ขบวนทูตแคว้นฉินเดินทางมาถึงบ้านพักเ้าเมืองนานกิงในค่ำคืนดึกสงัดจึงตัดสินใจพักอยู่ที่นี่ชั่วคราว
องค์หญิงฉานชิงยังไม่สามารถเสด็จกลับที่ประทับของพระองค์ได้ เพราะต้องคอยดูแลอาการาเ็ของท่านเสนาฯอีกทั้งในพระทัยทรงอยากสืบหาความลับที่บ้านพักของท่านเ้าเมืองด้วย
เ้าเมืองนานกิงได้จัดให้ห้องพักหมอหญิงอยู่ติดกับห้องท่านเสนาฯ
ลูกสาวเ้าเมืองซึ่งแอบมีใจให้ท่านเสนาฯ ด้วยรักแรกพบ นางพยายามเข้าไปดูแลท่านเสนาฯอย่างใกล้ชิด
ฉานชิงแอบเห็นเข้า ก็รู้สึกหมั่นไส้ “อีกแล้วสินะ” แล้วนางก็เดินจากไปแล้วตัดสินใจแอบลอบเข้าไปดูในบ้านพักของท่านเ้าเมืองแต่แล้วก็ต้องใที่เห็นขุนนางฝ่ายเหลืองมาติดต่อกับท่านเ้าเมืองจริงๆ
ท่านเ้าเมืองกล่าวกับขุนนางคนนั้นว่า “ระวังด้วย ตอนนี้เสนาบดีอยู่ในจวนข้าด้วย”
ฉานชิงได้ฟังความลับบางส่วนแต่ไม่สามารถอยู่นานได้มิเช่นนั้นจะทำให้เป็การเผยตัว นางต้องเดินลอบออกมา แต่แล้วขุนนางคนนั้นตาไวมากมองเห็นหลิงเอ๋อตัวปลอม เลยะโว่า “เ้าเป็ใครน่ะ”
แม้ฉานชิงใมาก แต่นางก็ต้องตั้งสติรีบนั่งคุกเข่า และแก้ตัวว่า “ข้าน้อยเป็หมอหญิงเ้าค่ะ จะเดินหาห้องครัวเพื่อต้มยาแต่เดินหลงทางเข้ามาที่นี่”
ขุนนางคนนั้นไม่เชื่อ กะว่าจะฆ่านางปิดปาก แต่ถูกท่านเ้าเมืองห้ามไว้“ช้าก่อน นางเป็เพียงหมอหญิงธรรมดา ไม่มีอะไรหรอกปล่อยนางไปเถิด”
ขุนนางคนนั้นบอกหมอหญิงว่า “หากเ้าบอกใคร…ข้าไม่รับรองชีวิตของเ้า”
ฉานชิงได้แต่แกล้งพูดแบบกลัวๆ “เ้าค่ะ เ้าค่ะ ข้าจะไม่บอกใคร” แล้วนางก็รีบวิ่งกลับไปที่ที่พักของนาง
จริงๆแล้วท่านเสนาฯสามารถเลี่ยงลูกสาวท่านเ้าเมืองนานกิงออกมาได้แล้วเฝ้าติดตามองค์หญิงฉางชิงอยู่ห่างๆ เพราะเป็ห่วงความปลอดภัยขององค์หญิงที่ปลอมเป็หลิงเอ๋อที่อาจหาญเข้ามาลอบสืบความลับท่านเ้าเมืองนานกิงดังนั้นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดไม่อาจรอดพ้นสายตาของท่านเสนาฯได้
ในวันรุ่งขึ้น ขบวนทูตเดินทางไปที่ค่ายชั่วคราวในนานกิง ส่วนฉานชิงที่ปลอมตัวอยู่ก็รีบกลับไปที่ประทับขององค์หญิง
หลิงเอ๋อตัวจริงและหลินยี่ดีใจมากที่เห็นองค์หญิงฉานชิงปลอดภัยดีทุกอย่าง
แต่แล้วองค์หญิงก็รีบเล่าแผนการของเ้าเมืองนานกิงและกลุ่มขุนนางฝ่ายเหลืองให้ทั้งสองฟังและพระนางวางแผนว่าจะเดินทางไปเมืองหลวง เลยว่า
“เป็ไปได้ว่า หลิงเอ๋ออาจโดนฆ่าปิดปากข้าได้ลอบส่งสารลับให้คนของข้าที่เมืองหลวงเพื่อทูลฝ่าาแล้ว อย่างไรก็ตามหลินยี่และหลิงเอ๋อเ้าทั้งสองจะต้องรีบเดินทางล่วงหน้าไปเมืองหลวงก่อนโดยมีองครักษ์ปกป้องพวกเ้าให้หลิงเอ๋อแต่งกายเป็ข้า ส่วนข้ายังคงปลอมเป็หลิงเอ๋อก่อน แล้วข้าจะเดินทางกลับพร้อมกับท่านเสนาบดี”องค์หญิงตรัสแผนการ
“แต่พระองค์อาจเกิดอันตรายได้นะเพคะ” หลินยี่เป็ห่วง
“ไม่เป็ไร เรามีวรยุทธ์แถมอยู่กับท่านเสนาฯที่มีวรยุทธ์สูง ไม่ต้องห่วงข้าหรอก” องค์หญิงตรัส
“งั้น รักษาพระองค์ด้วยเพคะ” หลิงเอ๋อกล่าว
วันต่อมา
ท่านเสนาฯหวังเข้าเฝ้าองค์หญิงฉานชิงแต่พบเพียงหลิงเอ๋อตัวปลอมคนเดียว นางแจ้งว่า “องค์หญิงพร้อมองครักษ์เสด็จกลับเมืองหลวงเมื่อเช้านี้เ้าค่ะและบอกให้ข้าอยู่รอเพื่อแจ้งท่านองค์หญิงมีรับสั่งให้ข้าเดินทางไปเมืองหลวงพร้อมกับท่านเ้าค่ะ”
“งั้น รีบไปกัน” ท่านเสนาฯแอบผิดหวังที่ไม่ได้เห็นพระพักตร์ขององค์หญิง
การเดินทางจึงเป็รูปแบบเดิม คือ ทหารองครักษ์และท่านเสนาฯซึ่งหายดีแล้วขี่ม้านำหน้ารถม้าของเหล่าขุนนางและทีมหมอหลวงส่วนหลิงเอ๋อตัวปลอมและนางกำนัลนั่งรถม้าคันรั้งท้ายเหมือนเดิม
ขุนนางฝ่ายเหลืองคนนั้นยังไม่วางใจ จึงให้กลุ่มนักฆ่าให้มาลอบฆ่าหมอหญิงหลิงเอ๋อพวกนั้นได้ข่าวว่าหลิงเอ๋อเดินทางกลับพร้อมกับท่านเสนาบดี
นักฆ่าจึงลอบโจมตีที่รถม้าคันที่มีหมอหลิงเอ๋ออยู่รอบๆรถม้าคันนั้นมีทหารบางส่วนคอยดูแลอยู่ แต่ไม่อาจต้านนักฆ่าฝีมือดีได้ทำให้นางกำนัลบางคนถูกฆ่าตาย
ไม่มีทางเลือก ฉานชิงต้องเปิดเผยตัวตน แล้วเข้าต่อสู้กับทีมนักฆ่าเพื่อไม่ให้พวกเขาฆ่าคนมากไปกว่านี้
หย่าหยาหนึ่งในนักฆ่าใที่เห็นเพื่อนเก่า เลยะโบอกว่า “ไม่ใช่หมอหญิงหลิงเอ๋อ พวกเราหลงกลแล้วรีบไปกันเถอะ”
ระหว่างต่อสู้ฉานชิงได้ถูกลูกดอกอาบยาพิษด้วยทำให้นางล้มไปนอนอย่างอ่อนแรง
ท่านเสนาบดีและองครักษ์ที่มาช้า รีบวิ่งไปที่รถม้าคันหลังสุดแต่ก็ไม่ทันนักฆ่า เพราะพวกเขาพากันหนีไปหมดแล้ว
449K
