เริ่มระบบเงินไม่จํากัด ฉันซื้อเกาะต่างประเทศด้วยเงินนับแสนล้าน!

หมิงป๋ายกําหมัดแน่นด้วยความโกรธ

เขาโกรธมากที่บังเอิญนัดรวมกลุ่มสังสรรค์มากินที่นี่แล้วอยู่ดีๆพวกทรยศนั่นก็มากินที่โต๊ะข้างๆ

โดยไม่สนใจด้วยซํ้าว่าพวกเขาอยู่หรือไม่

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการยั่วยุที่โจ่งแจ้ง!

“เสี่ยวป๋ายใจเย็นๆ”

“อย่าทําให้ท่านประธานต้องขายหน้า”

“หรือให้ผมสีแดงของคุณที่เพิ่งย้อมมากลายเป็นเรื่อง!”

ซุนหยวนตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆ

เขายังจําได้ว่าประธานไต๋เป็นคนดีแค่ไหน

ในตอนที่เขาคิดจะกลับมาเริ่มต้นทํางานใหม่อีกครั้งเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว

มันก็ยากมากที่จะหาที่ใด รับสมัครคนมีอายุหรือคนแก่เช่นเขา

แต่

ประธานไต๋ที่เพิ่งเริ่มต้นธุรกิจกลับเต็มใจจ้างเขาเป็นพนักงานมาก ทั้งยังให้ความดูแลไม่ต่างไปจากคนในครอบครัว

ตอนนี้แม้จะไม่ได้ทํางานด้วยกันแล้วเขาก็ยังไม่ลืมความดีนี้ และไม่อยากให้คนเช่นเดียวกันกับเขา ที่ถูกช่วยเหลือ

ต้องมาถูกความโกรธและทําให้อีกฝ่ายที่ไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรพลอยด่างพร้อย

ปังเจิ้นเองก็ไม่ได้นิ่งเฉยเขาตัดเนื้อที่ย่างสุกแล้วใส่จานชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มว่า

“คุณก็รู้ว่าเหลียงฮงและพวกนั้นเป็นคนยังไง”

“ทําไมยังต้องใส่ใจอีก แค่โกรธและลืมมันไปกับเนื้อชิ้นนี้ก็พอ”

“แล้วกลับบ้านไปนอนฝันดี!”

เขาก็เป็นคนที่ถูกช่วยเหลือเช่นเดียวกับซุนหยวนหรือเฒ่าซุน

บอกได้ว่าตอนนั้น เขาที่เพิ่งทําผิดพลาดในเรื่องงานของบริษัทเก่าจนถูกไล่ออกมา

ทําให้ยากมากที่จะมีบริษัทไหนรับเขาเข้าทํางาน

แต่ประธานไต๋นั้นกลับมองผ่านเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด

แล้วบอกว่า

“คนเรามีผิดพลาดกันได้ดังนั้นคุณเองก็เช่นกัน ฉันจะให้โอกาสคุณได้แก้ไขและเริ่มต้นใหม่”

ตั้งแต่นั้นมา เขาก็เลยได้รับการช่วยเหลือแทบไม่ต่างจากเฒ่าซุน

กลายเป็นมีการงานที่ดี และมีเงินช่วยเลี้ยงดูครอบครัว

“หมิงป๋าย ถ้านายทนไม่ไหวก็ลุกไปเลยสิ”

“อย่ามัวแต่ให้คนห้าม”

“ฉันล่ะคนหนึ่งที่ไม่ห้ามนาย!”

ทางด้านเจียงหยาก็ไม่ได้นิ่งเงียบ

เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจ

และรู้ดีว่าถึงชายหนุ่มจะเลือดร้อนสักแค่ไหนก็ตามก็คงจะไม่โง่ก่อเรื่องอะไรแบบนั้นหรอก

มองอีกนัยหนึ่งคือ

เธอต้องการห้ามแบบอ้อมๆไม่ให้เขาก่อเรื่องนั่นเอง!

เพราะ

เธอเองก็ได้รับการช่วยเหลือจากประธานไต๋ที่เป็นอดีตรุ่นพี่จากมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอเหมือนกับคนอื่นๆไม่ต่างกัน

ซึ่งในตอนนั้นหากไม่ได้ประธานไต๋รับเข้าทํางานแถมยังช่วยจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้กับแม่ที่ป่วยของเธอก่อน

แม่ของเธอก็คงจะไม่ได้มีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้

ดังนั้นเธอเลยเข้าใจดีว่าเขานั้นโกรธแค่ไหน

ที่มีคนพูดนินทาลับหลังอดีตเจ้านายของเธอและเขากับคนอื่นๆ

ตอนนี้.

ใบหน้าของหมิงป๋ายเลยกระตุก

“เจียงหยา…”

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าเธอจะเป็นแบบนี้ทุกครั้ง

และล้อเล่นกับเขาตลอดมา

อย่างไรก็ตามเขาก็รู้ว่าเธอนั้นต้องการที่จะสื่อและทําอะไร

เขาเลยค่อยๆสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็วและเหลือบมองพวกเหลียงฮงด้วยสีหน้าเย็นชาแทน

ถูกต้อง

เขายังจําได้ดีว่าในตอนที่พ่อของเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตจนเขาและทางครอบครัวตกที่นั่งยากลําบาก

ไร้เงิน ไร้ซึ่งคนช่วยเหลือและไร้สิ้นหนทาง

ถึงขั้นที่เขาต้องลาออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อสละเงินให้น้องสาวในวัยกําลังโตได้เรียนต่อแทน

ก็มีประธานไต๋นี่ล่ะที่ผ่านเข้ามาพอดีในวันที่เขาช่วยงานขายอาหารกับแม่ของเขา

และยื่นข้อเสนอให้เขาเข้าไปทํางานด้วยทั้งๆที่ตัวเขานั้นไม่มีวุฒิบัตรอะไรเลยด้วยซํ้า

นั่นเลยทําให้เขามองประธานไต๋เป็นผู้มีพระคุณตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

และจะไม่ยอมให้ใครพูดไม่ดีเกี่ยวกับอีกฝ่ายอย่างเด็ดขาด!

แน่นอนว่า ซุนหยวน,ปังเจิ้น,เจียงหยา

ทั้งหมดก็ต่างมีความคิดนี้เช่นกัน

และพวกเขาโกรธพวกเหลียงฮงมากที่ในตอนที่ประธานไต๋กําลังเผชิญหน้าวิกฤตและต้องการคนช่วยเหลือ

พวกนั้นไม่เพียงจะทําหน้าที่ของตัวเองให้สําเร็จก่อนด้วยซํ้าแต่ยังกล้าที่จะแทงข้างหลังและจากไปอย่างเลือดเย็น

เป็นเหตุให้พวกเขาคือคนกลุ่มเดียวที่ได้ช่วยเหลือประธานไต๋ให้ไม่มีปัญหาไปมากกว่านั้น

ไม่อย่างนั้นแล้วก็สามารถที่จะจินตนาการได้เลยว่าประธานไต๋จะต้องเผชิญหน้ากับความสิ้นหวังแค่ไหน!

เวลานี้พวกเขาทุกคนไม่เว้นแม้แต่หมิงป๋ายก็เลยมีจุดประสงค์เหมือนกันหมด

คือ

หากประธานไต๋หรืออดีตเจ้านายของพวกเขาต้องการความช่วยเหลือ

พวกเขาก็พร้อมทุกเมื่อที่จะเข้าช่วย

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าหลายวันมานี้จะไม่มีข่าวคราวอะไรจากอีกฝ่ายเลย

พวกเขาเลยมีความกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับมัน

ก็แค่ว่า

พวกเหลียงฮงที่นั่งกินปิ้งย่างอยู่ จะรู้ได้ยังไง

และถึงพวกเขาจะรู้

พวกเขาก็ไม่สนใจ

ใช่ พวกเขาผิดอะไรล่ะที่เอาตัวรอด?

พวกเขาเลยไม่แยแสที่จะพูดถึงเรื่องเหล่านี้แม้แต่ส่งเสียงดังให้พวกหมิงป๋ายได้ยินอย่างไม่ใส่ใจนั่นเอง

ต่อมา-

เมื่อพวกเหลียงฮงจากไป

หมิงป๋ายและคนอื่นๆก็เลยเตรียมจากไปเช่นกัน

เพียงแต่

ในตอนนี้เองก็ได้มีข้อความจากอดีตเจ้านายของพวกเขาส่งมา…

หมิงป๋ายและคนอื่นๆที่ได้รับข้อความดังกล่าว ก็รีบเปิดดูอย่างตื่นเต้น

ก่อนที่จะแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา

“ท่านประธานต้องการให้เราไปยังชุมชนหยานไห่?”

“ไม่ใช่ว่าที่นั่นคือสถานที่ของกษัตริย์แมรี่ฮาร์ดหรอกเหรอ?”

“นั่นสิหรือว่าท่านประธานจะรู้จักกับกษัตริย์แมรี่ฮาร์ด?”

“...”

แม้จะสับสนและสงสัยพวกเขาก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมอีก

แล้วเรียกรถตรงไปยังชุมชนหยานไห่ทันที

โดยมีเป้าหมายคือรับทราบคําตอบของการนัดเรียกตัวครั้งนี้!

…

ชุมชนหยานไห่

หลังจากส่งข้อความไปให้กับอดีตพนักงานแล้ว

ไต๋จุนก็มองไปยังทะเลจีนตะวันออกผ่านหน้าต่างด้วยรอยยิ้ม

“ฉันไม่รู้ว่าเมื่อคนพวกนั้นเห็นฉัน”

“พวกเขาจะแสดงท่าทีอย่างไร”

“บางทีอาจจะเป็นเหมือนกับต้วนเฮย?”

ใช่แล้วเขาตัดสินใจที่จะเปิดเผยตัวตนของเขาให้กับทุกคนที่คู่ควร

ให้ได้รู้

และเตรียมที่จะเริ่มการแสดงครั้งใหญ่ในวันพรุ่งนี้

หรือก็คือ

วันนี้ ตัวตนเก่าของเขาจะถูกทิ้งไป

และแทนที่ด้วยตัวตนใหม่ในวันพรุ่งนี้

ให้โลกทั้งใบได้เป็นที่ประจักษ์และได้รู้

วันนี้ทุกๆอย่างจึงควรที่จะทําให้สําเร็จเสร็จสิ้นไปนั่นเอง!

ช่วงเวลานี้

เขาจึงรอคอยการมาถึงของกลุ่มคนพวกนั้นอย่างเงียบๆ

…

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ที่หน้าชุมชนหยานไห่

หมิงป๋ายและคนอื่นๆยืนมองภาพทัศน์อย่างอัศจรรย์ใจ

พวกเขาก็แค่คนธรรมดาและไม่เคยคิดเคยฝันเลย ว่าจะได้มาเยือนยังสถานที่ๆหรูหราแบบนี้

วินาทีต่อมาชายชราคนหนึ่งจึงได้ขับรถซีมูลีนมารับพวกเขา พาเข้าไปยังข้างในของชุมชน

จากนั้น

เมื่อมาถึงคฤหาสน์หลังที่ใหญ่ที่สุด ชายวัยกลางคนชาวต่างชาติที่พวกเขารู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา ก็มารับพวกเขา

พาพวกเขาตรงไปยังห้องรับแขก

แล้ว

เมื่อมาถึง

ในช่วงเวลานี้เอง…

พวกเขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นว่า

“ไม่เจอกันนานนะทุกคน”

“ฉัน อดีตเจ้านายของพวกคุณ - ประธานไต๋”

“ขอยินดีต้อนรับ!”

พร้อมๆกันนั้นพวกเขาก็มองไปยังแหล่งที่มาของเสียงด้วยความไม่อยากเชื่อ

ก่อนที่จะใบหน้าแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้าง

อ้าปากขึ้นอย่างตะลึงงัน!

กษัตริย์แมรี่ฮาร์ด?

แต่เดี๋ยวก่อนนะ…

ทําไมคนๆนี้ถึงได้มีเสียงของอดีตเจ้านายของพวกเขาได้?

ชั่วขณะ.

บูม!

ระเบิดก็ได้หล่นลงมาจากที่ไหนก็ไม่รู้

หมิงป๋าย ซุนหยวน ปังเจิ้น เจียงหยา

ทั้งสี่คนต่างมีใบหน้ากลายเป็นโง่งม

และต่างมีคําถามเดียวกันเกิดขึ้นในใจของพวกเขา

ว่า

เกิดอะไรขึ้น?!