วันแรกของการฝึกงาน
ขวัญข้าวเพิร์ล และกายมากันแต่เช้า เพื่อที่จะเตรียมตัวให้เรียบร้อยก่อนเข้างานพวกเขาได้รับชุดยูนิฟอร์มจากรุ่นพี่ที่ดูแล ชื่อว่าจิมมี่ เธออายุน่าจะได้ประมาณสามสิบกว่าๆแล้วบุคลิกดูเป็ผู้ใหญ่ ดูน่าเกรงขาม และเ้าระเบียบสุดๆ เธอมักจะทำหน้านิ่งๆไม่ค่อยพูดสักเท่าไร
วันนี้จิมมี่บอกกับทั้งสามคนว่าตารางงานยังไม่ออกพอดีพี่เจตต์ ฝ่ายบุคคลป่วยต้องลางาน จึงทำให้ทั้งสาม ดูงานจากรุ่นพี่คนอื่นๆไปก่อน
พวกเขาเดินมาจนถึงเคาน์เตอร์ก็เห็นพนักงานในนั้นแอบซุบซิบเหมือนมีอะไรกันอยู่พอเห็นจิมมี่เข้ามาก็ใเล็กน้อย
“มีอะไรกันหรือเปล่า”
จิมมี่ถามอย่างสงสัยเธอยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ โดยมี ขวัญข้าว เพิร์ลและกาย ยืนอยู่ด้านหลังเธอ มองดูพนักงานหลังเคาน์เตอร์ที่ตอนนี้ดูสีหน้าแล้วหน้าจะมีอะไรบางอย่างที่วิตกกังวลอยู่
“มีมีค่ะ พี่จิมมี่”
คนที่ตอบอยู่ชื่อว่ามายด์ เธอมีท่าทางกังวลใจเป็อย่างมากที่สุด ดูเหมือนน้ำตาของเธอจะไหลลงอาบแก้มแล้วเธอจึงรีบปาดน้ำตาทิ้ง
“แขกให้จองร้านอาหารค่ะแต่มายด์จำไม่ได้ว่าร้านอะไร”
โบนัสเพื่อนร่วมงานที่อยู่กับมายด์พูดขึ้น พร้อมกับหยิบทิชชูให้มายด์ สีหน้าของเธอทั้งกังวลและสงสารมายด์
“แล้วทำไมไม่โทรหาแขกล่ะ”
จิมมี่ถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดที่เื่ง่ายๆกับคิดกันไม่ได้
“ถ้าเป็แขกทั่วไปก็โทรหากันไปแล้วสิคะ แต่คนนี้เป็คุณเจสซี่ค่ะ”
ชื่อของแขกที่โบนัสพูดออกมาทำเอาจิมมี่เดินถอยหลังออกไปสองก้าว ปฏิกิริยาที่ทั้งสามคนมองอยู่ มันทำให้พวกเธอใจสั่นวาบ
“คุณเจสซี่มาเหรอ”
“ใช่ค่ะพี่จิมมี่มายด์เพิ่งมาได้แค่สามเดือนเลยไม่รู้จักแขกคนสำคัญของพวกเราเท่าไร่จองโรงแรมเธอจึงไม่รู้ พอคุณเจสซี่มานัสก็ไม่อยู่ไปเข้าห้องน้ำพอดีหลังจากนั้นก็เป็อย่างที่พวกเราเห็นน่ะค่ะ”
โบนัสหันไปมองมายด์ซึ่งน้ำตาของเธอยังไหลออกมาไม่หยุด สะอึกสะอื้นจนตอนนี้หายใจไม่ออกแล้ว
“ไหนมายด์เธอลองเล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ค่ะเื่มีอยู่ว่า..”
มายด์ได้เล่าเื่ที่ได้พบคุณเจสซี่ให้ทุกคนฟัง
เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน
มายด์ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์กับโบนัสเธอสองคนกำลังเตรียมตัวสำหรับลูกค้าที่กำลังจะเช็คเอาต์ออกขณะที่ดูเหมือนแขกจะไม่ค่อยมีใน่นี้แล้ว โบนัสจึงไปเข้าห้องน้ำก่อนมายด์กำลังดูรายชื่อของแขกอยู่นั้น ก็มีผู้หญิงสาวสวยผมยาว ผิวขาว หุ่นเซี๊ยะมายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์แล้วเธอดูไม่คุ้นตาเป็อย่างมาก
“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง”
“ฉันชื่อเจสซี่เธอเป็พนักงานใหม่สินะ”
“คะค่ะ”
มายด์หันไปหน้าคอมพิวเตอร์เพื่อเช็คชื่อคุณเจสซี่ เมื่อเธอดูเสร็จเธอจึงหันมาคุยกับคุณเจสซี่
“เอ่อคุณเจสซี่คะ ต้องขออภัยด้วยนะคะ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเช็คอินนะคะ”
“ใครว่าฉันจะมาเช็คอิน ฉันมาหาแฟนฉันที่นี่”
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาผิวคล้ำใบหน้าคมเข้ม หุ่นเฟิร์ม กล้ามเนื้อเป็มัดกล้ามเห็นเด่นชัดขนาดใส่เสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์สีดำช่างดูดี จนมายด์ถอนสายตาออกไม่ได้เลยทีเดียวเขาเดินมาหาคุณเจสซี่หอมแก้มเธอไปหนึ่งที เธอยิ้มกว้างแล้วหันไปหอมแก้มแฟนหนุ่มบ้าง
“่บ่ายเดี๋ยวฉันมาเช็คอินห้องฉันเอง”
เธอพูดกับมายด์แต่ก็ยังสวมกอดแฟนหนุ่มไว้แน่น แฟนหนุ่มของเธอดูท่าว่าจะเริ่มลวนลามเธอไปเรื่อยๆ เริ่มจากหอมแก้มจูบปาก ไปจนถึงจับหน้าอกคุณเจสซี่ มายด์เผลอเอามือปิดปากใกับการกระทำของแขกสองคนนี้ เธอพยายามควบคุมตนเอง โดยเอามือลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆและรีบหาวิธีให้แขกทั้งสองไปจากเคาน์เตอร์ที่เธอกำลังปฏิบัติงานอยู่
“เอ่อ คุณเจสซี่คะเดี๋ยวดิฉันจะเอากระเป๋าไปไว้ห้องของคุณผู้ชายก่อนละกันนะคะ”
มายด์พูดขึ้น พร้อมกับเรียกให้เบลแมนมายกกระเป๋าของคุณเจสซี่ขึ้นไปบนห้องแฟนหนุ่มของเธอ
“่เที่ยงฉันอยากทานอาหารที่ร้านซันอืม..เซ..เบ..อืม”
ขณะที่เธอพูดชายหนุ่มของเธอก็ยังจูบเธอไปด้วยจึงทำให้การสนทนาไม่ค่อยชัดเจน จนมายด์ไม่รู้ว่าชื่อร้านจริงๆแล้วชื่อร้านอะไร
“จองให้ฉันด้ว..นะอืม..”
พูดจบพวกเขาสองคนก็เดินกอดกันนัวเนียไปขึ้นลิฟต์แล้วมายด์จึงรีบวิ่งตามไปด้วย เพื่อสอบถามให้แน่ใจว่าชื่อร้านอะไรกันแน่
“คุณเจสซี่คะเมื่อสักครู่ที่แจ้งว่าให้จองร้านอาหาร ชื่อร้านอะไรนะคะ”
มายด์ยืนรอฟังอย่างมีความหวัง
“ร้าน..อืม..เซ..เบ..อืม”
“ชื่อร้านอะไรนะคะ”
ติ๊ง!
เสียงลิฟต์ดังเตือน ประตูเปิดออกแล้ว เจสซี่เดินเข้าไปในลิฟต์แล้วพูดออกมาอีกครั้งเสียงนั้นแ่เบาจนเธอแทบจะไม่ได้ยิน เธอจึงพยายามอ่านปากคุณเจสซี่ปากของเธอขยับออกมา เธอพอจะเข้าใจมากขึ้น และแล้วประตูก็ปิดลงจนได้ สรุปเธอจำชื่อร้านไม่ได้หรือง่ายๆเลยก็คือชื่อร้านที่คุณเจสซี่พูดอออกมาไม่รู้เื่นั่นเอง
เธอเมอลอยไปสักพักก็ต้องสะดุ้ง เมื่อมีคนมาจับไหล่เธอ
“มายด์มายืนทำอะไรที่นี่ รู้ไหมว่าที่นี่เขาไม่ให้เคาน์เตอร์ว่างเด็ดขาด!”
เสียงของโบนัสดังขึ้นใกล้ใบหูของเธอ ดูจะหงุดหงิดมากเธอโดนดึงมือให้ไปอยู่หลังเคาน์เตอร์ดังเดิม
“พอดีแขก เมื่อสักครู่ให้จองร้านอาหาร่เที่ยง แต่เขาพูดไม่รู้เื่ฉันจึงต้องวิ่งไปหาเขา เพื่อสอบถามอีกรอบน่ะ”
“โธ่ เธอโทรหาเขาก็ได้ไหม”
“โทรไปเขาก็ไม่รับหรอก”
มายด์รู้แก่ใจดีว่าที่แขก ไม่รับสายเพราะอะไร ขนาดต่อหน้าเธอยังทำซะขนาดนั้นและเป็ต้นเหตุให้เธอฟังไม่รู้เื่ด้วย
“ไม่รู้ล่ะ เธอต้องโทรไปไม่อย่างนั้น่เที่ยงเธอได้มีปัญหากับแขกแน่”
“ก็ฉันบอกแล้วไง ว่าคุณเจสซี่เขาไม่รับสายหรอก!”
มายด์เกิดอารมณ์หงุดหงิดขึ้น เธอรู้สึกอึดอัดมากจนใส่อารมณ์เพื่อนร่วมงานแต่เพื่อนร่วมงานไม่สนใจอารมณ์ของเธอ โบนัสสนใจคุณเจสซี่มากกว่า
“คุณเจสซี่”
“ใช่ คุณเจสซี่ เธอรู้จักเหรอ”
โบนัสรีบหันไปหน้าคอมพิวเตอร์และกดแป้นพิมพ์
“ขอให้อย่าเป็แขกพิเศษเลย”
“แขกพิเศษ อะไรกัน”
มายด์สงสัยอยากรู้ หันไปมองหน้าจอคอมตามไปด้วยเมื่อโบนัสค้นหาชื่อเรียบร้อย เธอก็ถึงขนาดต้องถอยหลังเซไปหนึ่งก้าว
“คุณเจสซี่”
“คุณเจสซี่”
ทั้งสองมองหน้ากัน โบนัสมองมายด์ด้วยแววตาเศร้าสร้อย
“มายด์ เธอต้องรู้ให้ได้ว่าชื่อร้านอาหารที่คุณเจสซี่้าชื่อร้านอะไร”
“อืม ฉันรู้”
“เพราะ ถ้าเธอไม่รู้เธอจะเป็ยัยโรคจิต แบบเขาและนอกจากนี้เธอจะถูกไล่ออกด้วย!”
5K
