---
ตอนที่ 4 : ข้อเสนอจากเ้าเมือง
ณ ร้านซ่อมของเอลริค
เขากำลังนั่งซ่อมหุ่นยนต์ของตนเองมาั้แ่เมื่อคืนจนถึงเช้า แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างกระทบกับเศษโลหะและเครื่องมือที่กระจัดกระจายเต็มโต๊ะทำงาน
เอลริคค่อย ๆ ตรวจสอบความเสียหายอย่างละเอียด
รอยแตกของโครงสร้างภายนอกยังพอซ่อมได้ แต่แกนขับเคลื่อนภายในกลับเสียหายหนัก
“ปืนนั่น…ทำความเสียหายกับหุ่นของฉันมากเกินไป” เขาพึมพำเสียงเบา
“คงไม่สามารถใช้งานได้เต็มร้อยไปอีกนาน…”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสียดาย แต่แววตายังคงนิ่งและคำนวณทุกอย่างอยู่เสมอ
---
เนื่องจากเงื่อนไขในการเลื่อนระดับจาก
ระดับ 2 “นักประดิษฐ์” → ระดับ 3 “ผู้หลอมรวมจักรกล”
ผู้เลื่อนระดับจำเป็ต้องสร้าง “จักรกลเวทมนตร์” ที่ออกแบบด้วยตนเองอย่างสมบูรณ์
และหุ่นเหล็กตัวนี้…ก็คือผลงานชิ้นนั้น
---
“ด้วยความเข้าใจของฉัน การเลือกเส้นทางช่างซ่อม…มันไม่ได้ยากเลย”
เอลริคคิดในใจ พร้อมขันน็อตชิ้นสุดท้ายเข้าที่
“แต่ขั้นต่อไป…มันต่างออกไปโดยสิ้นเชิง”
เขาหยุดมือเล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังแบบร่างบนโต๊ะ
“ฉันสร้างจักรกลเวทมนตร์เสร็จแล้ว…เหลือแค่ ‘ร่างกายเทียม’ กับ ‘แกนกลางโกเลมธรรมชาติ’ ที่ใช้ในพิธีเลื่อนระดับ…”
---
เขาหลับตา และทบทวนเงื่อนไขทั้งหมดอีกครั้ง
การเลื่อนระดับสู่ “ผู้หลอมรวมจักรกล”
ไม่ใช่แค่การสร้าง…แต่คือ การหลอมรวมตัวเองเข้ากับจักรกล
โดยต้องใช้ส่วนประกอบ 5 อย่าง ได้แก่
แกนกลางโกเลมธรรมชาติ
แกนพลังงานบริสุทธิ์
ต้นไม้ดูดซับพลังงาน
ผลึกจิติญญาบริสุทธิ์
และชิ้นส่วนจักรกลเวทมนตร์ที่ผู้เลื่อนจะฝังเข้าไปในร่างกายตนเอง
---
“ถ้าพลาด…ร่างกายอาจพัง หรือไม่ก็…”
เขาไม่พูดต่อ แต่ก็รู้คำตอบดี
กลายเป็ครึ่งคนครึ่งเศษเหล็กที่ไร้สติ
---
ในจังหวะที่เขากำลังครุ่นคิด—
ปัง! ปัง!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนัก
“เอลริค คาร์เตอร์!!”
เสียงเรียกดังมาจากด้านนอก
เอลริคขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไปดู
เมื่อเปิดประตู เขาพบชายในชุดพ่อบ้านยืนอยู่หน้าร้านอย่างสงบเรียบร้อย
ด้านหลังคืออัศวินสองคนในชุดเกราะเต็มยศ
บรรยากาศตึงเครียดทันที
“เอลริค คาร์เตอร์” ชายพ่อบ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น
“ท่านเ้าเมือง้าพบท่าน และท่านต้องเตรียมตัวไปเดี๋ยวนี้”
“ดะ…เดี๋ยว อะไรกัน—”
ยังไม่ทันพูดจบ อัศวินทั้งสองก็ขยับเข้ามาประกบตัวเขา
ไม่ใช่การจับกุม…แต่ก็ไม่ใช่คำเชิญธรรมดาแน่นอน
---
ไม่นานนัก
เอลริคถูกพาขึ้นรถม้า มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของเ้าเมือง
ตลอดทางไม่มีบทสนทนาใด ๆ
มีเพียงเสียงล้อรถบดไปบนถนนหิน และแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
---
เมื่อมาถึง เขาถูกพาเข้าไปยังห้องรับรองขนาดใหญ่
“รอสักครู่ ท่านเ้าเมืองกำลังมา” อัศวินกล่าว
ประตูเปิดออกอีกครั้ง
ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามา
ท่าทางสง่างาม แววตาเฉียบคม และแฝงด้วยอำนาจที่ไม่ต้องแสดงออก
เขานั่งลงทันที
“ไม่ต้องพิธีมาก เข้าเื่เลยดีกว่า”
“ฉันคือเ้าเมืองแห่งนี้…ลอร์ด ไครอน วาลเทียร์”
เอลริคพยักหน้าเล็กน้อย
“นายคงสงสัยว่าฉันเรียกมาทำไม ใช่ไหม?”
“…ครับ”
---
“สิ่งที่ฉัน้า…อาจไม่ใช่ ‘นาย’”
เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ
“แต่เป็ ‘ผู้วิเศษเส้นทางช่างซ่อม’ ต่างหาก”
---
เหงื่อเย็นไหลผ่านขมับของเอลริคทันที
“ท่าน…รู้ได้ยังไง…”
ลอร์ดยิ้มบาง ๆ
“ผู้วิเศษในเมืองนี้…พวกเรารู้เกือบหมด”
“ถ้าเป็ภัย เราก็กำจัด”
“แต่ถ้าเป็แบบนาย…เราจะ ‘เก็บไว้’”
คำว่าเก็บไว้ ทำให้บรรยากาศเย็นลงทันที
---
“นายรู้ไหมว่าทำไมเส้นทางช่างซ่อมถึงมีน้อย?”
“ไม่ทราบครับ…”
ลอร์ดยกนิ้วขึ้นแตะศีรษะตัวเอง
“เพราะมันต้องใช้ ‘สมอง’ มากกว่านักเวทเสียอีก”
“และในเมืองนี้…” เขาจ้องเอลริคโดยตรง
“อาจมีแค่นายคนเดียว”
---
ความเงียบปกคลุมห้อง
ก่อนที่ลอร์ดจะเอนตัวพิงเก้าอี้
“ไม่ต้องกังวลเื่ค่าตอบแทน”
“นาย้าอะไร ฉันจะหาให้—ตราบใดที่มันไม่เกินอำนาจของฉัน”
---
คำพูดนั้น…ทำให้แววตาของเอลริคเปลี่ยนไปทันที
จากระแวง กลายเป็คำนวณ
จากหวาดระแวง กลายเป็โอกาส
---
“แล้ว…”
เขาก้มศีรษะเล็กน้อย
“ท่าน้าให้กระผมทำสิ่งใด…ขอรับ”
---
ลอร์ดไครอนยิ้มเล็กน้อย
ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้หัวใจของเอลริคเต้นแรงขึ้น
“ฉัน้าให้ซ่อม…‘บางสิ่ง’”
---
101
![[นิยายแต่ง] ยูกิ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757658077_33852774.webp)
