"หากเ้าไม่ยอมกินยา ข้าจะให้คนหยุดตามหาลูกสาวของเ้า ฮวาเอ๋อร์!"
สุรเสียงแสนดุดันเอ่ยกับสตรีร่างบางที่นอนซมอยู่บนเตียงอย่างสุดทน เมื่อไม่สามารถทำให้นางยอมกินอาหารและยาได้แล้วด้วยวิธีอื่น การถูกข่มขู่คือสิ่งที่นางเกลียดแสนเกลียด แต่เขาก็ยังจำต้องทำมันกับนางอยู่ร่ำไป
"ห้าปีแล้วที่ไม่มีใครพบเจอนางแม้เพียงเงา"
น้ำเสียงแหบพร่าจากสตรีใบหน้าสวยหวานปานเทพเซียน แต่ทว่ากลับซีดเซียวและเต็มไปด้วยร่องรอยของความทุกข์ทรมาน
"ห้าปีแล้วที่ข้าต้องเสียดวงใจของข้าไป.."
ความโศกเศร้าจากการที่ต้องพรากจากบุตรเพียงคนเดียวที่เป็ทุกอย่างในชีวิตของนางทำให้ร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วยิ่งอ่อนแอเข้าไปอีก
"ห้าปีมาแล้วนับแต่ที่ท่านส่งลูกของข้าไปตาย และกักขังข้าให้อยู่ยิ่งกว่าตายทั้งเป็!"
ความเคียดแค้นและชิงชังถูกส่งไปประหัตปะาอีกฝ่ายที่กระทำต่อนางอย่างแสนสาหัส หัวใจดวงน้อยแหลกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยน้ำมือของคนที่ปากพร่ำบอกว่ารักนักหนา
"ข้าเกลียดท่านจินป๋อ เกลียดที่สุด แม้เหลือเพียงเศษิญญา ข้าก็จะเกลียดท่าน"
ความเกลียดชังจากปากบางไม่ต่างจากมีดแหลมคมที่กรีดลงบนหัวใจที่แสนมืดบอดให้เหวอะหวะมากขึ้นไปอีก
เพล้ง!
"เกลียดให้ตายเ้าก็ต้องอยู่กับข้า ต่อให้นางตายไปแล้วเ้าก็ต้องอยู่กับข้า เป็คนของข้าไปชั่วชีวิต อย่าได้หวังว่าจะได้กลับไปหาไอ้ชู้รักสารเลวนั่นได้อีก!"
"เป็อะไรไป งานฉลองไม่สนุกงั้นหรือ?"
บุรุษร่างสูงใหญ่กำยำ เ้าของใบหน้ารูปงามแต่ทว่าทั้งดุดันและแสนเ็า ยกเสื้อคลุมขนจิ้งจอกแดงในมือคลุมร่างบางที่ยืนกอดตัวเองรับลมหนาว ท่ามกลางดวงดาวที่สุกสกาวเต็มท้องฟ้า
"กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม อำนาจมากมายแต่ก็ไม่รู้สึกสูงส่ง.."
"ของมีค่ามากมายก็ไม่เคยรู้สึกยินดี พยายามมีความสุขเพียงใดก็ทำไม่ได้ ท่านคิดว่าข้าควรแก้ไขมันยังไง"
มือเล็กที่หยาบกร้านเล็กน้อยเพราะถูกใช้แกว่งไกวดาบออกศึกมาหลายปีกระชับเสื้อคลุมจากอีกฝ่ายที่ยิ่งขับผิวขาวราวกับหิมะของนางให้ยิ่งโดนเด่นขึ้นไปอีก
"เ้ารู้อยู่แล้วว่าจะแก้ไขมันยังไง เหลือเพียงแค่เ้าจะเลือกทำหรือไม่ทำก็เท่านั้น"
คำถามที่เต็มไปด้วยนัยแอบแฝงไม่ได้ทำให้นักรบแห่งทุ่งหญ้าแปลกใจนักเพราะเขาคุ้นเคยกับมันั้แ่ห้าปีก่อนที่เคยได้ช่วยสตรีที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่นด้วยซ้ำแต่กลับแต่งกายด้วยอาภรณ์ของนักรบที่โชกไปด้วยเื
"เ้ามีครอบครัวเป็ทัพเฮยหลง แคว้นจ้านสนับสนุนเ้า ชนเผ่าน้อยใหญ่สนับสนุนเ้า ข้าและทัพเวยเห่ยก็พร้อมเคียงข้างเ้า หลงเอ๋อร์ ใต้หล้านี้ เ้าหาต้องกลัวใครไม่"
"อดีตของเ้าก็ด้วย!"
นอกจากสามแคว้นแล้ว ยังมีอีกหนึ่งดินแดนที่มีกลุ่มคนรวมตัวกันยิ่งใหญ่กว่าชนเผ่าทั่วไป อำนาจและกำลังคนเทียบเท่าหนึ่งแคว้นแต่ไม่ได้สืบเชื้อสายกษัตริย์ มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งที่จะได้ขึ้นเป็ผู้ปกครองนั่นก็คือ ชาวทุ่งหญ้า
และตอนนี้ข้างกายของสตรีสูงศักดิ์ก็คือ เล่อซีฮันเค่อหาน จ้าวผู้ปกครองทุ่งหญ้า ผู้นำทัพเวยเห่ยที่แข็งแกร่งและขึ้นชื่อเื่ความโเี้ ป่าเถื่อน ที่แม้แต่แคว้นจ้าวยังต้องให้ความยำเกรง
ในขณะที่เล่อซีฮันเค่อหานยังคงเป็เพียงเท่อฉิน บิดาของเขาที่เป็เค่อหานในตอนนั้นนำทัพออกทำากับสามแคว้นอยู่บ่อยครั้ง ทั้งกวาดต้อนชนเผ่าน้อยใหญ่เข้ามาอยู่ภายใต้อาณัติของตนเอง ทำให้ทุ่งหญ้ามีชนเผ่ามากมายเป็กองกำลัง ยิ่งใหญ่และกว้างขวางยิ่งกว่าสามแคว้นที่มีอาณาเขตเป็ของตนเองอย่างจำกัด
หลังจากที่เล่อซีฮันเค่อหานขึ้นปกครองแทนก็ได้เปลี่ยนวิถี ยุติการล่าดินแดนจากสามแคว้นและชนเผ่าต่างๆ ลง แต่กระนั้นทัพเวยเห่ยของทุ่งหญ้าก็ยังคงเป็ทัพที่แข็งแกร่งเทียบเท่าทัพหลวงของแคว้นจ้านและไม่จับมือเป็พันธมิตรกับสามแคว้นเช่นในอดีต
"หลงเอ๋อร์"
ซีห่าวเข้ามาหานายของตนเพื่อรายงานสิ่งที่นางให้ไปทำเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน
"คนของเราส่งราชบุตรเขยกับคนของเขากลับแคว้นอิงเรียบร้อยแล้ว"
เพราะคุ้นเคยกันดีกับบุรุษนักรบผู้แข็งแกร่งและฉลาดหลักแหลม ทำให้ซีห่าวกล้าที่จะพูดอย่างเป็กันเองกับน้องสาวร่วมสาบาน หลายปีก่อนก็เพราะได้บุรุษผู้นี้ช่วยไว้ เขาและน้องสาวถึงมีชีวิตรอดมาได้ ภายหลังแม้จะขึ้นเป็ใหญ่ในแคว้นจ้านแล้วแต่น้องสาวของเขาก็ยังติดต่อกับบุรุษผู้นี้ที่สนับสนุนนางอย่างลับๆ อยู่ตลอด
หากมีใครล่วงรู้ว่าจ้าวแห่งทุ่งหญ้าคืออีกคนที่ให้การสนับสนุนองค์หญิงผู้นี้ คงจะยิ่งหวาดกลัวและหวาดระแวงทัพเฮยหลงขึ้นไปอีกหลายเท่าเป็แน่
"ใกล้ได้เวลาเริ่มต้นมันแล้วสินะ!"
ดวงตาที่เคยหม่นแสงฉายแววสว่างวาบจนบุรุษทั้งสองต่างก็พอเดาได้ว่าในใจของนางกำลังคิดจะทำอะไร หลายปีที่ผ่านมา ดูเหมือนัที่แสนสงบตนนี้จะไม่ได้อยู่อย่างสงบอย่างที่ทุกคนคิดเสียแล้ว!
"เตรียมคนของเราให้พร้อม!"
"ทั้งที่รู้ว่าการทำร้ายท่านที่เป็ทั้งแม่ทัพแดนเหนือแล้วก็ราชบุตรเขยของแคว้นอิง ย่อมเป็การิ่เกียรติต่อฮ่องเต้แต่นางก็ยังจงใจทำและส่งท่านกลับมา"
"หรือว่านาง้าใช้ท่านเป็เครื่องมือในการจุดชนวนาระหว่างสองแคว้น"
อู๋เจ๋อที่ป้อนยาให้นายของตัวเองที่ถูกองครักษ์เงาขององค์หญิงเฟยหลงทำร้ายจนาเ็สาหัสอย่างเป็กังวล
"ข้าไม่ได้สำคัญมากถึงขนาดนั้น"
ิลูซือขยับร่างอย่างยากลำบาก ก่อนจะนอนลงอีกครั้งด้วยหัวใจที่แสนหนักอึ้ง แม้จะไม่ได้รับการยืนยันจากปากของนาง แต่เขามั่นใจว่าองค์หญิงเฟยหลงผู้นั้นคือน้องน้อยของเขา ภายใต้ใบหน้างดงามที่แสนราบเรียบไม่ปรากฏสิ่งใดที่คุ้นเคยไปมากกว่าใบหน้าแต่ทว่า ความอาฆาต ชิงชังที่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยจากดวงตาของนางยามพูดถึงแคว้นอิงก็พอที่จะทำให้เขารับรู้ได้แล้วว่านางคือองค์หญิงผู้ถูกลืมไม่ผิดแน่
"ตอนนี้แคว้นจ้านแข็งแกร่งมาก ฝ่าาคงไม่ยอมยกทัพไปทำศึกด้วยเพียงเพราะตัวข้าที่เป็แค่ราชบุตรเขยที่เขาแต่งเข้ามาเพื่อคานอำนาจหรอก"
ิลูซือรู้ตัวดีว่าที่ฮ่องเต้ยอมให้เขาแต่งงานกับองค์หญิงใหญ่ก็เพราะ้าคานอำนาจแม่ทัพแดนเหนือในมือของเขา หลายปีที่ผ่านมาแคว้นจ้านไม่ได้รุกคืบเข้ามา แคว้นอิงก็พยายามอยู่อย่างสงบ ไม่กระทบกระทั่งกับอีกฝ่ายเพราะรู้แก่ใจดีว่าตนเป็รอง เพราะงั้นไม่มีทางที่ฮ่องเต้จะยอมเสี่ยงโดนแคว้นจ้านบดขยี้เพียงเพื่อปกป้องเกียรติของเขาเป็แน่
"แล้วนางทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร แก้แค้นท่านงั้นเหรอ แต่ท่านก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับสิ่งที่ฮ่องเต้ทำ"
อู๋เจ๋อก็ยังไม่เข้าใจเจตนาขององค์หญิงผู้นั้นอยู่ดีว่าทำไมต้องทำร้ายนายของเขา
"ข้าผิดต่อนาง.."
"หลังจากให้คนส่งราชบุตรเขยกลับไปแล้ว องค์หญิงทรงไปประทับอยู่ที่ทุ่งหญ้าพ่ะย่ะค่ะ"
องครักษ์ผู้มีหน้าที่ติดตามดูแลองค์หญิงในเหว่ยหยางฮ่องเต้อย่างลับๆ เอ่ยรายงานต่อผู้เป็นายหลังจากที่เกิดเื่ที่ไม่ค่อยดีขึ้น
"นางยอมเริ่มต้นสักทีสินะ"
ฮ่องเต้ผู้เคร่งขรึมไม่มีอาการไม่พอใจแม้เพียงเสี้ยวที่ธิดาของตนทำในสิ่งที่อาจจะกระทบความสัมพันธ์จะสองแคว้นได้ เพราะพระองค์เองก็รอคอยเวลานี้มานานแล้วเช่นกัน
"ทูลฝ่าา กระหม่อมไม่คิดว่าฮ่องเต้แคว้นอิงจะไม่รู้เื่ขององค์หญิง"
องครักษ์คนสนิทที่เป็ทั้งข้ารับใช้ เพื่อน และพี่น้องที่เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาั้แ่ยังเยาว์เอ่ยแสดงความเห็นขึ้นบ้าง
"ไอ้สารเลวนั่นมันไม่ได้โง่ ที่ผ่านมามันแค่แกล้งปิดหูปิดตา ไม่รับรู้ปัญหาที่มันสร้างไว้ก็เท่านั้น!"
น้ำเสียงแสนดุดันตวาดขึ้นพร้อมกับไฟแห่งโทสะที่ลุกฮือขึ้นมาทุกคราที่พูดถึงศัตรูคู่อาฆาตที่ชาตินี้สาบานกับตนเองไว้ว่าจะบั่นคอมันแล้วเอาหัวไปเสียบประจานให้จงได้
"แล้วการที่องค์หญิงเปิดเผยตัวตนเช่นนี้ ฝ่าาคิดว่าฮ่องเต้แคว้นอิงจะทำเช่นไรต่อไปหรือพ่ะย่ะค่ะ?"
องครักษ์ที่รู้แจ้งว่าเหตุใดผู้เป็นายเหนือหัวถึงจงเกลียดจงชังฮ่องเต้อีกแคว้นนักเอ่ยถามต่อ เพราะหลายอย่างที่เกิดขึ้น ทั้งในอดีตและตอนนี้ ฮ่องเต้ของตนก็มีส่วนเกี่ยวข้องไม่แพ้ใคร
ว่าที่คู่หมั้นที่เฝ้าดูแล ประคบประหงมมาั้แ่ยังเป็น้องน้อย หมายมั่นจะมอบตำแหน่งแม่แห่งแผ่นดิน แม่ของลูก และภรรยาเพียงหนึ่ง เคียงคู่กันไปจนฟ้าดินสลาย จู่ๆ ก็ถูกแมวขโมยแย่งไป มิหนำซ้ำยังได้นางไปด้วยวิธีสกปรกอีก แม้เป็เทพเซียนมีใจคุณธรรมก็คงไม่อาจสู้ความคับแค้นในใจได้
"คนขี้ขลาดแบบมันก็คงทำเป็นิ่งเฉยเหมือนเดิม"
ที่ผ่านมาใช่ว่าจะไม่อยากบุกไปที่แคว้นอิงแล้วบดขยี้คนสารเลวที่ใช้วิธีสกปรกแย่งสตรีอันเป็ที่รักยิ่งไปให้สาสม แต่เพราะสถานะผู้ครองแผ่นดินมันค้ำคอ จะให้นำพาทหารไปตายหรือฆ่าฟันคนแคว้นอิงให้ตายนับหมื่นนับแสนเพื่อสนองความแค้นส่วนตนเหว่ยหยางฮ่องเต้ไม่อาจทำได้ด้วยใจยังมีคุณธรรมอยู่มาก
"องค์หญิงก็คงจะทรงคิดเช่นเดียวกับฝ่าา แต่หากนางเลือกที่จะลงสู่สมรภูมิแห่งการแก้แค้น ไม่ใช่ว่าเราสนับสนุนให้ลูกฆ่าพ่อหรือพ่ะย่ะค่ะ?"
องครักษ์คนสนิทเข้าใจเหตุแห่งความเคียดแค้นของนายตนดี แต่กระนั้นเขาก็ไม่เห็นด้วยนักกับวิธีแก้แค้นของผู้เป็นาย เหตุใดฮ่องเต้แคว้นจ้านถึงยกย่องบุตรผู้อื่นเป็เหมือนลูกของตน เหตุใดถึงยกย่องเด็กที่เกิดจากผู้ที่ตนเกลียดแสนเกลียดให้มีอำนาจเทียบเท่าตน เหตุใดถึงยอมให้ลูกศัตรูมีกองทัพที่แสนยิ่งใหญ่อยู่ในมือ
แน่นอนว่าในความสัมพันธ์ระหว่างฮ่องเต้แคว้นจ้านและเด็กสาวที่เป็บุตรของอดีตคนรักกับชายที่แสนเกลียดชัง มีความโกรธแค้นอยู่ด้วยแล้วหนึ่งประการเป็แน่แท้
"ถึงตอนนั้น ข้าจะให้นางเป็คนเลือกเอง!"
1K
