ท่ามกลางทุ่งดอกไม้หลากสีฮองเฮาเลี่ยงซูเดินไปรอบๆ มีเสียงน้ำตก เสียงนกร้อง ในระหว่างเดินนั้นอยู่ๆ ก็มีพายุพัดโหมกระหน่ำทำให้ต้องหาที่ยึดเกาะไว้ไม่ให้ปลิวไปตามลมลมที่พัดแรงเหมือนพยายามฉุดกระชากฮองเฮาเลี่ยงซู ให้ปลิวไป ฮองเฮาเลี่ยงซูพยายามจับยึดกับต้นไม้ใหญ่ไว้ จู่ ๆ ปิ่นปักผมอันเป็ที่รักที่ฮ่องเต้ประทานให้ก็หลุดออกและโดนลมพัดไปฮองเฮาพยายามไข่วคว้าแต่กลับไม่สามารถจับปิ่นนั้นไว้ได้
"ฮองเฮาเพคะทรงฝันร้ายหรือเพคะ" สนมคนสนิทที่เดินเข้ามาเพื่อเตรียมอุปกรณ์สำหรับตอนเช้าวันใหม่ได้เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นผู้เป็นายสะดุ้งตื่นเหงื่อไหลเต็มตัว
"อืมข้าฝันร้ายทำให้รู้สึกไม่ดีเลย" ฮองเฮากล่าว
"ทรงให้ท่านซินแสเข้าเฝ้าดีหรือไม่เพคะ" ซูเม่ย นางกำนัลคนสนิท กล่าว
"อืมเ้าให้คนไปจัดการแล้วกัน" ฮองเฮาเลี่ยงซู
"เพคะ"ซูเม่ย
หลังจากนั้นก็ฮ่องเต้ก็เสด็จมาหาฮองเฮาและทรงทราบเื่ฝันร้ายนั้นทั้งสองจึงให้ท่านซินแสทำนายนิมิตที่เกิดขึ้น
"จากความฝันที่กล่าวมานั้นกระหม่อมได้ตรวจดูแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ซินแส
"ว่าเช่นไรดีหรือไม่" ฮ่องเต้กล่าวด้วยความร้อนใจ
"จะมีเื่ร้ายเกิดขึ้นพ่ะย่ะค่ะและจะทำให้สูญเสียสิ่งที่รักไป ดังนั้น่นี้ควรระมัดระวังตัวด้วยพ่ะย่ะค่ะ"
"ท่านพี่น้องกลัวเหลือเกิน"ฮองเฮาจับมือฮ่องเต้แน่นเมื่อได้ยินคำทำนายจากซินแส
"เ้าไม่ต้องกลัวพี่จะให้คนมาดูแลเ้าเพิ่มดีหรือไม่" ฮ่องเต้
"น้องคิดว่าให้เพิ่มคนดูแลองค์รัชทายาทจะดีกว่าเพคะน้องกลัวจะเกิดเื่ไม่ดีกลับบุตรของเรา" ฮองเฮา
"เ้าไม่ต้องกลัวพี่จะคอยปกป้องลูกเอง"ฮ่องเต้
"ขอบพระทัยเพคะ"ฮองเฮา
"ส่วนเ้าไปได้แล้ว"ฮ่องเต้หันไปกล่าวกับซินแส
"กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ" กล่าวจบซินแสก็จากไป
สามวันผ่านไปฮองเฮาก็ได้แต่ฝันถึงเหตุการณ์เดิมๆทำให้ร้อนรุ่มพระทัยยิ่งนัก ทำให้ฮ่องเต้ทรงเป็ห่วงเป็อย่างยิ่งจึงได้จัดให้มีการเดินทางไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์บนยอดเขาเฟยซานซึ่งเป็ที่ตั้งวัดหลวง เพื่อทำให้จิตใจสงบขึ้น
"หม่อมฉันไม่อยากไปเลยเพคะ"ฮองเฮา
"ทำไมเล่าเ้าเดินทางไปไหว้พระจะได้เลิกฝันร้ายเสียที"ฮ่องเต้กล่าวพร้อมมือลูบที่มือของคนรัก
"หม่อมฉันรู้สึกไม่ดีเลยเพคะและต้องห่างจากลูกด้วย" ฮองเฮากล่าวด้วยสีหน้าเป็กังวล
"เ้าไม่ต้องกังวลพี่ให้คนดูแลเป็อย่างดี มีองครักษ์มากมายและพี่เลี้ยงแม่นมคอยดูแลไม่ห่าง"ฮ่องเต้กล่าวปลอบใจ
"เพคะหม่อมฉันจะรีบกลับมาเพคะ" กล่าวจบฮองเฮาก็เสด็จไปพร้อมกับขบวนที่ยิ่งใหญ่สมพระเกียรติมีนางกำนัลคนสนิทซูเม่ยเดินทางไปด้วยเพื่อไปปรนนิบัติและองครักษ์มากมายติดตามไปเพื่อคอยคุ้มกันความปลอดภัย
เมื่อเดินทางมาถึง ณ.วัดหลวง บนยอดเขาเฟยซาน
"ถึงวัดหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"ทหารที่ติดตามได้กล่าว
ฮองเฮาลงมาจากรถม้าและเข้าไปยังวัดหลวงหลวงจีนมากมายยืนรอต้อนรับและพาเข้าไปทำพิธีปัดเป่าทุกข์โศกโลกภัยและสวดมนต์เสริมดวงชะตาให้แก่ฮองเฮาและองค์รัชทายาท
เมื่อพิธีเสร็จสิ้นลงก็ดึกมากแล้วฮองเฮาจึงจำใจต้องพักที่วัดหลวงแห่งนี้
เมื่อครั้นกลางดึกสงัดบรรยากาศทุกอย่างเงียบสงบ ฮองเฮาสะดุ้งตื่นได้ยินเหมือนเสียงกระดิ่งดังเบาๆทำให้เกิดความสงสัยจึงลุกเดินไปยังเสียงนั้น เดินไปเรื่อยๆ ทั้ง ๆ ที่ควรมีทหารมากมายคอยเฝ้ายามแต่กลับไม่เห็นสักคนทุกคนไปไหนยิ่งเดินไปยิ่งมีหมอกหนาทำให้ไม่เห็นทัศนียภาพแต่เสียงกระดิ่งก็ดังใกล้ขึ้นเรื่อยๆพอครั้นจะหยุดเดินก็เหมือนเสียงกระดิ่งนั้นจะดังเข้ามาใกล้ฮองเฮาจึงหยุดเดินและยืนรอ หมอกหนาค่อย ๆ จางหายไปและปรากฏร่างของหลวงจีนรูปหนึ่งปรากฏกายขึ้น
"กราบนมัสการหลวงพ่อเ้าค่ะ"ฮองเฮากล่าว
หลวงจีนไม่กล่าวอันใดแต่ยื่นกระดิ่งแก้ว เสียงใสกังวานแก่ฮองเฮา
พอฮองเฮารับมาก็มีเสียงดังก้องขึ้นในหัว
"สิ่งใดจะเกิดย่อมต้องเกิดนั่นคือบททดสอบของ์ ขอประสกจงตั้งมั่น คุณความดีนั้นจะทำให้ได้คืน"สิ้นคำกล่าวหมอกหนาและหลวงจีนก็พลันสลายหายไป
"อึก" ฮองเฮาสะดุ้งสุดตัว
"เป็อันใดหรือเพคะ"ซูเม่ย ที่คอยเฝ้าดูแลเห็นผู้เป็นายสะดุ้งตื่นเหงื่อออกตามใบหน้าอย่างเห็นได้ชัด
"ไม่เป็อันใดแค่ฝันนะ" ฮองเฮา
"ทรงฝันร้ายอีกแล้วหรือเพคะ"ซูเม่ย กล่าวด้วยความเป็ห่วง
"ให้หม่อมฉันจุดกำยานเพื่อผ่อนคลายดีหรือไม่เพคะได้ทรงไม่ฝันร้าย" ซูเม่ย
"ดีเ้าไปเตรียมกำยานมาจุดเถิด"ฮองเฮากล่าวจบ ซูเม่ยก็รีบไปเอากำยานที่เตรียมมา มาจุดทันที
ระหว่างนั้นฮองเฮาทรงเอนตัวลงเพื่อจะนอนแต่มือกลับสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างพอก้มดูสิ่งที่อยู่ด้านข้างนั้นก็พบกับกระดิ่งแก้วใส งดงามวิจิตรอยู่ข้างกายนั่นเอง
1K
