หลังจากที่ทั้งสองช่วยกันฝังร่างของทุกคนในสำนักจนเรียบร้อย ทั้งคู่จึงเริ่มออกเดินทางเพื่อตามหาปีศาจที่เป็ต้นเหตุการณ์ฆ่าล้างสำนัก เหม่ยฮวาแทบลืมไปว่านางมีัผู้ยิ่งใหญ่ติดตามอยู่ หลงเทียนห่าวต้องเดินตามนางไปอย่างเสียไม่ได้ เพราะตราสั่งัที่นางยังคงควบคุมเขา
“เ้าสตรีงี่เง่า! เ้าจะไปแก้แค้นก็ปล่อยข้าไปก่อน แล้วค่อยไป!” หลงเทียนห่าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระด้างแต่แฝงไปด้วยความกังวล
เหม่ยฮวาหันไปมองเขาทันที ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ “จริงด้วย! ข้ามีเ้าัผู้มีตะบะแก่กล้า เอาไปด้วยน่าจะดี” นางกล่าว
“ต่อไปนี้ เ้าต้องปกป้องคุ้มครองข้า” นางสั่งเสียงเรียบ และนั่นทำให้หลงเทียนห่าวเบ้ปากอย่างหมดหนทาง
เหอซู่ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ มองดูนางด้วยความงงงวย “เ้า...เ้าคนที่เดินตามหลังเ้านี่คือผู้ใดกัน?” เขาถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ
เหม่ยฮวายิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบเรียบ ๆ “ข้าจับัประหลาดได้ตัวหนึ่งเอาไปด้วยน่าจะดี”
หลงเทียนห่าว ถอนหายใจกับที่นางเรียกเขาว่า "ัประหลาด" "ข้าต้องฆ่าสตรีบ้านี่ให้ได้ในสักวัน" เขาคิดในใจ
ทั้งสามออกเดินทางไปด้วยกัน ทิ้งสำนักที่เคยเป็บ้านไว้เื้ัพร้อมกับความเ็ปและความมุ่งมั่นที่สุมอยู่ในใจของพวกเขา
เหอซู่ใช้คาถาติดตามโดยการเก็บกลิ่นอายสังหารที่อยู่ในอากาศ เขาก้มมองพื้นดินที่มีร่องรอยของการต่อสู้และพลังงานที่คงเหลืออยู่จากการฆ่าฟัน ่เวลาแห่งการทำลายล้างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ยังคงแผ่กระจายอยู่ในอากาศ
“กลิ่นอายนี้มันเข้มข้นจนน่าใ” เหอซู่พูดกับตัวเองเบาๆ
ขณะที่เขายกมือขึ้นัักับอากาศรอบตัว "ทางนี้" เขาเรียกเหม่ยฮวาให้เดินมาใกล้
ทั้งสามยังคงเดินลึกเข้าไปในป่า คาถาที่เขาร่ายทำให้เขาสามารถติดตามกลิ่นอายนี้ไปได้อย่างแม่นยำ ขณะก้าวขาไปข้างหน้า ท่ามกลางเสียงของใบไม้ที่กรอบแกรบ และลมที่พัดผ่าน ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังเฝ้าสังเกตเขาอยู่ เมื่อเขาเดินต่อไป ร่างกายของเขารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในอากาศ กลิ่นอายสังหารนี้แปรเปลี่ยนเป็ความรู้สึกหนักอึ้ง และทำให้เขารู้สึกถึงพลังงานที่กำลังจะแสดงตัวต่อหน้าเขา
“จะต้องมีปีศาจที่นี่แน่” เหอซู่พูดเสียงเบา ขณะที่เขาเตรียมร่างกายและจิตใจให้พร้อมสำหรับการเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นข้างหน้า
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแหลมดังขึ้นในความเงียบของป่าลึก ราวกับเสียงกรีดร้องของความตาย เสียงหัวเราะนั้นแฝงด้วยความเยือกเย็นและชั่วร้าย
สตรีสวมชุดแดงปรากฏตัวขึ้นอย่างทันใด ดวงตาเป็ประกายราวกับแสงดาวที่หามองอยู่ในคืนมืดมิด นางมีใบหน้าที่งดงามและชวนหลงใหล แต่รอยยิ้มของนางกลับเต็มไปด้วยความเ้าเล่ห์ “อ๊ะ~ มีแขกมาเยี่ยมถึงที่นี่ต้องต้อนรับอย่างดี” นางพูดเสียงหวานแต่แฝงไปด้วยอำนาจ ขณะที่สายตาของนางจ้องมองเหอซู่และกลุ่มของเขา
เหอซู่ขมวดคิ้ว มองไปที่หญิงสาวผู้เปล่งประกายในชุดแดง “เ้าคือใคร เหตุใดต้องฆ่าคนในสำนักล่าปีศาจ?” เขาถามเสียงดัง
หญิงสาวในชุดแดงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย “พวกมันสมควรตาย” นางพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด
เหอซู่หรี่ตาด้วยความระวัง ทันใดเขามองปีศาจหญิงตรงหน้าที่กำลังยิ้มเยาะเย้ยพวกเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน “ฝีมือกระจอกอย่างเ้า คิดว่าจะเป็คู่ต่อสู้ของข้าหรือ?” นางหัวเราะเสียงแหลม
เหม่ยฮวาขมวดคิ้วมองปีศาจแมงมุมหัวเราะเสียงแหลม นางมีเส้นผมสีดำยาวสลวยที่ปลิวไสวไปตามลม ใบหน้าที่แท้จริงเต็มไปด้วยเกล็ดและตาที่แดงก่ำยิ่งทำให้เหม่ยฮวารู้สึกสะอิดสะเอียน
“ระวังตัวด้วย ศิษย์พี่” เหม่ยฮวาเตือนเสียงต่ำขณะที่เหอซู่จับยันต์แน่นขึ้น มือของเขาสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงมุ่งมั่น เขาท่องคาถาต่อเนื่อง แต่ดูเหมือนว่าพลังของปีศาจแมงมุมตนนี้จะแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะรับมือไหว
ในชั่วพริบตา การต่อสู้ก็เริ่มขึ้น ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมากลางป่า เสียงคาถาและเสียงกรีดร้องของปีศาจแมงมุมสะท้อนก้องในป่าลึก
เหอซู่ถูกดันกระเด็นไปชนต้นไม้ใหญ่หลังจากการโจมตีของปีศาจแมงมุม เขาหายใจหอบ สายตาเต็มไปด้วยความวิตก
"ศิษย์น้อง! ระวังตัว!” เขาะโ ขณะที่ปีศาจแมงมุมพุ่งตรงไปยังเหม่ยฮวาด้วยความเร็ว นางมีรอยยิ้มเย้ยหยัน “สตรีนางนี้งดงามจริงๆ ข้าจะดูดเอาชีวิตนางแล้วยึดร่างของนางเสีย!” เสียงหัวเราะแหลมเล็กดังสะท้อนในป่ามืด
“ศิษย์น้อง!” เขาร้องเสียงดัง
เหม่ยฮวายืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ สายตาของนางเปลี่ยนเป็คมกริบ ขณะที่นางหันไปมองหลงเทียนห่าวซึ่งยังคงยืนอยู่ในเงามืดด้วยใบหน้าที่เฉยเมย
“เ้าั เ้ามาช่วยข้าจัดการสิ่งนี้เดี๋ยวนี้!” นางสั่งอย่างไม่ลังเล หลงเทียนห่าวถอนหายใจเบา ๆ แต่ก็เดินออกมาจากเงา พลังของเขาส่งแรงสั่นะเืในอากาศและทำให้ปีศาจแมงมุมหยุดหัวเราะในทันที ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก
“ั! เ้ามาจริงหรือ?” ปีศาจแมงมุมกระซิบด้วยความหวาดกลัว ขณะที่หลงเทียนห่าวยิ้มเ็า “เ้าคิดว่าข้าอยู่ที่นี่เพื่อชมทิวทัศน์หรืออย่างไร?”
ดวงตาของปีศาจแมงมุมเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นัผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏกาย “เ้าอย่าเข้ามายุ่ง?” นางะโ ก่อนจะพยายามถอยหลังอย่างตื่นใ แต่ไม่ทันที่นางจะหนีได้ หลงเทียนห่าวพุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว การต่อสู้ดุเดือดจบลงในเวลาอันสั้น และเสียงร้องครางของปีศาจแมงมุมเริ่มแ่เบาลง
“เ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า” หลงเทียนห่าวพูดเสียงเ็าขณะก้าวเข้ามาใกล้
ปีศาจแมงมุมหัวเราะเสียงแหลม ขณะที่น้ำตาสีดำไหลรินลงมาจากดวงตาที่เต็มไปด้วยความเ็ป "ข้าสู้ท่านไม่ได้ แต่ข้าจะใช้ชีวิตของข้าเพื่อพันธนาการท่านไว้ในใยแมงมุมชั่วกาล!"
“พลังแห่งิญญาผูกพัน มอบกำแพงแห่งรัตติกาล จงคุมขังัและสตรีนางนี้ชั่วนิรันดร์!”
เสียงของปีศาจแมงมุมก้องกังวานไปทั่วป่า นางท่องกลอนหนึ่งบทด้วยน้ำเสียงเ็ป ก่อนทีใยแมงมุมสีดำจะค่อยๆ พันเป็รังเหนียวแน่นคลุมร่างของทั้งสองไว้ในนั้น
"ปีศาจบ้านี่!" หลงเทียนห่าวะโด้วยความโกรธและพยายามฉีกทึ้งใยแมงมุม แต่ไม่สามารถทำอันใดได้
"พันธนาิญญาร่วมร้อยรัด
ดั่งจันทร์ส่องวาววับจับสองใจ
ร่วมเรียงเคียงหมอนนิรันดร์ไป
คู่เคียงในภพนี้ชั่วกาลนาน"
ปีศาจแมงมุมทิ้งบทกลอนปริศนาไว้ก่อนร่างกายจะค่อยๆ กลายเป็เปลวสีแดงเล็กๆ สลายหายไปในอากาศ