปไม่กี่ตัวเอง
“นางทานเยอะๆเถอะ นางน่ะผอมมากรู้มั้ย” ทั้งหมดเป็เพราะเขาห่วงใยเธอจริงๆ
“แต่วันนี้นางอิ่มแล้วค่ะพี่บุญต่างหากที่ต้องทานเยอะๆ มานางเกะกุ้งที่เหลือให้ดีกว่า” สลับกันเฉยๆ กลายเป็ว่าตอนนี้นาลินกลับมาบริการเขาอีกครั้ง
ทำไมมื้อเย็นวันนี้...มันถึงอร่อยเหลือเชื่อเนื้อกุ้งตัวโตๆก็หวาน หวานเหมือนหน้าคนแกะนั่นแหละ
“ซี๊ด” ไอ้หนุ่มตังเกเพิ่งเห็นชัดเจนก็ตอนที่กำลังล้างจานอยู่ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขา แดง แสบ ปวดร้อนไปหมดแม้ตอนลากอวนวันนี้จะสวมใส่ถุงมือแล้วก็ตาม
“พี่บุญเป็อะไรคะ?” ถ้าหากนาลินไม่ตามลงมาด้านล่างคงไม่เห็นว่าสภาพของชายหนุ่มเป็อย่างไง
“แดงหมดเลย รีบล้างมือแล้วเช็ดให้แห้งเถอะค่ะเดี๋ยวจานที่เหลือนางจะล้างต่อเอง”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่ค่ะเดี๋ยวนางจะรีบล้างให้เสร็จแล้วขึ้นไปหายาทาให้พี่” เป็หนักขนาดนี้แล้วยังจะอาสามาล้างจานเก็บกวาดครัวให้เธออีก ไม่ห่วงตัวเองบ้างเลยหรือยังไงกัน
แทนที่หนุ่มหล่อหน้าใส ที่บัดนี้คล้ำไปเพราะฤทธิ์แดดเล็กน้อยจะเ็ปแต่เปล่าเลย...ยามที่สาวน้อยบรรจงทายา ที่เป็ครีมสีขาวให้เขา บุญเติมกลับรู้สึกดีมันเป็ความรู้สึกดีที่เกิดขึ้นจากภายใน ใจเป็นายกายเป็บ่าวเมื่อหัวใจบอกว่าไม่เจ็บ ไม่เจ็บ ร่างกายของเขาก็ไม่เจ็บจริงๆนั่นแหละ
“ยิ้มอะไรคะ?” เขามองหน้าเธอแล้วยิ้มทำไม
“พี่มีอะไรจะให้นางด้วย...นี่ครับ” ธนบัตรสีแดง 4 ใบถูกยื่นไปให้สาวน้อยตรงหน้า
“นี่มัน...”
“ค่าแรงของพี่วันนี้ แต่พี่สัญญาว่าวันต่อๆไปพี่จะหาเงินให้ได้มากกว่านี้” เงินแค่นี้สำหรับบุญเติมเขารู้สึกว่ามันช่างเล็กน้อยเหลือเกิน ต่อไปต้องขยันอีกเยอะเพื่อหาเงินที่มากกว่านี้นำมาให้เธอให้ได้
“เงินของพี่บุญ พี่บุญก็เก็บไว้สิคะ” เอามาให้เธอทำไม
“เงินของพี่ก็เหมือนเงินของนาง เก็บไว้นะครับคนดี”ฝ่ามือที่เพิ่งแห้งจากครีม ประกบเข้ากับมือน้อยทั้งสองััแรกระหว่างกันและกัน ช่างอบอุ่นน่าประทับใจ
“พี่บุญ” เสียงหวานสั่นๆ
“ครับ” ชายหนุ่มยิ้มหวานเชื่อมต่อภาพขวยเขินของสาววน้อย
น่ารัก!
“ช่วยปล่อยมือนางได้แล้วค่ะ”
“อูย พะ พี่ขอโทษครับ” ชายหนุ่มยิ้มเก้อเขาระงับอาการรุ่มร่ามกับเธอไม่เก่งเลยจริงๆหลังหลุดพ้นจากพันธนาการฝ่ายหญิงสาวก็รีบแยกตัวออกไปยังพื้นที่ของตัวเองมุมที่นอนที่อยู่ห่างออกไป 2-3 เมตร
กลางค่ำคืนอันหนาวเหน็บคืนนี้ช่างหนาวเหน็บกว่าทุกๆคืนที่ผ่านมาบุญเติมรู้สึกคล้ามเนื้อตัวตั้งเเต่เขาจะเข้าสู่นิทรายิ่งเวลาผ่านพ้นเป็ไปชั่วโมง เขายิ่งหนาวสั่น หนาวเย็นจับไปถึงกระดูกแต่ผิวกายกลับร้อนเผ่าราวกับไฟลน
"นะ หนาว นะ หนาว" เเหบเเห้งราวละเมอเสียงนั่นทำให้หญิงสาวที่นอนหลับใหลอยู่ไม่ไกลรู้สึกตัวตื่น
"พี่บุญเป็อะไรคะ?" นาลินห่วงใยจนต้องรีบมาดู สภาพของชายหนุ่มตรงหน้ามีเหงื่อไหลเป็เม็ดๆยิ่งเธอลองัักายของเขา
"หือ ตัวร้อนจี๋เลย"
ผ้าผืนเล็กมาดน้ำถูกนำมาเป็ตัวช่วยบรรเทาไข้ลดอุณหภูมิของร่างกายได้บ้าง
"นางจ๋า" ชายหนุ่มปรือตาอย่างยากลำบากมองคนที่เฝ้าเช็ดตัวให้เขาลึกซึ้ง
"ขา พี่บุญเป็ไงบ้างคะ?" สายตาเป็ห่วงของเธอสบเข้ากับเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ
"พี่หนาว หนาวเหลือเกิน"
"ว้ายย"นาลินใในคราแรกที่ถูกมือใหญ่โอบโน้มกายของเธอลงมาบุญเติมคิดว่าเธอคือหมอนข้างหรืออย่างไงกันจึงได้จับท่าทางให้หล่อนนอนชิดเคียงข้าง แล้วตะกรองกอดรัดไว้เสียแน่น
"อือ อือ พี่บุญปล่อยนางน่ะ"เธอไม่ใช่หมอนข้างน่ะ
"อือ อือ" กอดแน่นยังไม่พอ ริมฝีปากจมูกของเขายังซุกซบ คลอเคลียจนสาวน้อยขนลุกเกลียว
"ปล่อยค่ะ ปล่อยน่ะพี่บุญ"
"อือ อือ" สายไปเสียแล้วคนป่วยหลับใหลไม่รู้ตัว แต่มือนะสิแน่นเป็ปลาหมึกชะมัดเลย...แกะยังไงก็ไม่หลุด
กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยกระทบโพรงจมูกจมูกของหนุ่มตังเกสุดหล่อทำฟุดฟิดขยับเข้าไปใกล้ๆ ที่หมายทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา
ใกล้เรื่อยๆ...
จนจมูกและริมฝีปากััเข้ากับความอบอุ่นแต่นุ่มนิ่มเบื้องหน้าบุญเติมลืมตามองทันที และทันทีที่ได้เห็นชัดเต็มตา
สิ่งนั้นคือแก้มขาวๆของนาลินนั่นเอง
“เฮ้ย!” สมองของชายหนุ่มทำงานอย่างหนักประมวลถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เขารังแกอะไรนาลินเหรือเปล่า
“ฉิบหายแล้ว” เมื่อสมองคิดได้ว่ายังไม่ถึงขั้นได้เสียเพียงแต่เขาป่วย ปวดหัวหนักมากและหนาวจับจิตเมื่อได้ััเนื้อกายนวลนางที่น่าัั น่าหลงใหลอยู่เป็ทุนเดิมอยู่แล้วเขาจำได้ดี...บุญเติมในตอนนั้นคว้ากายน้องนางมาไว้ในอ้อมอกทันทีก่อนที่เขาจะหนาวตายไปเสียก่อน
ถ้าจำไม่ผิด...หอมแก้มไปหลายครั้งด้วยนี่หว่า
“ปล่อยนางได้แล้วค่ะ” นาลินแง่งอนที่เป็อย่างนั้นเพราะหล่อนไม่ได้โกรธเขาหรอกแต่เธอกำลังโกรธตัวเองอย่างหนักต่างหาก ที่ปล่อยให้เขาใกล้ชิดมากมายถึงเพียงนี้นอกจากต่อต้านแค่นิดหน่อยแล้ว ก่อนพริ้มหลับตามฝ่ายชายไป เธอยังเผลอไผลและรู้สึกดีแปลกๆกับััของเขาอีกด้วย
...เธอมันใจง่ายนาง ใจง่าย ใจง่ายที่สุด...
“ฮือ ฮือ” หญิงสาวสะอื้นไห้ให้กับความผิดความไม่รักดีของตัวเองเบาๆ ก่อนรีบพาตัวเองลงไปจากเรือนหลังน้อยโดยเร็วที่สุดช่างไม่รู้กระไรเสียเลยว่านั่นทำให้ฝ่ายชายหน้าซีดเหือดแห้ง
“น้องนางร้องไห้ โธ่นาง...พี่บุญขอโทษครับคนดี”ได้แต่ขอโทษแ่อยู่ในใจเพราะหญิงสาวหายลับไปจากสายตาของเขาเสียแล้ว
นาลินคงจะโกรธจะเกลียดเขาเข้าไปแล้ว...หัวใจที่เคยแกร่งดั่งหินผา พังครืนลงมากับตา
มื้อข้าวที่เป็ข้าวต้มกุ้ยกับปลาเค็มตากแห้งทอดผ่านไปต่างฝ่ายต่างเงียบไร้เสียงพูดจา บุญเติมอยากคุยอยากเอ่ยคำขอโทษแทบใจจะขาดแต่นวลนางกลับหลบหน้าและพาตัวเองหนีไปนั่งรับประทานเงียบๆ ในที่ที่ห่างไกล
“เฮ้อ!”
“ถอนหายใจอะไรว่ะเ้าบุญ ดังไปสี่บ้านแปดบ้าน”
“พ่อเสริม” ไม่รู้ทำไมบุญเติมถึงดีใจหนักที่ได้เห็นผู้มาใหม่ในเช้าวันนี้
“อ้าวนาง นั่นจะไปไหนล่ะลูกพ่อซื้อปาท๋องโก๋ของชอบเรามาฝากด้วยนะ” เสริมชูขนมอร่อยในมือให้ลูกสาวดู
“นางทานข้าวอิ่มแล้วค่ะพ่อ ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”นาลินพูดกับบิดา โดยไม่มองหน้าผู้ชายอีกคนสักนิด
“อะไรของมันเ้าลูกคนนี้...แต่จะว่าไป นางมันดูแปลกไปนะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าเ้าบุญ” ไม่บ่อยหรอกที่ได้เห็นอาการเครียดๆตึงๆ ชอบกลแบบนี้ของลูกสาว
“เออ...เออ ก็คือว่ามีครับพ่อเสริม”
“แล้วอะไรว่ะ มัวแต่ติดอ่างอยู่ได้ไอ้นี่” มีอะไรก็รีบๆพูดมา หนุ่มใหญ่อยากรู้จะแย่อยู่แล้ว
“เมื่อคืน คือว่าเมื่อคืนนี้ผมกับน้องนางเรา...”
“ว่าอะไรน่ะเ้าบุญ นี่เอ็งปล้ำลูกสาวข้าเหรอ?อย่าอยู่เลยมึง” หนุ่มใหญ่วัยใกล้ๆ 50 เตรียมจะง้างเท้ายกขึ้นถีบยอดยกไอ้ชายกระหล่อนที่บังอาจรังแกลูกสาวคนเดียวของเขา แต่บุญเติมหลบได้ทันเสียก่อนก่อนเ้าตัวจะรีบอธิบายความจริงเป็พัลวัน
“ไม่ใช่ ไม่ใช่ครับพ่อเสริมคือเื่มันเป็อย่างนี้...” เล่าไปพรางบุญเติมก็เหมือนต้องหลบเท้าว่าที่พ่อตาไปพรางด้วยเหมือนกัน
“เอ็งแน่ใจน่ะ...ว่าแค่กอด แค่หอมนิดหน่อยจริงๆ”ชายหนุ่มเืกำลังร้อนน่า เสริมเองก็เคยอยู่ในวัยเดียวมาก่อนย่อมเข้าใจอยู่บ้าง
ก็พอหยวนๆ
“งั้นข้าถามจริง เอ็งทำแบบนั้นกับลูกสาวข้าทำไมว่ะ?”เอาล่ะดูท่าทางทุกอย่างจะเป็ไปตามที่นายเสริมหวังเอาั้แ่ต้นเื่
“แม้เมื่อคืนผมจะมีสติไม่สมบูรณ์แต่ผมจดจำได้ทุกอย่างครับ ที่มันเป็อย่างนั้นผมขอสารภาพอย่างไม่อายผมรักลูกสาวของพ่อเสริมครับ ผมรักน้องนางด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี” ความรักเกิดขึ้นเร็วปานพายุหมุน เพียงไม่กี่วันแต่บุญเติมแน่ใจเหลือเกิน
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเขามันคือความรักความรักแน่แท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ยิ่งสาวเ้ามีท่าทีปั้นปึง ไม่มองหน้าแบบนี้แล้วทุกอย่างมันจริงแจ่มแจ้งเข้าไปอีก
บุญเติมทนไม่ได้หรอกน่ะทนไม่ได้สักวินาที...ที่ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอระหองระเเหงแบบนี้...ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
“มันต้องอย่างงี้สิวะ ชอบก็บอกชอบ รักก็บอกรักข้าชอบคนชัดเจนอย่างเอ็งว่ะเ้าบุญ” เสริมตบบ่าว่าที่ลุกเขยเศรษฐีอย่างชอบใจ
“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเย็นนี้ข้าจะช่วยเอ็งง้อลูกสาวเองว่าแต่เอ็งจะทำทุกอย่างตามที่ข้าบอกหรือเปล่าว่ะ?” หนุ่มใหญ่มีแผนอยู่ในใจ
“ครับ ครับพ่อเสริม ผมยอมทุกอย่างเลยครับขอแค่นางอย่าโกรธ อย่าเกลียดกันแบบนี้ก็พอ”
“นอกจากนางมันจะหายโกรธเอ็งแล้วน่ะไม่แน่มันอาจจะชอบเอ็งเหมือนที่เอ็งชอบลูกสาวข้าก็ได้โว้ย”
“ผมต้องทำอย่างไงครับพ่อเสริม” ยอมทุกอย่างแล้ว อันที่จริงอยากจะตามเธอไปด้วยซ้ำ
“ง่ายๆ อะไรที่นางมันชอบล่ะเอ็งก็ซื้อสิ่งนั้นให้เ้านางมันสิวะ ถ้าผู้ชายแบบเราทำผิดแล้วขอโทษง้ออีกนิดหน่อย...ผู้หญิงทุกคนจะหายโกรธในพริบตา” ผู้เชี่ยวชาญแนะนำวิธีให้หนุ่มสมองเสื่อมยิ่งไปกว่านั้นเสริมรู้จักบุตรสาวดีกว่าใคร
อะไรที่นาลินชอบหรืออะไรที่ไม่ชอบนั่นเอง
“ซื้อของให้นางเหรอครับแต่ผมไม่มีเงินนี่ครับพ่อเสริม” ปัญหาใหญ่แล้วเ้าบุญเติมเอ๋ย
“อะไรกันว่ะ เมื่อวานก็ไปทำงานแล้วนี่หว่าไต๋ก๋งไม่หยิบยื่นค่าแรงให้เอ็งบ้างหรือไงไอ้บุญ” ตอนที่เสริมไปบอกกล่าวฝากงานทางฝั่งนายจ้างก็รับปากเป็มั่นเป็เหมาะแล้ว
“ให้ครับให้ ผมได้ค่าจ้าง 400 แต่...”
“แต่อะไรอีกว่ะ อย่าบอกน่ะว่าเอ็งใช้ไปหมดแล้ว”ไอ้นี่...พอมีเงินเข้าหน่อย ใช้จ่ายสอยมือเติบเลย
“ไม่ใช่อย่างนั้นเลยครับเพียงแต่ว่าเงินทั้งหมดนั่นผมยกให้นางไปหมดแล้วเมื่อคืน” ให้เธอเก็บไว้เผื่ออยากได้อะไรหรือสิ่งอื่นใดที่จำเป็ต้องซื้อ
“อุว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เป็คำตอบที่ว่าที่พ่อตาเศรษฐีแสนจะพอใจต้องเรียกว่าถูกใจเหลือเกินมากกว่า แน่นอนว่านั่นไม่ได้เกิดขึ้นจากความประสงค์ของนาลินแน่นอนไอ้เ้านี่ มันแน่จริงๆเลยว่ะ ทำงานวันแรกก็ยกเงินให้ลูกสาวของเขาหมดแล้วแบบนี้หากอยู่ด้วยกันไปทุกวัน ได้แต่งงานกัน มีลูกด้วยกัน
ในวันที่ความจำของมันกลับคืนมา...สมบัติหลายล้านจะไปไหนได้ฮ่า ฮ่า ฮ่า
แล้ววันนี้ทั้งวันบุญเติมทำงานออกเรืออย่างเหม่อลอยใจหนึ่งของเขาก็มีความหวังว่าบิดาของสาวเ้าจะช่วยเหลือเขาได้จริงๆอีกใจหนึ่งก็มีแต่ความรู้สึกผิดรุนแรงต่อหญิงสาว
"ฮือ ฮือ"เสียงสะอื้นของนาลินเมื่อเช้าตรู่ มันหลอกหลอนรบกวนหัวใจเหลือเกิน
ตูม!
"เห้ย/เห้ย/ไอ้บุญ"
1K
