ปฐมบท
"ไฉนท่านจึงมัวแต่ไปหาความสุขที่เรือนของอนุภรรยาเ่าั้ ข้ารอท่านกลับมาเรือนแห่งนี้ทุกค่ำคืนนะเพคะ"
"เพราะข้าไม่อยากเห็นหน้าเ้า"
"แต่ท่านอ๋องเพคะ ข้าเป็ภรรยาหลวง ข้า..." รักท่าน
คำหลังนางไม่ได้เอ่ยออกไป เนื่องจากชายตรงหน้าหันหลังเดินห่างไกล
"พิธีแต่งงานของข้ากับเ้าไม่ได้เกิดเพราะความถูกใจหรือใคร่หลง เ้าก็รู้ว่าเพราะเหตุใดเ้าจึงมาเป็นายหญิงของจวนนี้ได้! "
.
.
"ท่านอ๋อง...ท่านอ๋อง...ข้ารักท่าน"
"..."
"คืนนี้ท่านมาหาข้าได้หรือไม่ อย่าไปหาอนุภรรยาอื่นเลยนะเพคะ"
"..."
"ท่านอ๋อง..."
.
.
.
"เ้าคอยอยู่อาศัยรับใช้ที่จวนแห่งนี้ต่อไปเถิด สำหรับข้า...มันถึงเพลาที่ต้องจากลาแล้ว"
"นะ...นายหญิงเ้าคะ! แล้วท่านจะไปที่ใด หากท่านอ๋องกลับมาแล้วไม่พบ ท่านจักต้องพิโรธมากเป็แน่เ้าค่ะ"
"วางใจเถิด ภรรยาหลวงเช่นข้าเป็ได้แค่สายลมในสายตาของเขา"
"นายหญิง"
"ข้าต้องไปแล้ว ลาก่อนนะ"
ลาก่อนจวนแห่งนี้
ลาก่อนสามีอันเป็ที่รัก
นับแต่นี้ต่อไป...จักมีเพียงบุคคลเดียวที่ข้าจะรักอย่างสุดหัวใจ
...นั่นคือทารกในท้องของข้า...
___________________________________________________________________
หาไม้ฟาดท่านอ๋องก่อน เตรียมรอเลยค่ะ5555 พระเอกขึ้นอย่างราชสีห์ แต่ตอนง้อเมียละก็...อุบ...เผลอสปอย อิอิ
692
