ลูกเลี้ยงเคียงรัก

        “อื้อ~ อึดอัด” เคียงรักพึมพำแผ่วเบาคล้ายละเมอ

        ร่างเล็กนอนอยู่ภายใต้อ้อมแขนที่ทั้งหนักและรัดรึงจนแทบจะพลิกตัวไปไหนไม่ได้ เคียงรักลองขยับตัวไปมา แต่ก็ไม่เป็นอิสระอยู่ดีเหมือนกับโดนจับขังไว้กับอะไรบางอย่าง

        “ตื่นแล้วเหรอครับ” พิธาที่สะดุ้งตื่นจากแรงขยับตัวของเธอเอ่ยถาม

        “ยังฝันอยู่เหรอเนี่ย” เคียงรักพูดกับตัวเองทั้ง ๆ ที่ยังไม่ลืมตา เธอเหมือนได้ยินเสียงของผู้ชายที่คล้ายกับเสียงของคนที่เธอคิดถึงที่สุดในยามนี้

        สงสัยเธอจะคิดถึงเขามากจนเก็บมาฝันแบบนี้

        “ไม่ฝันหรอกครับ ตื่นขึ้นมาเร็ว” พิธาพูดจบก็ยื่นหน้าไปหอมแก้มหญิงสาวฟอดใหญ่

        “ไม่เชื่อหรอก”

        “เร็ว ๆ ตื่นมาสอบกันเร็วครับ”

        “งืม ขอต่ออีกห้านาที อย่าเพิ่งกวนจะได้ไหม”

        “ไม่ได้ครับ รีบตื่นมาเร็ว ปะป๊าตัวจริงอยู่นี่แล้ว” พิธาที่นอนกอดเคียงรักอยู่ตอบกลับคนขี้เซา ก่อนที่จะยกและพลิกตัวของหญิงสาวให้มาเกยไว้บนร่างเปลือยท่อนบนของตัวเอง เขาจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ไม่ได้เจอกันมานานกว่าหนึ่งอาทิตย์ ได้เห็นผ่านหน้าจอโทรศัพท์แค่ไม่กี่นาที

        “จริงเหรอ” เคียงรักที่รับรู้ถึงแรงลอยตัวและน้ำเสียงที่เหมือนกับของจริงดังฟังชัดอยู่ใกล้ ๆ หูก็ค่อย ๆ ขยับเปลือกตาที่มีแพขนตาหนาลืมขึ้น

        “จริงสิครับเด็กดีของปะป๊า”

        “ปะป๊ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” เคียงรักมองคนที่เป็นฐานให้เธอนอนเกยอยู่ และรับรู้อย่างกระจ่างแจ้งแล้วว่านี่คือความจริง ไม่ใช่ความฝัน

        “เช้ามืดครับ” พิธายกมือลูบที่ศีรษะของหญิงสาวตามเรือนผมสีคาราเมลที่ยุ่งเล็ก ๆ ของเธอ

        “คิดถึงปะป๊ามากเลยค่ะ”

        “ปะป๊าก็คิดถึงหนูมากไม่แพ้กันครับ” พิธามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน

        “วันนี้หนูกะว่าจะโทรหาปะป๊าก่อนด้วยค่ะ” เคียงรักยิ้มแฉ่งอย่างมีความสุขเพราะดีใจที่เขากลับมาเซอร์ไพรส์เธอแต่เช้า ปกติปะป๊าของเธอจะโทรมาปลุกทุกวัน แต่วันนี้เขากลับมาปลุกเธอด้วยตัวเองซะก่อน

        “แล้วอยากสอบด้วยหรือเปล่าครับ ฮื้ม ส้มของปะป๊าอยากสอบแล้วใช่ไหมนะ”

        “ไม่ใช่น้า หนูไม่เคยบอกเล้ย” เคียงรักส่ายหน้ารัว ๆ ขณะปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่สูง เมื่อวานเธอพูดไปเพราะแค่อยากล่อให้เขากลับมาหาเร็ว ๆ เท่านั้นเอง

        “อย่ามาพูดกลับไปกลับมาครับ ในเมื่อหนูพร้อมแล้ว งั้นเราก็มาทำกันเลยดีกว่าครับ” พิธาพูดพลางเลื่อนมือไปมาบนแผ่นหลังเล็ก ก่อนจะลงมายังบั้นท้ายของหญิงสาวและฟาดเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว

        “อ๊ะ หนูยังไม่พร้อม”

        พอจะถึงเวลาจริง ๆ ความมั่นใจที่เคยมีกลับหดหายไปไหนหมดก็ไม่รู้

        "งั้นก็ต้องมาดูกันครับว่าไม่พร้อมจริงหรือเปล่า” พิธายิ้มออกมา ก่อนจะเอามือประคองแผ่นหลังของเธอไว้และพลิกตัวเธอให้ลงไปนอนราบกับเตียงแทน