ไม่มียังไม่ได้คิด

หลังจากพวกทหารได้นำผู้กล้ามาที่ห้องพยาบาลเรียบร้อยแล้ว พวกทหารก็จากไปเพราะต้องไปรายงานเรื่อง ที่ผู้กวาดล้างได้จัดการ T-1000 ไปเรียบร้อยแล้ว

ตึก....ตึก....ตึก

ผู้กล้าได้เดินเข้ามาในห้องพยาบาลที่ขนาด ไม่เล็กไม่ใหญ่ ประมาณแปดคูณแปดเมตร ในห้องนั้นมีหมอและพยาบาลอยู่ประมาณ 5-6 คน และมีเครื่องมือทางการแพทย์อย่างครบครัน ตอนนี้ในห้องพยาบาลกำลังวุ่นวายเนื่องจาก มีคนที่ได้รับบาดเจ็บจากคลื่นเสียงของผู้กล้าค่อนข้างมาก

แต่ท่ามกลางผู้คนมากมายผู้กล้ายังคงสามารถมองหาผู้หญิงคนนึงได้อย่างไม่ยากนักใช่แล้วผู้หญิงที่ผู้กล้ามองหาคือเจน ผู้กล้าสังเกตุเห็นเจนแล้ว แต่เจนยังไม่เห็นผู้กล้า ตอนนี้เจนกำลังรับการตรวจรักษาจากหมอ คนหนึ่ง

มีพยาบาลคนนึงสังเกตุเห็นผู้กล้ายืนมองซ้ายมองขวาอยู่พักนึงแล้วจึงเดินเข้าไปถาม

"สวัสดีคะไม่ทราบว่า ได้รับบาดเจ็บหรือไม่สบายตรงไหนหรือไม่ค่ะ"

"ข้าไม่บาดเจ็บแต่ข้ามาหาผู้หญิงคนนั้น"

ผู้กล้าพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่เจน

เมื่อเจนได้ยินเสียงเจนก็สะดุ้งขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเจนจะกลัวผู้กล้าเล็กน้อย

"อ้อ คุณเลขาเจนหรอคะ ตอนนี้เธอได้รับบาดเจ็บที่หูและมีรอยช้ำจากแรงกระแทกค่ะ แต่ไม่ร้ายแรงมากไม่มีอันตรายใดๆ คะ"

"อืม"

ผู้กล้าตอบไปสั้นๆ โดยไม่แปลกใจเลยเนื่องจากในช่วงที่จอมมารเริ่มคลุ้มคลั่งนั้นผู้กล้ายังคงมีสติแม้จะไม่มากแต่ก็ยังสามารถแบ่งพลังส่วนหนึ่งไปป้องกันร่างของเจนเอาไว้ได้ทันแม้จะป้องกันได้ไม่ทั้งหมดแต่ก็สามารถป้องกันได้ส่วนใหญ่เพราะงั้นผู้กล้าจึงพอจะเดาอาการของเจนได้ก่อนในระดับนึง นี้ยังไม่นับที่เขามีความสามารถทางการแพทที่สูงมากถึงขนาดที่เพียงแแค่ปรายตามองก็รู้อาการเจ็บป่วยของคนส่วนใหญ่ได้แล้ว

ผู้กล้าเดินไปหาเจนโดยที่ไม่พูดไม่จา

"...!"

เจนที่เห็นดังนั้นตัวเธอจึงสั่นราวกับนกตัวน้อยที่ได้รับบาดเจ็บ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงที่สั่นเครือ"ค...คุณผู้กล้ามีอะไรหรือ...ป...ป่าวค่ะ"

ผู้กล้าไม่ตอบแต่ผู้กล้าก็ยื่นมือไป จับที่ไหล่หมอเป็นเพื่อส่งสัญญานว่าให้หยุดก่อน หลังจากนั้นก็ส่งสัญญานไล่ให้ทุกคนให้ออกห่างจากเจนพร้อมกับปิดม่าน

ทุกคนเห็นแบบนั้น ถึงจะงงแต่ยังทำตามอย่างไม่ขัดขืน เนื่องจากเป็นเรื่องปกติ ที่เวลาจะคุยเรื่องที่เป็นความลับที่จะไม่ให้บุคลากร ที่ไม่เกี่ยวข้องก็ต้องทำแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว จึงไม่มีใครสังเกตุอาการของเจน ที่ตอนนี้ หน้าซีดเพราะความกลัว

"อ๊ะ.."

เสียงของเจนดังขึ้น พอทุกคนออกห่างจากเจนในระดับนึงแล้วแล้ว ผู้กล้ายื่นมือจับไปที่หัวไหล่ของเจน และได้พูด งึมงำอะไรบางอย่าง หลังจากนั้นก็มีแสงสีเขียวขึ้นที่มือของผู้กล้า และลามไปที่ไหล่ของเจนค่อยๆไล่ไปจนกระทั่งตัวของเจนเลืองแสงสีเขียว จากนั้นผู้กล้าจึงนำมือออก

'เอ๋ ไม่เจ็บแล้ว' เจนที่หลับตาปี๋ ไม่กล้าลืมตาขึ้นก็ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด ที่หูกับหลังที่กระแทกแล้วแต่ก่อนที่จะได้พูดอะไร

"เจ้าหายดีแล้ว มานำทางข้าต่อได้แล้ว"

ผู้กล้าพูดขึ้นด้วยเสียงเรียบๆ ยังคงเย็นชาราวกับน้ำแข็งหมื่นปีเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง นอกจากความรู้สึกผิดเล็กๆน้อยที่แสดงออกมาจากดวงตาที่เจน สามารถรู้สึกได้

"คะ?....ได้ค่ะฉันจะพาไปต่อค่ะ"

เจนตอบด้วยความสงสัย ว่าเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ?

หลังจากผู้กล้ากับเจนเดินออกมาจากห้องพยาบาล พวกหมอกับพยาบาลก็พากัน รุมล้อมเจนและบอกว่าอย่าฝืนคุณได้รับบาทเจ็บที่หูยังต้องดูอาการอีกสักพักนึง และพยายามดึงตัวเจนออกจากผู้กล้า เพราะในที่สุดก็มีพยาบาลคนนึงจับสังเกตุสีหน้าของเจนก่อนหน้านี้ได้จึงเดาไปต่างๆนาๆ ทำให้พวกหมอและพยาบาลเกิดอยากจะช่วยเจนขึ้นมา

"นางหายดีแล้ว"

ผู้กล้าพูดขึ้นมาด้วยเสียงเรียบไม่แม้แต่จะมองหน้าหมอ ทางหมอที่ได้ยินก็เดือดจัด

"หา....คุณรู้ได้ยังไงคุณเป็นหมอหรอ-"

"ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ ฉันหายดีแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ"

เจนรีบพูดขึ้นขัดหมอแล้วรีบผลักผู้กล้าไปจากตรงนั้นให้ไวที่สุด ปล่อยให้หมอกับพยาบาลยืนมึนงง กับท่าทางแปลกๆ ของเจนจนเผลอนึกไปแล้วว่า"หรือจะคืนดีกันแล้ว?"

.

.

.

.

"ตรงนี้คือ พื้นที่กักกันที่ T-1565 คะ"

หลังจากเดินดูมาพักใหญ่ความใหญ่โตของที่นี้ทำให้ผู้กล้าเริ่มจะสงสัย ว่ามันใหญ่แค่ไหนกันแน่ แต่ก็ไม่ได้ถามไป

"มีทั้งหมดเท่าไหร่ที่พวกเจ้าได้กักกันไว้"

ผู้กล้าถามขึ้นด้วยความสงสัย

"ประมาณ....2000 หมายเลข ทั่วโลกค่ะ ที่นี่เป็นเพียงหนึ่งจากหลายสาขาขององค์กร SCP ค่ะ"

เจนตอบด้วยความรู้สึกที่ภูมิใจมากๆ ที่ได้ทำงานในองค์กร ขนาดใหญ่ระดับโลก

ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด

อยู่ๆไฟก็เปลี่ยนเป็นสีแดงและมีเสียงสัญญาณเตือนทั่วทั้งเขตการกักกัน

'เตือนภัยระดับสูง T-1565 ได้หลุดออกมาจากเขตกักกันแล้วกรุณาอพยพไปในที่ปลอดภัยด้วย'

'ขอย้ำ เตือนภัยระดับสูง T-1565 ได้หลุดออกมาจากเขตกักกันแล้วกรุณาอพยพไปในที่ปลอดภัยด้วย'

'เตือนภัยระดับสูง T-1565 ได้หลุดออกมาจากเขตกักกันแล้วกรุณาอพยพไปในที่ปลอดภัยด้วย'

'เตือนภัยระดับสูง ................................

..........................

...............

.....

ในขณะที่เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นประตูเหล็กกล้าด้านหลังก็ล่วงลงมาปิดทางเอาไว้อย่างรวดเร็ว ขนาดที่เจนยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลย

ตึม ตึม ตึม ตึม ตึม

มีเสียงของอะไรบางอย่างขนาดใหญ่กำลังตรงมามาทางผู้กล้ากับเจนด้วยความเร็วสูง

"เจนอยู่ข้างหลังข้าไว้ ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวก็จบ"

ผู้กล้าพูดพลางกำมือไปบนอากาศ มีดาบยาวเล่มที่ผู้กล้าเคยเอาออกมาให้ผู้นำองค์กร SCP ดูก็ปรากฎขึ้นบนมือของผู้กล้า ผู้กล้ากำดาบในมือแน่นมองไปข้างหน้าด้วยแววตาที่น่ากลัว

มีเสียง ร้องคำรามดังขึ้น เป็นเหมือนเสียงท้ารบมันเร่งความเร็วขึ้นเมื่อรู้สึกถึงอันตรายจากตัวผู้กล้ามันไม่คิดหนีแต่กำลังจะเข้าโจมตีผู้กล้าด้วยกำลังทั้งหมดที่มี

ตึมๆ ตึมๆๆ ตึมๆๆ ตึมๆๆๆ

T-1565 ที่อยู่ข้างหน้าของผู้กล้าขณะนี้คือ สัตว์ขนาดใหญ่ลักษณะ คล้าย T-REX แต่ทั้งหุ้มด้วยเกราะหน่าตามธรรมชาติที่หน่าพอจะหยุดกระสุน ของรถถังได้ มันอ้าปากกว้างคำรามออกมาอีกครั้ง พร้อมกับเร่งความเร็วขึ้นอีก

"ตัวอะไรวะนั้น"

ผู้กล้าถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะเขาไม่เคยเห็นสัตว์ประหลาดสายพันธ์ุนี้มาก่อน ผู้กล้าบอกให้เจนอยู่นิ่งๆ แล้วเดินออกห่างจากเจน ถ้าดูจากการเดินแล้วไม่น่าจะเร็วมากแต่ในสายตาของเจนนั้น ผู้กล้าเดินเพียงแค่สองก้าวก็ออกห่างจากเจนไปราว 20 เมรตอยู่ในระยะโจมตีของ T-1565 เรียบร้อยแล้ว

"ตัวอะไรก็ชั่งมันเถอะ"

ฟุบ ฉิง

ตูม!!!

เสียงล้มดังสนั่นหวั่นไหว

หัวของT-1565ได้หลุดมาอยู่ที่พื้นพร้อมกับร่างกายขนาดใหญ่เท่าตึก5ชั้น ได้ล้มลงต่อหน้าผู้กล้าส่วนเจนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ได้แต่มองด้วยความรู้สึกเกรงกลัว และเคารพในพลังของผู้กล้าเท่านั้น

"เย่! เย่! รอดแล้ว "

อยู่ๆ เจนก็กระโดดขึ้นพร้อมกับร้องดีใจออกมา ถึงเธอจะรู้ว่าผู้กล้าเก่งขนาดไหนแต่ สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น เธอจึงโล่งใจเมื่อเห็นผู้กล้าจัดการกับ T-1565ได้สำเร็จ

"เมื่อไหร่เสียง พวกนี้จะเงียบสักทีข้ารำคาญ"

ผู้กล้าพูดขึ้น พร้อมเตะเศษหินที่พื้นไปโดนลำโพงที่ทางเดินพัง แล้วยังลอยไปโดนไฟเตือนภัยอีกหลายดวง

เจนได้แต่มองแล้วยิ้มแห้งๆ เพราะไม่กล้าว่าอะไร แต่ของที่ผู้กล้าพังไปนั้น มันก็มีราคาอยู่พอตัวเลย

หลังจากนั้นไม่นานก็มีทหารกองหนึ่งพร้อมกับอาวุธครบมือมาถึงจุดที่ผู้กล้ากับเจนอยู่ ต้องเสียเวลาพักนึงเพื่อให้เจนคุยกับพวกเขาให้พวกเขาเข้าใจ

หลังจากอธิบายให้พวกเขาเข้าใจได้แล้ว ทั้งสองคนยังคงเดินไปดูจุดกักกันต่อไป

.

.

.

.

.

.

"นี้คือเขตกักกัน T-1600....ที่นี่อาจทำให้คุณไม่พอใจก็ได้นะคะ"ผู้กล้าไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่เดินตามไปเงียบๆ เหมือนเดิม

หลังจากเดินมาถึงเขตกักกัน T-1600 เจนก็นำผู้กล้าไปที่ ห้องสังเกตุการที่อีกฝั่งในห้องกักกันตกแต่งเป็นห้องนอนเด็กผู้หญิง มีเตียงและของเล่นกับพวกตุ๊กตา เป็นห้องที่ดูดีและสมบูรณ์แบบมากแต่.....คุกก็คือคุก ไม่มีทางที่มันจะเหมือนบ้านได้หรอก ถ้าใครไม่เข้าใจก็ลองนึกสภาพของตัวเองที่ถูกขังไว้ในห้องที่หรูหราเป็นปีๆดูสิโดยไม่ได้ออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันเลย เพื่อนไม่ได้เจอ พ่อแม่ก็ไม่ได้เจอ ไม่ได้พูดกับใครเลยนอกจากนักวิทที่เข้ามาถามนู้นนี้แล้วก็จากไป ว่ามันโหดร้ายแค่ไหนและยังไม่นับที่พวกเขานำมากักกันคือ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนึง ที่ดูๆไปอายุไม่เกิน 10 ปีเท่านั้น

และเพราะเหตุนั้นผู้กล้าจึงเดือดดาลขึ้นทันใด

"พวกเจ้า....."

ผู้กล้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรเท่าไหร่นัก อยู่ๆอากาศรอบๆตัวของผู้กล้าก็เยือกเย็นขึ้น จนทุกคนรู้สึกได้พร้อมกับหันไปมองผู้กล้าเป็นตาเดียว

"ไม่....ไม่.....ไม่มันไม่ใช่อย่างที่เห็นนะคุณผู้กล้าเรามีเหตุจำเป็นที่ต้องขังเธอไว้ที่นี้"

เมื่อผู้กล้าได้ยินที่เจนผู้กล้าก็หันมามองหน้าเจนด้วยท่าทางที่ไม่เป็นมิตรทำให้เจนตกใจจนหน้าถอดสีเพราะต้องรับแรงกดดันจากผู้กล้าที่เริ่มอารมณ์ไม่ดีรีบอธิบาย ส่วนเหตุผลที่ทำไมผู้กล้าถึงดูโมโหง่ายนั้นเพราะการที่เขาเห็นเด็กสาวถูกกักขังแบบนี้มันทำให้เขานึกย้อนไปถึงเหตุการที่ไม่ดีเท่าไหร่นัก

"ข้าฟังอยู่"

ผู้กล้าพูดต่อด้วยเสียงเย็นชาที่ไม่อาจปกปิดจิตสังหารในน้ำเสียงได้

"เราขังเธอไว้เพราะต้องการที่จะ ปกป้องเธอคะ เธอมีพลังที่ไม่สามารถอธิบายได้ ไม่ว่าจะเป็นใครหลังจากที่ได้อยู่กับเธอไปช่วงเวลานึง จะมีความรู้สึกที่ต้องการในตัวเธอ จนถึงต้องการที่จะทำร้ายเธอค่ะ"

"หืม?"

ผู้กล้าดูจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก แต่ก็ยอมเย็นลงโดยดี

"เวลาที่พลังนั้นจะมีผลละ"

"15 นาทีค่ะ"

"พาข้าลงไปหานาง" 

.

.

.

.

.

หลังจากลงมาถึงห้องขัง เจนต้องรออยู่ข้างนอกเพื่อความ ปลอดภัย มีเพียงผู้กล้าคนเดียวเท่านั้นที่ได้เข้าไปข้างในห้องกักกัน หลังจากเข้ามาแล้วผู้กล้าก็มองไปรอบๆ ห้องนี้ขนาดสี่คูณหกเมตรเท่านั้น

หลังจากสาวน้อยสังเกตุเห็นผู้กล้าเธอก็ยืนขึ้นอย่างรวดเร็วตอนแรกเธอเหมือนจะกลัวเล็กน้อย แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างเธอรู้สึกได้ว่าผู้กล้านั้นให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยมากๆ เธอจึงไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าหาผู้กล้าอย่างเป็นมิตร

'หืมมีบางอย่างไม่ปกติจริงๆด้วย คำสาปหรอ? ถึงจะอ่อนๆ แต่ข้ารู้สึกได้ถึงคำสาป หืม? คำสาปแห่งความ รุมหลงกับความรุนแรง งั้นหรอ เด็กคนนี้หรือว่าจะเกิดมาพร้อมคำสาปโดยกำเนิด หืม? ยังไม่หมด อะไร? มีพลังการรักษาอ่อนๆ ด้วย? หืมแปลก ' ผู้กล้าวิเคราะห์กลิ่นอายแปลกๆ บนตัวของเด็กสาว

ระหว่างนั้นหนูน้อยได้วิ่งมาหา ผู้กล้าและกระโดนใส่ผู้กล้าพร้อม กอด และยิ้มอย่างไร้เดียงสา ไม่มีความเป็นศัตรู สักนิด บริสุทธิ์ นี้คงเป็นคำนิยามของเด็กคนนี้ที่ผู้กล้าให้ได้ ในตอนนี้

"เด็กน้อยเจ้าอายุเท่าไหร่"

ผู้กล้าถามขึ้นด้วยเสียงที่อ่อนโยนพร้อมกับลูบหัวเด็กน้อยตรงหน้า เด็กน้อยตรงหน้ามีหน้าตาที่น่ารักมาก อยู่ในชุดสีขาวผมของเธอนั้นเป็นสีขาวปลายผมของเธอเป็นสีชมพูอ่อน

"ลินลี่อายุ10ขวบ ค่ะและลินลี่ชื่อว่าลินลี่ละ ค่ะ"

ลินลี่ตอบมาอย่างสดใสและเป็นมิตร และเหมือนกับว่าเธอจะตอบคำถามแบบนี้บ่อยๆ จึงบอกชื่อของเธอไปในทันที

"หืมงั้นหรอ หนู ชื่อลินลี่หรอ หืมเรียก พี่ชายว่าผู้กล้าแล้วกันนะ"

ลินลี่ พยักหน้าแล้วก็จับมือของผู้กล้ามาวางบนหัวเธออีกครั้งนึงเป็นการส่งสัญญาณว่าให้ลูบหัวอีก ผู้กล้าก็ทำตามพร้อมกับยิ้มขำๆอย่างอ่อนโยน

"ลินลี่ คิดว่าชื่อพี่ชายแปลกจังเลย คะ แต่ แต่นะ แต่ พี่ชาย ทำให้ ลินลี่รู้สึกปลอดภัยต่างจากคนอื่นจังเลยคะ ปกติคนอื่นๆ จะน่ากลัวมากๆเลย นะคะ พวกเขาพยายามที่จะทำร้ายลินลี่ ทุกคนเลย แต่พี่ชายให้ความรู้สึกที่ต่างไป พี่ชายให้ความรู้สึกที่ปลอดภัยและคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกเลยค่ะ"

ลินลี่พูดพลางซุกหน้าไปที่อกของผู้กล้า ตอนนี้ผู้กล้าอยู่ในท่านั่ง กำลังลูบหัวลินลี่และคุยกับลินลี่ อย่างสนุกสนาน

"ลินลี่เชื่อในตัวพี่ไหม พี่สามารถที่จะทำให้คนอื่นๆไม่อยากทำร้าย ลินลี่โดยไม่มีเหตุผลอีกได้นะ"

ผู้กล้าพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนมากโดยไม่รู้ตัว ผู้กล้าก็รู้สึกว่าจิตใจของผู้กล้าได้ถูกเติมเต็มอีกครั้ง'ช่างเหมือนกันเหลือเกิน...'

" แน่นอนค่ะพี่ชาย ลินลี่เชื่อพี่ผู้กล้าค่ะ"

ลินลี่ตอบกลับมาความรู้สึกจากใจจริงพร้อมกับพาผู้กล้าเดินดูรอบห้องกักกันของเธอและแนะนำชื่อตุ๊กตาแต่ละตัวให้ผู้กล้าฟังอย่างสนุกสนาน

.

.

.

.

เจนที่มองอยู่บนห้องนิรภัยรู้สึกแปลกใจมาก ตอนนี้เกิน 15นาทีมาแล้วแต่ผู้กล้ายังคงเป็นปกติ พลังงานแปลกๆ ไม่ได้ผลกับเขางั้นหรอ

'ผู้กล้าตอนนี้ ดูไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้สักนิดเลยนะ ตอนนี้เขาทั้งดูเป็นมิตร ดูไม่น่าเป็นภัยกับใครได้เลยนะ......พอมองอย่างนี้แล้ว..เหมือนเป็นพ่อลูกกันเลย' เจนคิดในใจแล้วก็ยิ้มออกมา

_________________________________________________________________________________________________________