ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เซวียเสี่ยวหรั่นตัวสั่นสะท้านอากาศยามเช้าหนาวเย็นกว่าปรกติ เมื่อครู่ตอนวิ่งออกไป ยังจามอยู่สองสามหน

        ถ้าหากหนาวขึ้นอีกด้วยเสื้อผ้าบางๆ ที่พวกเขาสวมติดกาย ก็คงไม่กล้าออกจากปากถ้ำไปไหนได้แต่นั่งผิงไฟไม่กระดิกทุกวัน

        เหลียนเซวียนสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามของฤดูเหมันต์หากจะผ่านหนาวนี้ไปให้ได้ฟืนไฟให้ความอบอุ่นกับอาหารจำพวกเนื้อสำหรับประทังชีวิตจะขาดไม่ได้เป็นอันขาด

        "เติมท้องให้อิ่มก่อนพวกเราค่อยไปเก็บเห็นกัน" เซวียเสี่ยวหรั่นใช้ไม้พลิกลูกหน้าในกองไฟ "ข้าต้องเจียดเวลาไปสำรวจให้ทั่ว ไม่ว่าจะต้นเฮ่อหรือต้นหมาหาอะไรเจอก็ได้ทั้งนั้น"

        ต้นหมากับต้นเฮ่อเป็นพืชที่ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดีจึงกระจายออกไปเป็นบริเวณกว้าง ไม่มีเหตุผลที่จะหาพวกมันไม่พบ

        เหลียนเซวียนมองนางปราดหนึ่งหมากับเฮ่อเป็นวัสดุสิ่งทอที่ชาวบ้านทั่วไปนำมาใช้ตัดเสื้อผ้าน่าเสียดายที่เขามองไม่เห็น มิเช่นนั้นก็ช่วยนางค้นหาได้

        อาหารเช้าเป็นผลเกาลัดกล้วย กับน้ำร้อน เดิมทีเซวียเสี่ยวหรั่นอุ่นเลือดนึ่งให้เหลียนเซวียนกินแต่เขายืนกรานปฏิเสธ

        เซวียเสี่ยวหรั่นเกาหัวแกรกๆจำต้องเก็บไว้กินเองตอนกลางวัน

        อาหารจะกินทิ้งกินขว้างได้อย่างไรนี่เป็นเรื่องที่ไม่อาจให้เกิดขึ้นได้ในสถานที่แบบนี้

        เธอเอามีดพับกับสเปรย์พริกยัดใส่เข้าไปในเสื้อชั้นในเหลียนเซวียนบอกว่าที่นั่นอาจมีงูพิษ แม้ว่าเขาฝีมือปามีดของเขาจะน่าเลื่อมใสแต่เรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้เสมอ เธอเตรียมการล่วงหน้าสำรองไว้จะดีกว่า

        เซวียเสี่ยวหรั่นประคองเหลียนเซวียนออกจากถ้ำ

        พอเดินไปถึงทางที่ค่อนข้างกว้างและเรียบเสมอกันริมแม่น้ำเธอก็ชี้ไปด้านหน้า "เหลียนเซวียนหากเดินตรงไปข้างหน้าจะเป็นก้อนหินกับพงหญ้า ท่านต้องระวังหลบเลี่ยงให้ดีเดี๋ยวข้าจะไปตัดกระเทียมป่ากับใบเผือกป่าเอาไปไว้ที่ถ้ำก่อน ค่อยกลับมาท่านอย่าเลี้ยวลงแม่น้ำไปเสียเล่า"

        อันที่จริงระหว่างให้เธอประคองเดินกับให้เขาเดินเองความเร็วก็ไม่ต่างกันเท่าไร อย่างมากถ้าพบสิ่งกีดขวางเธอก็สามารถพาเขาเดินเลี่ยงไปทางอื่นก่อน แต่เซวียเสี่ยวหรั่นก็รู้ว่าก้อนหินกับหญ้าเหล้านี้หาได้เป็นปัญหาสำหรับเขา

        ฝีเท้าของเหลียนเซวียนมั่นคงความรู้สึกก็ไวมาก แค่ใช้ไม้เท้าทดสอบด้านหน้าก็สามารถบ่งบอกสภาพของพื้นที่ได้อย่างแม่นยำและหลบเลี่ยงสิ่งกีดขวางได้อย่างเยือกเย็น

        หลังจากต้องพิษเขาเพียงแค่มือเท้าไม่มีแรงประกอบกับมีบาดแผลทั่วร่าง ดังนั้นการเคลื่อนไหวจึงเชื่องช้า

        เหลียนเซวียนผงกศีรษะน้อยๆทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดประโยคสุดท้ายของนาง

        หลังกำชับเรียบร้อยแล้วเซวียเสี่ยวหรั่นก็วิ่งตึ้กตั้กๆ ออกไป

        เธออาศัยช่วงจังหวะที่เขาค่อยๆเคลื่อนไหว เดินไปเก็บใบเผือกป่ากับกระเทียมทั้งยังพบกอต้นหอมอยู่ใกล้กับต้นเผือกป่า จึงถอนขึ้นมาเตรียมเอากลับไปด้วย

        ยามหมุนตัวกลับมาเหลียนเซวียนยังเดินได้ไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ

        "เหลียนเซวียนด้านหน้าทางซ้ายมีเนินดินเตี้ยๆ ท่านขยับไปทางขวาหน่อยข้าจะกลับไปที่ถ้ำก่อน"

        พูดจบเซวียเสี่ยวหรั่นก็วิ่งไปไม่เห็นฝุ่น

        พอกลับมาถึงถ้ำก็วางข้าวของนำใบเผือกป่าหนาๆ มาวางปูที่พื้น แล้วย้ายกระดูก เครื่องใน หนังติดขนของเลียงผาจากตะกร้าไปวางก่อนหิ้วตะกร้าไปล้างที่ริมแม่น้ำให้สะอาดจากนั้นก็เดินไปยังเนินดินเหนียวแห่งนั้น

        "เหลียนเซวียน ข้าจะไปขุดดินสักสองตะกร้า ท่านค่อยๆ เดินไปนะไม่ต้องรีบร้อน

        เธอเหมือนลมหอบหนึ่งที่พัดผ่านข้างตัวเขาไป

        เหลียนเซวียนหยุดเท้าชั่วอึดใจหนึ่งจ้องทางที่นางจากไปแล้วนิ่งอยู่เป็นเวลานานแม่นางผู้นี้ไม่มีความนุ่มนวลอ่อนโยนเช่นคุณหนูในห้องหอเลยสักนิดตรงกันข้ามกลับร่าเริงสดใสเหมือนปลาไนที่มีชีวิตชีวา

        เซวียเสี่ยวหรั่นขุดดินได้ตะกร้าหนึ่งก็ออกแรงยกขึ้นมาแล้วเดินย้อนกลับไป

        ไม่ช้าก็เห็นเงาของเหลียนเซวียนกำลังขยับช้าๆ

        "เหลียนเซวียน ท่านเดินตรงไปเรื่อยๆ สักเอ้อ... ห้านาที เอ๊ะ ไม่ใช่สิ..."

        ที่นี่น่าจะยังไม่มีการเรียกนาทีกับวินาทีเซวียเสี่ยวหรั่นวางตะกร้าลง ถือโอกาสพักไปในตัว "เดินประมาณหนึ่งร้อยเมตร...."

        ดูเหมือนว่าจะยังไม่มีหน่วยเป็นเมตรเซวียเสี่ยวหรั่นตาเซ่อหมดแล้ว

        "งั้นก็... เดินไปอีกสักครู่ พอเจอกองฟางใหญ่ๆ ก็ให้หยุดรอตรงนั้นข้าจะเอาดินเหนียวตะกร้านี้กลับไปก่อน"

        แน่นอนว่าไม่เหลือบ่ากว่าแรงสำหรับเธออยู่แล้วเซวียเสี่ยวหรั่นหัวเราะหึๆ ก่อนค้อมเอวออกแรงฮึด วิ่งกลับไปอย่างรวดเร็ว

        ตอนกลับมาอีกครั้งในมือก็ยังหิ้วตะกร้าเหมือนเดิม

        เธอคิดว่าการทำโอ่งสำหรับเก็บน้ำสักสองใบก็สำคัญมากอย่างน้อยก็ไม่ต้องห่วงว่าน้ำจะหมดช่วงกลางคืน

        ยามนี้เหลียนเซวียนกำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนกองฟางใหญ่แห่งนั้น

        เซวียเสี่ยวหรั่นโยนตะกร้าเบี้ยวๆบูดๆ ไว้ด้านข้าง ก่อนมานั่งข้างกายเหลียนเซวียน

        "หลุมใหญ่นั่นอยู่ข้างหน้าไม่ไกลอ้อมพงหญ้าแล้วเดินต่อไปไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้วจะให้ล่องูออกมาให้ท่านจัดการหรือไม่"

        เหลียนเซวียนสั่นศีรษะ เขาเดินเข้าไปด้วยตนเอง งูพิษบางชนิดว่องไวมาก หากไม่ระวังถูกกัดเข้ามิกลายเป็นเรื่องยุ่งพอดีหรือ

        เซวียเสี่ยวหรั่นมองตาปริบๆไม่รู้ว่าเขามีแผนการอะไร จึงได้แต่กล่าวว่า "งั้นข้าไปดูลาดเลาก่อนว่างูเหลือมยักษ์ตัวนั้นอยู่แถวนี้หรือไม่"

        พูดจบก็ลุกขึ้นแต่เหลียนเซวียนยื่นมือมาขวางไว้

        "โธ่เอ๊ย ท่านวางใจเถอะ ข้าไม่ลงหลุมไปเก็บเห็ดหรอกน่า ข้าไม่โง่สักหน่อยถึงจะส่งตัวเองไปเป็นของว่างให้งู"

        เธอเดินไปอย่างกระฟัดกระเฟียด

        เหลียนเซวียนยิ้มขื่นก็จริงอยู่ แม้ว่านางจะซุ่มซ่าม ทำอะไรไม่มีกฎเกณฑ์ แต่ไหวพริบปฏิภาณดีเยี่ยม วันๆวิ่งแล่นอยู่ข้างนอก ขนอ่อนของผู้อื่นยังไม่หายไปแม้แต่ครึ่งเส้น

        เซวียเสี่ยวหรั่นหากิ่งไม้ยาวมาหนึ่งท่อนก่อนวิ่งไปหน้าหลุมใหญ่ มองสำรวจไปโดยรอบก่อน ไม่เห็นแม้แต่เงาของงูเหลือมยักษ์ถึงค่อยมองเข้าไปในโพรงมืด

        เห็ดสีแดงสะดุดตาพลันปรากฏที่ด้านขวาของโพรง

        "ว้าว แดงจนออกเป็นสีม่วงเลย" เซวียเสี่ยวหรั่นอุทานหลังจากนั้นก็หรี่ตาเพ่งพิจารณาส่วนลึกเข้าไปในโพรงอย่างละเอียด

        ผลก็คือไม่ได้อะไรสักอย่างด้วยสายตาเช่นเธอ ถ้าเห็นอะไรจากโพรงมืดถึงจะเรียกว่าแปลก

        เซวียเสี่ยวหันเบ้ปากหันหลังหมายจะเดินกลับไป แต่ก็เห็นเหลียนเซวียนกำลังเดินตรงมาหาอย่างช้าๆ

        "ทำไมถึงไม่พักให้นานหน่อยล่ะ" เธอเดินเข้าไปประคองเขา

        เหลียนเซวียนส่ายหน้า

        "นั่น เห็ดหุยซินอยู่ในหลุมใหญ่นี้แหละ มันเติบโตอยู่ในโพรง"

        เซวียเสี่ยวหรั่นพาเขามายืนอยู่หน้าหลุมแล้วชี้ไปที่โพรงซึ่งอยู่ไม่ไกล

        เหลียนเซวียนยืนนิ่งชั่วครู่ก็สัมผัสถึงลมหายใจอ่อนจางสายหนึ่งจากส่วนที่ลึกเข้าไปของโพรงนี้หากไม่จับสังเกตก็จะไม่รู้สึกเลย เขายื่นมือให้เซวียเสี่ยวหรั่น

        หญิงสาวมองตาปริบๆก่อนจะตระหนักได้ ล้วงมีดพับออกมาจากเสื้อชั้นใน แล้วกางออกวางใส่มือเขา

        เหลียนเซวียนหยั่งไม้เท้าไปด้านหน้าเพื่อทดสอบความลึกไม่มาก เดินลงไปไม่มีปัญหา

        ชายหนุ่มยกเท้าค่อยๆขยับไปข้างหน้า

        เขาคิดจะจัดการกับงูตัวนั้นหรือ?

        เซวียเสี่ยวหรั่นลังเลเล็กน้อยหยิบสเปรย์พริกออกมาเปิดฝาออก เอาฝายัดเข้าไปในเสื้อชั้นใน แล้วตามหลังเขาไป