ปึก! กรี๊ด
ชั่วพริบตาฝ่ามือของชายบริการยั่วยวนถูกจับมาตีลงบนโต๊ะอย่างแรงก่อนที่เจียงหวงจะลุกขึ้น
“เวลาเจรจาธุรกิจไม่ใช่เวลาลงอ่าง อย่าเอานิสัยส่วนตัวของคุณมาใส่ผม” เจียงหวงเอ่ยก่อนยักหน้าให้เสกสรรเข้ามายื่นบุหรี่ไฟฟ้าสูบพ่นควันใส่คู่ค้าที่ลุกขึ้นไม่ยอมแพ้
“ผมรู้ว่าคุณมีภรรยาบังหน้า ล่าสุดรับคนที่ถูกใจมาไม่ใช่หรือครับ”
“ผมจะเป็ยังไง รับใครหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับคนนอก”
“ผมคิดว่าคุณชอบสิ่งแปลกใหม่”
“ชอบแต่เลือกชอบเลือกเด็ดดม” ไม่พูดเปล่าหยิบเอกสารมาฉีกต่อหน้าคู่ค้ายืนอึ้งพร้อมทิ้งท้าย “ขอเสนอคุณเกือบดีแล้วเสียอย่างเดียว ยุ่งเื่ส่วนตัวคนอื่นมากไป”
“คุณเจียง” ได้ยินเพียงเสียงไล่หลังเพราะถูกลูกน้องของเจียงหวงดักขวางไม่ให้ตามเ้านายทำให้การเจรจาผูกธุรกิจครั้งนี้ไม่สำเร็จ
ย้อนกลับมาที่บ้านน็อคดาวน์ เทียนเดินเข้าออกค้นหาโทรศัพท์มือถือทั่วทุกซอกทุกมุมพยายามนึกว่าลืมวางไว้ที่ไหนแต่ล่าสุดจำได้ว่าวางไว้ที่หัวเตียง แม้พยายามหาเท่าไหร่ก็หาไม่พบครั้นจะเดินไปยืมมือถือคนที่คฤหาสน์จะกลายเป็ข้ออ้างในการมาเหยียบจึงได้แต่รื้อหาอยู่หลายรอบ
“อยู่ไหน ก็ไม่มีใครเข้าออกนอกจาก” นิ่งคิดนึกถึงใบหน้าคนที่เหมือนหวังดีอ่อนโยนแต่กลับหาผลประโยชน์เข้าตัวเหมือนคนอื่น “ผิดเองที่เปิดทางให้คุณเข้ามาเอาเงินฟาดใส่”
เมื่อจนหนทางในการหาจึงโน้มตัวลงบนเตียงหลับตาทำใจผ่อนยาวจนเผลอหลับรู้ตัวอีกทีคือตกเย็น เทียนรีบเด้งตัวลุกขึ้นเอียงข้างจะก้าวลงจากเตียงแต่กลับเจอกล่องมือถือเครื่องใหม่วางอยู่หัวเตียงพร้อมเสียงน้ำไหลจากฝักบัวทำให้รู้ทันทีว่าใครอยู่ในนั้น มือซ้ายยกกำคอเสื้อไว้แน่นจ้องประตูห้องน้ำที่มีเงาคนอยู่ด้านในขณะที่น้ำกำลังปิดลูกบิดประตูหมุนเปิด เทียนเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงก้าวไปเปิดประตูที่ปิดสนิทแต่กลับถูกคว้าแขนรั้งไว้ด้วยมือคนที่ออกมาจากห้องน้ำ เส้นผมเปียกน้ำคลุมผ้าขนหนูผืนเดียวปิด่ล่าง
“เดี๋ยวมีคนนำอาหารมาให้ ผมควรไปจัดโต๊ะ”
“ไม่ต้อง ไม่ใช่หน้าที่ และไม่กินตอนนี้” คำพูดเน้นคำชัดเจนทำให้เทียนยืนกำมือแน่นมองหน้าเขาที่หันหน้าเข้าหาก่อนปล่อยมือออกเพื่อดึงผ้าที่นุ่งอยู่ด้วยความกล้าแกล้งให้ใและก็ใจริงเมื่อสายตาเทียนลดต่ำมองร่างเปลือยเปล่าด้วยความอายแทนเ้าของร่างจนต้องยกมือปิดตา เจียงหวงยิ้มมุมปากมองท่าทีของเทียนอย่างชอบใจนำผ้าที่ปลดมาเช็ดผม
“ไม่ใช่เด็กแล้ว ทำอะไรอย่าประเจิดประเจ้อได้ไหม”
“หุ่นผมไม่ได้แย่โชว์นิดหน่อยคงไม่เป็ไรเพราะนี่ห้องส่วนตัว”
“ถ้าอยากโชว์ กลับไปห้องคุณเถอะ ไม่ได้อยากมอง”
“คงอยากัั” ไม่ทันตอบกลับโวยวายสิ่งใดเจียงหวงจับมือเทียนมาไล่ัักายตนเองเริ่มั้แ่ลำคอ กระเดือกที่กำลังกลืนน้ำลายเพราะเริ่มเป็ตนร้อนรุ่มเสียเอง
“คุณ” เสียงเทียนทำให้เจียงหวงลอบกลืนน้ำลายอีกครั้งพยายามอดกลั้นมองริมฝีปากเม้มเข้าหากันของเทียนยื้อมือกลับแต่สู้แรงเขาไม่ไหว ปลายนิ้วทั้งห้าััมาที่กล้ามท้อง ผ้าที่อยู่บนศีรษะตกลงสู่พื้น ปลายเท้าขยับเดินเข้ามาชิดตัว เจียงหวงจับมือเทียนไล่ลงจุดต่ำสุดของท้องความสยิวแล่นปรี๊ดจนต้องกัดกรามเพื่อข่มอารมณ์ให้คงที่ นิ้วที่พยายามกำมือเกือบโดนปลายหัวชมพูขยายถอกออกจากหนังหุ้ม
“อืม อ๊า” เสียงกระเส่าแ่เบาไม่อาจฝืนเพราะตัณหาราคะก่อตัวเพิ่มมากขึ้น
“ปล่อยผม” เทียนทำเสียงแข็งหวังตัดกามรมณ์ของเขาที่กำลังพลุกพล่านในขณะหลับตาแน่นพยายามยื้อมือกลับแต่กลายเป็ถูกโอบเอวดึงเข้ามาประชิดตัวทำให้ดวงตาคู่สวยลืมตาอย่างลืมตัวยกมืออีกข้างดันอกเขาไว้สบตาเฉียบคมดึงดูดจนแทบละลาย เมื่อรู้ว่าไม่รอดมือเขาง่ายดายจึงเบี่ยงหน้าหลบปล่อยให้ปลายจมูกเกลี่ยสูดดมั้แ่แก้ม
“ผมยังไม่ได้อาบน้ำ ขออาบน้ำก่อนได้ไหม” ทำทุกวิถีทางเพื่อยื้อยุดอารมณ์เขาแต่สิ่งที่ตอบสนองกลับคือปล่อยมือออกทั้งสองข้างแล้วจับไหล่เทียนหันหลังกดเข้าผนัง
“อย่า” เสียงห้ามไม่เกิดผลพยายามใช้มือทั้งสองหยุดรั้งนิ้วมือซ้ายสอดเข้ามาจากชายเสื้อยืดส่วนมือขวายกจับลำคอเทียนโน้มหน้าลงมาใช้ปากงับใบหูแดงระเรื่อจนมือขวามือเดิมล้วงจากคอเสื้อจู่โจมดุจหน่วยสวาททำให้ฝ่ายถูกกระทำไล่ปัดมือที่ลูบจับหน้าท้องเพื่อเคล้าอารมณ์ให้ร่วมด้วยครั้นรั้งห้ามก็มีมือขวาที่กำลังััแผงอกวนลูบััหัวนมอมชมพูพาเกร็งไปทั้งกายแทบข่มอารมณ์ไม่ไหว
“ปะ ปล่อยผม” เสียงเริ่มแ่ตามแรงด้วยความเกร็งเมื่อปลายลิ้นของเจียงหวงตวัดเลียใบหน้าขบเม้มทีละนิดเอ่ยข้างหูด้วยความใคร่
“ไม่ช้าก็เร็ว ต้องจำนนอยู่ดี ยอมั้แ่ตอนนี้อย่าให้เหนื่อยเปล่า คนที่เจ็บไม่ใช่ผม...อืม” เสียงกระเส่าของเขาทำให้เทียนขนลุกขนชันพยายามยื้อมือทั้งหมดของเขาโดยเฉพาะมือที่ป้วนเปี้ยนหน้าอกอย่างกระหาย บีบคั้นราวกับของเล่นนวดนิ้ว
“ผมไม่พร้อม ผมขอเวลาได้ไหม อะ! เจ็บ!” ไม่เพียงแต่แรงบีบสุดแสนเสน่หาของเขาแต่มือที่กำลังซุกซนตามหน้าท้องััเทียนกำลังเลื่อนลงมาที่หว่างขาทำให้ต้องพยายามหลีกหนีดิ้นสุดชีวิตไม่ให้ตัวเองต้องถูกกระทำล้วงลึกมากไปกว่านี้
“ขอร้อง” เสียงลมหายใจแ่เบาของเทียนดังลอดออกมาพร้อมคำอ้อนวอนทำเจียงหวงฮึกเหิมจับขาอ่อนของเทียนลูบไปมาไม่ได้สนใจคำร้องขอจนฝ่ายถูกกระทำเกร็งยืนไม่ไหวทรุดตัวลงกับพื้นยกมือขยำคอเสื้อตนเองน้ำตาคลอทนถูกข่มเหงไม่ไหว แม้ความ้ามีมากเพียงใดหากได้ยินเสียงสะอื้นทำให้ภาพแรกที่พบเจอแวบเข้าหัวเขาสกัดอารมณ์จนต้องกำมือทุบผนังอย่างแรงเพื่อระบายอารมณ์ที่ค้างคายอมถอยไปสวมเสื้อผ้านั่งมองเทียนอยู่บนเตียงเช็ดผมแห้งหมาดกัดฟันข่มอารมณ์อยู่หลายนาทีเพื่อให้ดับมอดสุดแสนฝืนใจ
“ลุกมานั่งนี่”
“ผมขอร้อง” เทียนปาดน้ำตาพยายามทำจิตใจเข้มแข็งไม่ให้เสียงสั่นเพื่อสู้เขาแต่ต่อให้แข็งแกร่งเพียงใดย่อมสู้ไม่ไหว
“ถ้าไม่ลุก คงได้ทำต่อ” คำพูดของเขาทำให้เทียนเงยหน้าเหลียวมองเขาช้าๆ แก้มชโลมไปด้วยน้ำตาที่ถูกปาดทำให้เจียงหวงเบี่ยงไปหยิบกล่องมือถือใหม่มาเปิดเพื่อเลี่ยงการมองน้ำตาลดการบีบบังคับ
“ครับ” เทียนตอบกลับสั้นๆ ใช้มือทั้งสองดันตัวเองลุกแต่กลับทรุดลงเพราะขาสั่นยืนไม่ไหว ส่ายหน้าให้กับตนเองที่พยายามลุกขึ้น ก่อนเจียงหวงลุกเดินมาช้อนตัวเทียนอุ้มขึ้น
“ขาอ่อนั้แ่ยังไม่ทันเริ่ม ทำให้อยากรู้แล้วสิว่าถ้าโดนจริงจะอ่อนปวกเปียกแค่ไหน”
239
