โซ่รักหัวใจเถื่อนเล่ม1 [ขอโทษครับ...สามีผมเป็นมาเฟีย]-จบแล้ว

        [I'AM]

        [Sunday: Time: 07.30 pm]

        วันนี้ไซมอนมีแขกมาหาเขาเยอะมากผิดปกติดังนั้นวันนี้ผมจึงนอนอยู่แต่ในห้องโดยไม่ได้ออกไปไหนเลยแม้แต่เวลาทานข้าวผมก็ยังต้องนั่งทานอยู่ในห้องคนเดียว เพราะวันนี้ไซมอนยุ่งมากอยู่กับการรับแขกของเขาทั้งวันและเขายังสั่งผมไว้ด้วยว่าห้ามผมออกไปไหนถ้าเขาไม่อนุญาต

        ผมจึงต้องนั่ง ๆ นอน ๆเดินบ้าง ยืนบ้างอยู่ในห้องนอนของผม แต่พอผมต้องอยู่คนเดียวนาน ๆ แบบนี้ทั้งวัน ผมก็ชักเริ่มเบื่อกับบรรยากาศที่เงียบเหงาแบบนี้จนผมต้องเดินกลับมานอนลงบนเตียงมองดูทีวีจอดำเหมือนเดิมเพราะผมไม่ได้เปิด เพราะถึงเปิดผมก็ฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดี

        และในขณะที่ผมกำลังนอนเอามือก่ายหน้าผากอยู่บนเตียงด้วยอารมณ์เบื่อหน่ายอยู่นั้นผมก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือของผมวางอยู่ข้าง ๆ กล่องรับสัญญาณดาวเทียมพอดี

        ผมรีบกระเด้งดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงด้วยความดีใจก่อนที่ผมจะวิ่งไปหยิบมือถือของผมขึ้นมา และทำการเปิดเครื่องทันที

        ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง / และทันทีที่มือถือของผมถูกเปิดขึ้นเสียงเตือนข้อความเข้าก็เด้งรัวเข้ามาอย่างต่อเนื่องเลย

        ติด ติด ติด /พร้อมกับยังมีเสียงเตือนสายที่ไม่ได้รับอีกก่าร้อยสาย

        และทั้งหมดนี้คือข้อความที่ไม่ได้อ่านและสายที่ไม่ได้รับจากพ่อของผมเองและผมก็ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมมือถือของผมถึงได้มีข้อความและสายไม่ได้รับมากขนาดนี้เพราะผมรู้ดีว่าผมขาดการติดต่อกับครอบครัวของผมมานานถึงหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ แล้ว ดังนั้นพ่อกับแม่ของผมก็ย่อมต้องเป็นห่วงลูกชายคนเดียวอย่างผมเป็นธรรมดา

        ผมรีบกดเลื่อนหาเบอร์บ้านของผมและกดโทรออกทันทีแต่ก็ไม่มีสัญญาณอะไรตอบกลับมาเลยเหมือนกับว่าไม่มีเบอร์นี้อยู่ แต่พอผมมานั่งนึกๆ ดูอีกที ตอนนี้ผมก็อยู่ที่มาเก๊า แล้วถ้าผมอยากจะโทรกลับบ้านผมก็ต้องกดรหัสประเทศก่อน ผมถึงจะสามารถโทรกลับได้ แต่ปัญหาคือว่า ถึงผมจะจำได้ว่ารหัสประเทศไทยคือ0066 แต่พอผมกดรหัสและตามด้วยเบอร์โทรบ้านของผมและกดโทรออกไปผมก็ยังไม่สามารถติดต่อทางบ้านได้อยู่ดี ซึ่งผมไม่รู้ว่าผมกดเบอร์ผิดหรือว่าอะไรกันแน่แต่ตอนนี้ผมกำมือถือไว้ในมือแน่น พร้อมกับเดินวนไปวนมาอย่างคนกำลังใช้ความคิด เพราะผมกำลังพยายามคิดอยู่ว่าผมจะทำยังไงดีผมถึงจะสามารถติดต่อกับพ่อแม่ของผมได้

        แต่ว่าในขณะที่ผมเดินวนไปมารอบเตียงนอนอยู่นั้นผมก็ต้องสะดุ้งจนล้มลงไปก้นกระแทกกับพื้นห้องอย่างไม่ทันตั้งตัว เพราะว่ามีมือเย็นๆ ของใครสักคนยื่นมาแตะไหล่ของผมเบา ๆ

        หมับ!!!

        ตุ๊บ!!! โอ้ย!! ควายเอ้ย!

        "จะทำอะไร? ใครควาย?"

        ผมค่อย ๆเงยหน้าขึ้นเมื่อผมได้ยินไซมอนถามผมออกมา แต่ผมก็ต้องรีบก้มหน้าลงเพื่อหลบตาเขาอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้ไซมอนกำลังจ้องมือถือในมือของผมสลับกับจ้องหน้าของผมอยู่อย่างจับผิด

        แต่แล้วผมก็ต้องเงยหน้าขึ้นอีกครั้งพร้อมกับระบายรอยยิ้มอ่อนๆ ออกมา เมื่อไซมอนพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยนว่า

        "เอามือถือมาให้พี่สิเดี๋ยวพี่จะช่วยต่อสายหาพ่อกับแม่ให้"

        ไซมอนยื่นมือของเขาออกมาขอมือถือจากผมแต่ว่าก็ยังไม่ไว้ใจเขาอยู่ดี เพราะว่าท่าทางของเขามันดูเหนือความคาดหมายของผมจนเกินจริงและผมก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนพร้อมกับรีบกำมือถือในมือไว้แน่นก่อนที่ผมจะเอามือของผมล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เพราะผมกลัวว่าไซมอนจะหลอกยึดมือถือของผมไปอีกและพอไซมอนเขาเห็นผมกำลังซ่อนมือถือไว้ในกระเป๋ากางเกงเขาก็ยิ้มกรุ้มกริ่มออกมาด้วยท่าทางพอใจ จนผมต้องเอ่ยถามเขาออกไปอย่างไม่ไว้ใจว่า

        "เอ่อ! พ...พี่ม...ไม่โกรธผมเหรอครับ...ที่...ผ...ผม..."

        "หึ...ทำไมพี่ต้องโกรธด้วยล่ะพี่ดีใจซะอีกที่รู้ว่าไอแอมกำลังจะโทรหาพ่อกับแม่"

        "ห๊ะ!!! นี่ผมหูฝาดไปรึเปล่าครับ?"

        ผมยกมือขึ้นมาตบหูของผมเพื่อเช็คดูว่าหูของผมยังดีอยู่ไหมและจังหวะนั้นไซมอนเขาก็ยื่นมือของเขามาจับมือของผมออกไปจากหู ก่อนที่เขาจะยิ้มโลกละลายออกมาพร้อมกับตอบผมออกมาด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นปนละมุน

        "ไม่ฝาดหรอกเพราะพี่เองก็กำลังอยากจะคุยกับพ่อของไอแอมอยู่เหมือนกัน"

        "ห๊ะ! พ...พี่ จ...จะย...อยากคุยกับพ่อของผมทำไมครับ? "

        ผมยืนจ้องหน้าไซมอนด้วยความงงในงงและไซมอนก็ตอบผมกลับมาด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีจนน่าตกใจ

        "ไม่มีอะไรมากหรอกพี่แค่อยากจะแนะนำตัวกับพ่อตาสักหน่อยเท่านั้นเอง"

        "ห๊ะ!!! "

        ตุ๊บ!!!

        ผมตกใจจนทรุดลงไปก้นกระแทกพื้นลงไปอีกครั้งเมื่อผมได้ยินไซมอนบอกว่าอยากแนะนำตัวกับพ่อของผมและผมก็คงยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่ได้ผมจะให้พ่อของผมรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าผมมาอยู่กับไซมอนที่มาเก๊า

        ผมรีบเงยหน้าขึ้นพร้อมกับบอกปฏิเสธไซมอนออกไปทั้งๆ ที่ผมยังนั่งก้นจ้ำพื้นอยู่

        "ม ...ไม่ได้นะครับ"

        "ทำไมไม่ได้ล่ะ? "

        "ก ...ก็ ม ...ไม่ได้ก็คือไม่ได้สิ"

        ไซมอนยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อเขาเห็นท่าทางตกใจของผมแล้วเขาก็ยื่นมือออกมาพร้อมกับบอกผมว่า

        "หึ! เอามือถือมาเดี๋ยวพี่จะต่อสายหาพ่อกับแม่ให้"

        "ไม่ ผ ...ผมเปลี่ยนใจแล้ว ผ ...ผมไม่อยากโทรหาพ่อกับแม่แล้วถ้าอยากช่วยผมจริง ๆ ช่วยผมส่งข้อความหาท่านก็พอ ไม่ต้องโทรหรอก เพราะ...ผ ...ผมไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับท่านไม่มีเลยจริง ๆ "

        "หึ หึ หึ"

        จากนั้นผมก็เห็นไซมอนยิ้มกว้างพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ และเขายังยื่นมือมาให้ผมจับลุกขึ้นด้วย แต่ว่าผมก็ไม่ได้ยื่นมือของผมไปจับมือของเขาเพราะผมกำลังรู้สึกขวยเขินสายตาเจ้าชู้ของเขาอยู่และผมก็เอ่ยถามเขาออกไปด้วยความเอียงอายจนปิดไม่มิดว่า

        "ยิ้มอะไรล่ะ? บ้าเปล่า? "

        "เปล่าบ้า แค่กำลังจะบอกว่าลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วเดี๋ยวพี่จะพาไปออกศึก"

        ไซมอนจ้องมองผมด้วยสายตาหวานฉ่ำส่วนผมนั้นกลับสะดุ้งจนตัวโยนอีกครั้งแล้ว หลังจากที่ไซมอนบอกว่าให้ผมไปอาบน้ำแล้วยังจะพาผมไปออกศึกด้วย เพราะผมทั้งกลัวและอายเมื่อผมนึกถึงเรื่องอย่างว่าขึ้นมาแต่ผมก็รีบบอกเหตุผลและปฏิเสธเขาออกไปอย่างเอียงอายว่า

        "แต่...เมื่อเช้าพี่ก็ทำผมสามรอบแล้วนี่ครับผมไม่ไหวหรอก ผมยังเจ็บอยู่เลยนะ วันนี้ผมคงเอากับพี่ไม่ได้อีกแล้วล่ะครับเพราะพี่จัดเต็มโควตาไปแล้วอ่ะ"

        ผมมองสบตาไซมอนอย่างเอียงอายก่อนที่เขาจะตอบผมกลับมาด้วยประโยคที่ทำเอาผมหน้าหงายหมอไม่รับเย็บเลยทีเดียวว่า

        "หึ!แล้วใครบอกว่าพี่จะชวนไปเอากันล่ะ?"

        "เอ้า!ก็เมื่อกี้พี่บอกว่าจะพาผมไปออกศึกไม่ใช่รึไง? "

        "ก็ใช่ไง...พี่ถึงบอกให้รีบไปอาบน้ำแต่งตัวไงเพราะพี่จะพาไปดวลกับไอ้โจโฉมัน จำไม่ได้รึไงว่าเรานัดมันไว้คืนนี้สามทุ่มตรงน่ะ?หืม?"

        ไซมอนยิ้มกรุ้มกริ่มออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะบอกผมออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

        “ไปอาบน้ำได้แล้วคร้าบที่รัก”

        "เอ่อ!อืม...ถ้างั้นผมไปอาบน้ำนะ"

        ผมรู้สึกเขินอายมากจนมือไม้สั่นและผมก็รีบจัดการกับความอายนี้ด้วยการลุกขึ้นวิ่งเข้าห้องน้ำไปเลย

        ฟิ้ว / ปึ๊บ / แล้วผมก็รีบปิดประตูห้องน้ำลงกลอนด้วยเพราะกำลังเขินจากนั้นผมก็รีบเอื้อมมือไปเปิดฝักบัวรดหัวของตัวเองเพื่อกลบเกลื่อนความอาย / ซ่าซ่า ซึ่งผมใช้เวลาขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำจนผมมั่นใจว่าผมอาการดีขึ้นแล้วผมจึงรีบแต่งตัว ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าปกติอีกครั้ง...

        [Casino] [Time: 08.30pm]

        หลังจากที่ผมจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำเสร็จแล้วไซมอนก็มาช่วยผมส่งข้อความหาพ่อของผมจนสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีจากนั้นเขาก็พาผมลงไปที่ชั้นใต้ดิน ซึ่งเป็นโซนของคาสิโนทั้งชั้นเลยและที่นี่ยังคลาคล่ำไปด้วยนักเสี่ยงดวงมากมาย ไม่ว่าจะหันมองไปทิศทางไหนก็เจอแต่ผู้คนจนผมไม่อยากจะเชื่อว่าในชั้นใต้ดินที่น่าอึดอัดแบบนี้ผู้คนจะเยอะขนาดนี้

        และไซมอนก็พาผมเข้ามาที่ห้องรับรองห้องหนึ่งที่อยู่ภายในชั้นใต้ดินแห่งนี้ซึ่งห้องรับรองห้องนี้ดูหรูหราไม่แพ้ชั้นสิบเจ็ดที่เป็นที่พักของไซมอนเลยและพอผมกับไซมอนเดินเข้ามาถึงด้านในสุดของห้องรับรองผมก็เห็นผู้ชายวัยอายุใกล้เคียงกับไซมอนคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผมและไซมอน

        และผู้ชายที่วัยอายุประมาณยี่สิบปลายๆ คนนี้ ก็ยกมือไหว้ไซมอนอย่างนอบน้อม ก่อนที่เขาจะหันมายิ้มให้ผมเล็กน้อยแล้วเขาก็หันกลับไปพูดกับไซมอนเบา ๆ ว่า

        "ไอ้โจโฉมันมารอคุณชายกับคุณไอแอมอยู่ในห้องวีไอพีสักพักแล้วครับคุณชายจะเข้าไปตอนนี้เลยไหมครับ? "

        ไซมอนพยักหน้าเป็นเชิงตอบว่าเข้าใจแล้วก่อนที่เขาจะถามชายหนุ่มออกไปเบา ๆ

        "อืม...เตรียมตัวพร้อมแล้วใช่ไหมเฟยหง?"

        ชายหนุ่มที่ไซมอนเรียกเขาว่าเฟยหงก้มหัวต่ำให้กับไซมอนเล็กน้อยก่อนที่เขาจะตอบไซมอนกลับมาอย่างสุภาพเช่นเดิมว่า

        "ครับ...คนของเราพร้อมแล้วครับส่วนกล้องวงจรปิดในห้องวีไอพี ผมก็ติดตั้งใหม่เรียบร้อยแล้วครับภาพคมชัดทุกตัวเลยครับ แต่ผมไม่รู้ว่าคราวนี้ไอ้โจโฉมันจะเล่นตุกติกอะไรอีกนะครับผมเกรงว่ามันจะทำเหมือนครั้งที่แล้วอีกน่ะครับ...ผมคิดว่า..."

        "เฮ้อ"

        ไซมอนถอนหายใจเฮือกใหญ่ตัดบทเฟยหงออกมาก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องคิดมากพร้อมกับบอกเฟยหงออกไปเสียงเรียบ

        "ช่างเถอะ...ขอแค่คนของเราพร้อมก็พอดูสิว่ามันจะมาไม้ไหนอีก"

        "ครับ...ถ้างั้นเชิญคุณชายกับคุณไอแอมที่ห้องวีไอพีเลยครับ"

        "อืม"

        ไซมอนหันกลับมาคว้ามือของผมไปกุมไว้แน่นและพาผมเดินตามเฟยหงออกจากห้องรับรองไปจนถึงห้องๆ หนึ่ง ซึ่งเฟยหงบอกว่าเป็นห้องเล่นการพนันที่เอารับรองแขกวีไอพีที่วางเงินเดิมพันตั้งแต่สิบล้านเหรียญขึ้นไปเท่านั้นและตอนนี้ไอ้โจโฉมันก็รอไซมอนอยู่ด้านในแล้ว...

.....

ซันด๊อก