แพทย์ทหารวิปลาส

บทที่ 23: เราไม่ทำแล้วแม้จะรู้ว่าหลินเซียวแข็งแกร่งมาก ทว่าเขาไม่คิดเลยว่าหลินเซียวจะแข็งแกร่งขนาดนี้ หลี่ลี่ตื่นตะลึงไปอย่างสิ้นเชิง อ้าปากกว้าง เพียงพอที่จะอมไข่ห่านเข้าไปได้ใบหนึ่ง“ฉันนับถึงสาม ออกไปเดี๋ยวนี้!” หลินเซียวไม่ได้ท่าทีโกรธเกรี้ยวหรือทรงพลัง ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แต่กลับสร้างความรู้สึกหนักหน่วง ลึกล้ำราวสายน้ำ ยิ่งใหญ่ราวขุนเขา เหมือนกับดาบที่แหลมคม บรรยากาศที่แผ่ออกมาสูงเทียมฟ้าชั่วขณะหนึ่ง หลี่ลี่กระทั่งรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายน่าพรั่นพรึงของศพที่ตายกองกันเป็นภูเขาได้จากหลินเซียว ความรู้สึกลึกลับซับซ้อนนั้น ปรากฏขึ้นและจางหายไปในเสี้ยวพริบตา“ฮูเร่! เขากล้าจัดการเฮยอวี้เกอ พวกเรามีกันหลายคนขนาดนี้ไม่จำเป็นต้องกลัว!”“จัดการเขา!”บรรยากาศป่าเถื่อนปรากฎขึ้นจากกลุ่มคนงาน พวกเขาพุ่งออกไปด้วยท่าทีไม่สนใจสิ่งใด ในความคิดของพวกเขา คนเกินกว่าร้อยคน หลินเซียวย่อมสามารถถูกจัดการได้ด้วยการเอาจำนวนเข้าสู้“ไม่เจียมตัว!”ดวงตาของหลินเซียวเย็นเยียบ ร่างพุ่งออกไปราวกับสายฟ้า มุ่งตรงไปยังฝูงชนในเสี้ยววินาที ชายหนุ่มพุ่งเข้าไปด้วยท่าทีราวกับสัตว์ร้าย โหดเหี้ยมแข็งกร้าวเป็นอย่างมากผัวะ ผัวะ ผัวะ!ไม่รู้ว่าเส้นประสาทเส้นไหนของหลินเซียวถูกกระตุก พลันระเบิดออกมา มือทั้งสองส่งหมัดออกรัว ชกทีล่ะหมัดสองหมัดคนนับร้อย ที่พุ่งมาด้านหน้าสุดมีเพียงสิบกว่าคน กระทั่งชายเสื้อของหลินเซียวยังไม่อาจแตะต้อง ก็ถูกจัดการล้มลงบนพื้น ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งชายหนุ่มได้โครม โครม โครม!คนทั้งกลุ่มกระจัดกระจาย สูญเสียความสามัคคี ผู้คนด้านหลังเมื่อเห็นสถานการณ์ ก็หวาดกลัวเสียจนแข้งขาอ่อนแรง ถอยหลังไปอย่างบ้าคลั่งตึก ตึก ตึก!กลุ่มคนที่รวมตัวกันอย่างสามัคคีก่อนหน้า หลังจากผ่านไปเพียงแค่สิบวินาที ต่างก็หนีกระจัดกระจายไปทุกทิศทาง รอบด้านเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ทั้งยังมีการเหยียบกันปรากฎขึ้นเป็นครั้งคราวหลินเซียวหยุดมือ เขามองไปยังทุกคนด้วยสายตาเรียบเฉย เอ่ยขึ้นเสียงเย็น: “หนึ่ง”ชายหนุ่มเริ่มนับหากเป็นอย่างที่พูด หลังจากนับถึงสามแล้ว ไม่มีใครแน่ใจเลยว่าสิ่งที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่านี้จะเกิดขึ้นหรือไม่หลี่เยว่เหยานิ่งอึ้ง ปากเล็กๆ ดึงดูดใจอ้ากว้าง ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้า เธอพึมพำกับตนเองอยู่ในใจ ไม่ใช่ว่าเขาเป็นหมอเหรอ? ทำไมถึงได้สู้เก่งขนาดนั้น?“เด็กนี่ เป็นหมอที่ช่วยเหลือผู้คน หรือว่าเป็นปีศาจที่ฆ่าโดยไม่กะพริบตากันแน่? อย่างกับไทแรนโนซอรัสคลั่ง ไม่ไม่ ไม่สิ ต้องเหมือนมังกรคลั่ง!” หลี่ลี่ขวัญหนีดีฝ่อ ในใจอดทอดถอนใจออกมาด้วยห้วงอารมณ์ส่วนลึกไม่ได้กลุ่มคนงาน ไม่แม้แต่จะสนใจเฮยอวี้ที่นอนกองอยู่บนพื้น วิ่งหนีสุดฝีเท้า รอบด้านพลันว่างเปล่าในเสี้ยวพริบตา มีเพียงแค่กลุ่มคนที่นอนครวญครางอยู่บนพื้นเหลืออยู่เท่านั้นหลินเซียวไม่ได้ลงมือหนักหน่วง ไม่อย่างนั้นคนเหล่านี้คงไม่อาจมีชีวิตรอดไปได้ชายหนุ่มเหม่อมองไปยังเลือดบนหมัดของตนเองด้วยสายตาเหม่อลอย คิ้วของหลินเซียวขมวดเข้าหากันแน่น ในเสี้ยวพริบตาหนึ่ง เขาราวกับเห็นคนนอนจมกองเลือดขึ้นในสมอง ทั้งหมดล้วนถูกหมัดชกจู่โจมจนนอนกองอยู่บนพื้น“หมอหลิน?”กระทั่งยามที่หลี่เยว่เหยาเข้าไปใกล้ หลินเซียวยังไม่รู้ตัว จนกระทั่งอีกฝ่ายเอ่ยเรียกออกมาเบาๆ เขาจึงพลันได้สติขึ้นมา“หืม?” ประกายแสงเย็นเยียบ ทอประกายออกมาจากดวงตาทั้งสองของชายหนุ่ม หลี่เยว่เหยาสะดุ้งอย่างรุนแรง“คุณ… คุณไม่เป็นไรนะ?” หลี่เยว่เหยาคิดว่าหลินเซียวแปลกประหลาด คนคนนี้ดูแตกต่างออกไป“ไม่เป็นไร!” หลินเซียวสงบลงอย่างช้าๆ ส่ายศีรษะของเขาหลายครั้ง สูดลมหายใจเข้าลึก เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “คนพวกนี้ควรจะโดนสั่งสอนซะหน่อย ได้คืบจะเอาศอก”“เฮ้อ!” หลี่เยว่เหยาถอนหายใจออกมาเบาๆ สีหน้าไม่ปรากฏความตื่นเต้นหรือยินดีในการที่เฮยอวี้ถูกจัดการ“คุณหลี่!” หวังหลุนวิ่งมาด้วยสภาพเหงื่อแตกพลั่ก เหลือบมองไปยังหลินเซียวด้วยความหวาดกลัว จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว “รีบไปเถอะครับ เราทำร้ายเฮยอวี้ น้องเขาฮุ่นเจียงหลงกับเถี่ยเหย่าชาไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปแน่ๆ”เมื่อได้ยินชื่อของคนทั้งสอง สีหน้าของหลี่เยว่เหยาก็ยิ่งน่าเกลียดขึ้น ใบหน้างดงาม ยิ่งหม่นหมองลงเรื่อย ๆการที่เธอเข้ามาทำธุรกิจในสามช่องดำนั้น เธอไม่ได้คิดอะไรมากเลยแม้แต่น้อย คิดว่าหลังจากที่สามารถหาที่ยืนที่มั่นคงได้แล้ว ก็จะค่อยๆ ร่วมมือกับคนแซ่ชวี แล้วค่อยกลืนเนื้อชิ้นนี้เข้าไปแต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า ผู้นำของสามช่องดำ ชวีอู่อี้แห่งแก๊งชุ่ยเสอ จะไม่ไว้หน้าเธอเลยแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะมาเจอคนของเขาสามคน ผู้ดูแลคนงานเฮยอวี้ ผู้ดูแลการขนส่งฮุ่นเจียงหลง ผู้ดูแลการประสานงานเถี่ยเหย่าชา ได้กลายมาเป็นอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดเพียงแค่เฮยอวี้ ก็ทำให้หลี่เยว่เหยาถูกโจมตีจนทำอะไรไม่ถูก กระทั่งการดำเนินงานของโกดังสินค้ายังยากที่จะรักษาเอาไว้ได้ หากไม่ได้หลินเซียววันนี้ โกดังแห่งนี้ ก็คงไม่มีอยู่อีกต่อไป “ถ้าวันนี้เราไป หลังจากนี้ก็คงไม่ได้มาอีก!” หลี่เยว่เหยาเผยยิ้มฝืดเฝือน“ถ้าอย่างนั้นจะทำยังไงดีครับ? เราคงจะรอให้คนมาหาเรื่องสร้างปัญหาไม่ได้หรอกใช่ไหมครับ?” หวังหลุนค่อนข้างกระวนกระวายฮุ่นเจียงหลงมักจะวุ่นวายอยู่กับการขนส่งทางทะเล ไม่ค่อยเข้าฝั่ง ทว่าเถี่ยเหยาชาที่ควบคุมการประสานงานอยู่ วนเวียนอยู่ในสามช่องดำทุกวัน ทั้งความสัมพันธ์ต่อเฮยอวี้ยังดีที่สุดเหล่าคนงานถูกกระทืบจนหนีไป แน่นอนว่าต้องไปรายงานทันทีหลังจากกลับไป เถี่ยเหยาชามีลูกน้องภายใต้การควบคุมนับพันคน ส่วนมากยังเป็นนักเลงที่คอยควบคุมความสงบเรียบร้อย เทียบกับคนงานเหล่านี้แล้วยังเก่งกาจกว่ามากหากได้ยินว่าเฮยอวี้ถูกกระทืบเละเทะ เถี่ยเหยาชาจะนั่งอยู่นิ่งๆ ได้ยังไง? ต่อให้ถึงตอนนั้นหลินเซียวลงมืออีกครั้ง เขาจะสู้ได้สักกี่คนกัน?“จัดการเรื่องขนาดนั้นไม่ได้ พูดถึงเรื่องส่งของนี่ก่อน!” หลี่เยว่เหยาคิดถึงสิ่งอื่นไม่ออก ก่อนอื่นเธอต้องทำให้มั่นใจว่าสินค้าล็อตนี้ปลอดภัย จากนั้นจึงวางแผนต่อไปหญิงสาวหันไปหาหลินเซียว เอ่ยขึ้นเสียงหม่น: “หมอหลิน คุณช่วยดูได้ไหมคะว่าคนงานของฉันบาดเจ็บหนักไหม ต้องไปโรงพยาบาลรึเปล่า”“ได้!” หลินเซียวพยักหน้า เดินไปยังคนงานที่เป็นของโกดังจ้งซานโกดังจ้งซานเพิ่งจะถูกตั้งขึ้นมา มีคนงานเพียงไม่กี่สิบคน ถูกกระทืบเสียจนใบหน้าเขียวช้ำบวมตุ่ย จะสามารถเคลื่อนย้ายสินค้าได้หรือเปล่ายังถือว่าเป็นปัญหาอยู่“หวังหลุน นายไปจ้างคนงานมาด้วยค่าจ้างสูงๆ ขนย้ายสินค้าพวกนี้ออกไปก่อน” จากนั้นหลี่เยว่เหยาจึงเอ่ยสั่งหวังหลุนและคนอื่นๆ“ครับ!” หวังหลุนถอนหายใจ เขาพาคนออกไปอย่างไม่เต็มใจ“หลี่ลี่ นายไปที่รถแล้วเอาเงินมา หลังจากที่คนงานมาแล้ว ให้จ่ายเงินค่าจ้างไปก่อน สักครึ่งหนึ่ง ให้พวกเขาทำงานอย่างหนัก พยายามขนส่งสินค้าให้เสร็จก่อนมืด”“แล้วเฮยอวี้ล่ะครับ? แล้วคนพวกนี้?” หลี่ลี่ขมวดคิ้ว“นายแบกเฮยอวี้เข้าไปในโกดัง เฝ้าเขาไว้ให้ดี อย่าให้เขาสร้างปัญหา”คำสั่งเป็นชุดๆ ดังมาจาหลี่เยว่เหยา เป็นไปอย่างมีระเบียบ มันควรจะเป็นแผนการที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับตอนนี้ ความเยือกเย็นและเด็ดขาดของเธอ ทำให้หลินเซียวมองกลับไปด้วยท่าทีคาดไม่ถึง“ครับ!” หลี่ลี่พยักหน้าอย่างรวดเร็วหลินเซียวเดินไปรอบๆ คนเจ็บ ตบๆ บีบๆ ไม่แม้แต่จะหยิบเอาเข็มดำออกมา เขาก็ช่วยรักษาคนงานนับสิบรักษาอาการบาดเจ็บได้พวกเขาไม่ได้รับบาดเจ็บมากมาย ส่วนมากแล้วเป็นอาการช้ำบนผิวหนัง อย่างมากก็แขนหลุด คนที่เจ็บหนักที่สุดมีอาการกระดูกร้าวเล็กน้อย แค่ต้องช่วยพยุงเมื่อเห็นสถานการณ์นี้แล้ว คนงานหลายสิบคนยังสามารถทำงานได้อยู่ ทำให้หัวใจของหลี่เยว่เหยาที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ร่วงกลับลงไปในท้องอย่างช้าๆแปะ แปะ แปะ!“ทุกคนมานี่!” หลี่เยว่เหยาปรบมือของเธอ ส่งสัญญาณให้คนงานเดินไปหาเหล่าคนงานมองซ้ายมองขวา ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว มาทำงานแล้วต้องโดนทำร้าย ไม่อาจที่จะทำงานดูแลครอบครัวได้ ยังดีที่สุดท้ายแล้วไม่ได้เสียแขนขาไป นั่นย่อมนับเป็นความเสียหายที่มากเกินไป“คุณหลี่! พวกเราจะลาออก!”ในตอนนี้เอง คนงานคนหนึ่งพลันร้องออกมา เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีอ่อนแรง“ผมจะไม่ทำแล้ว โชคชะตามันน่าตลกเกินไป ทำงานในสามช่องดำ แต่เดิมก็ไม่ดีอยู่แล้ว ตอนนี้ยังถูกเฮยอวี้หมายหัว พวกเราจะทำงานต่อได้ยังไง?”“ไม่ทำแล้ว ไม่ทำแล้ว!”ทุกคนต่างก็ส่งเสียงดัง โวยวายจะออกไม่เว้นแม้แต่คนเดียว ใบหน้าของหลี่เยว่เหยาพลันขาวซีดลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 23: เราไม่ทำแล้ว

นิยายแนะนำ

แพทย์ทหารวิปลาส

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 23: เราไม่ทำแล้ว

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้