ใครจำเื่ในวัยเด็กได้บ้างคะ เราคนนึงที่จำได้ในหลายๆเื่ตอนเด็กๆได้ เราเป็เด็กที่ไม่มีเพื่อนค่ะ ถูกเพื่อนๆในห้องรังแกและแกล้งเราสารพัดถ้าสมัยนี้ก็คงเรียกว่า "การโดนบูลลี่" เราเรียนในโรงเรียนรัฐอันดับ1ในจังหวัดค่ะ แน่นอนว่าในนั้นมีแต่เด็กๆที่ค่อนข้างจะร่ำรวยและมีฐานะในระดับนึงเลย แต่เรา คือเด็กบ้านๆ ฐานะปานกลาง ไม่ได้ร่ำรวยแถมมีหนี้สินทางครอบครัวอีก ตอนเด็กๆเราค่อนข้างจะเงียบๆและเก็บตัว ไม่ค่อยกล้าคุยกับใคร ส่วนใหญ่ก็จะคลุกคลีกับเพื่อนผู้ชายเป็ส่วนใหญ่เนื่องจากเวลาเราไปขอเล่นกับเพื่อนผู้หญิง สิ่งที่เราได้เล่นกับเค้า เราจะได้รับบทเป็คนรับใช้ ไม่ก็เป็สัตว์เลี้ยงน้องหมาน้องแมวที่ต้องทำตามเ้านายสั่ง ซึ่งมันค่อนแย่มากๆ เราเลยหันไปเล่น ทหารตำรวจไล่โจรกับเพื่อนผู้ชายเสียส่วนใหญ่ ได้เล่นเป็ ไดโนเสาร์ ได้เป็โจร เป็ตำรวจหญิงที่เท่ๆ เรามีความสุขมากกว่า
แต่มีสิ่งที่นึงที่ตอนเด็กๆเราจำไม่ลืมเลยคือ "ถิงถิง" เป็เพื่อนร่วมห้องที่เราไม่ชอบมากที่สุดนางคือลูกคุณหนูคุณแม่จะตามใจนางมากๆ คุณแม่นางทำหมู่บ้านจัดสรรที่บ้านร่ำรวยมากๆ เพื่อนๆจึงเข้าหากันเยอะ นางจะชอบเข้ามาสั่งให้เราทำนู้นทำนี่ถ้าเราไม่ทำเราจะโดนนางหยิก หรือ หากเราเถียงทะเลาะกับนาง นางจะบอกกับทุกคนว่าอย่าคุยกับเรา ใครคุยกับก็จะโดนไล่ออกจากกลุ่มประมาณนั้น นั่นแหละค่ะ เลยทำให้เราไม่ค่อยมีใครกล้าคบกับเรา เื่ที่พูดนี้เชื่อไหม นั่นคือ่ อนุบาล 1-2 ค่ะ จำได้ไม่มีวันลืมเลย แต่มันก็ผ่านมาแล้ว พอมานึกมันก็รู้สึกแย่นะ แต่มันก็ทำให้เราเข้มแข็งมากขึ้น แต่เราก็ยังคงถูกบูลลี่ั้แ่ อนุบาล 1 ถึง ป.6 (เราเรียนที่เดิมมาตลอดค่ะทุกคนรู้จักเราเพราะเราโดนแกล้งง่ายกว่าคนอื่นๆ)
มามีเพื่อแท้จริงๆ ก็ตอน ม.ต้น เลยค่ะ แล้วหลังจากนั้นชีวิตเราก็สดใสขึ้นมากๆ
พูดถึงพาร์ทที่โรงเรียนแล้วเรามาพูดถึงพาร์ทของที่บ้านเรากันดีกว่าค่ะ เราเกริ่นหลายๆรอบแล้วว่าครอบครัวเราค่อนข้างมีหนี้สินที่เยอะมากๆ มีหลายๆครั้งมากที่เรากับแม่สองคนต้องแอบกันในบ้านแล้วให้คุณพ่อล็อกกุญแจบ้านทำเหมือนไม่มีคนอยุ่ในบ้านเพื่อหลบเ้าหนี้ สมัยนั้นก็จะเป็พวกขับรถบิ๊กไบร์ท หมวกดำ ซึ่งก็คือพวกหนี้นอกระบบนั่นแหละค่ะ จำได้เลยว่าเรา 2 สัปดาห์นั้นเรากินแต่บะหมี่กึ่งฯติดต่อกัน จนเราเห็นซองบะหมี่กึ่งแล้วจะอ้วกเลยค่ะ เอียนไปเป็ปีๆ ต้องหลบหนี้ที่บ้านเพื่อนแม่ สิ่งที่จำได้จับใจเลยคือ เ้าหนี้บุกมาที่บ้านเพื่อนแม่เพราะเค้ารู้ที่อยุ่บ้านเพื่อนแม่ แม่กับเราต้องหลบใต้เค้าเตอร์ไวน์กอดกันกลมสองคนแม่ก็กลั้นน้ำตาและพยายามไม่สะอึ้นเพื่อไม่ให้พวกเ้าหนี้จับได้ว่าแอบมาอยู่ที่นี่ ่นั้นตอนเด้กเรารู้สึกมันเป็การพจญภัยแบบแปลกๆ แต่มันก็แอบเศร้านะ ทำไมเราต้องมาเจอเื่แบบนี้ด้วยนะ
ใครที่คิดว่าเราเจอหนักแล้ว เราเจอหนักกว่านี้อีกค่ะ นั่นก็คือ การเห็นแม่ฆ่าตัวตายให้เห็น 2 ครั้ง ภายใน 5 ปี ในตอนนั้นคุณแม่ร้องไห้หนักมากๆ ในตอนนั้นเราอายุประมาณ 9-10 ขวบ เราก็ยังไม่เข้าใจสิ่งที่คุณแม่ทำ เราเห็นเห็นคุณแม่กินยากระปุกขาวๆกินหมดทั้งขวดและอยู่ๆคุณแม่ก็น้ำลายฟูมปากพร้อมกับน้ำตาไหล เราทำอะไรไม่ถูก เราเลยเรียกญาติที่อยู่ในบ้านให้มาดูแม่ พาคุณแม่ไปหาหมอล้างท้องทัน นั้นคือสิ่งที่เราใมากๆ และช็อคไปเลย ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน แล้วหลังจากนั้นไม่นาน คุณแม่ก็ทำอีกครั้ง แต่ตอนนั้นเรารู้เื่แล้ว เราคุยกับแม่ คุณแม่ตัดพ้อเื่ชีวิตกับหนี้สินของเค้าให้เราฟังพร้อมกับเค้าร้องไห้ เราฟังตามเราก้ร้องไห้ตาม แล้วหลังจากนั้นแม่ก็กินยาต่อหน้าต่อตาเราอีกรอบ รอบนี้เราพาคุณแม่ไปหาหมอเองเลย ตอนนั้นเราดิ่งมาก เราร้องไห้ไม่หยุด ไม่รู้ว่าแม่จะเป็ยังไง ผลปรากฎก็คือคุณแม่ปลอดภัยแล้ว แต่คุณหมอก็ให้แอดมิดเพื่อดูอาการอื่นๆอีกที สรุปคือ คุณแม่เราเป็ "โรคซึมเศร้า" ค่ะ นั่นคือครั้งแรกที่เรารู้จักกับโรคนี้ หลังจากนั้นเราจะต้องพาคุณแม่มาหาหมอเดือนละครั้งเพื่อรักษาให้อาการดีขึ้น
และนี่ก็คือความทรงจำในวัยเด็กของเราค่ะ หนักหน่วงอยู่นะ แต่ก็ผ่านมาได้ ถือว่าเก่งเหมือนกันนะเนี่ยยย
ปล.หากใครที่หลงเข้ามานี่คือไดอารี่ และที่ระบายความรู้สึกของเรา อาจจะพิมพ์งงๆในบางคำ แต่ขอบตุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ หากใครที่พบปัญหาเจอปัญหาแบบเดียวกัน เรามาแชร์ประสบการณ์กันได้นะคะ แล้วเรามาให้กำลังใจกันเถอะ รักนะคะ
9K
