รักนี้ต้องออนไลน์

แกร๊ก!อยู่ๆมือเจ้ากรรมดันขยับไปสัมผัสจุดขาวนั่นอย่างไม่รู้ตัวครืน...‘อะ! นี่ฉันทำอะไรลงไป...’ แทบอยากตัดมือตัวเองทิ้งเมื่อเห็นทางออกด้านบนค่อยๆปิดลงไปต่อหน้าต่อตา เมื่อกี้มัน...โอ้วม่าย ช่องทางสู่ความหวังได้พังลงแล้ว และเป็นตนที่ทำมันเอง เธอได้แต่อ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก มองดูมือที่ยังสัมผัสอยู่กับจุดขาวที่เปล่งแสงส่องสว่างท่ามกลางความมืด รู้สึก... เศร้า ซวย ซวยได้อีก ซวยได้โล่ มีอะไรซวยอีกไหม จัดมา! ครืน “ไม่...ๆ ๆ ฉันแค่คิดเล่นๆ! เหว๋อ!” อยู่ๆทุกอย่างรอบตัวสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเกาะผนังไม่อยู่หงายหลังทันที แต่แทนที่หลังเธอจะสัมผัสถึงทรายด้านล่าง มันกลับว่างเปล่า ร่างของหญิงสาวผู้โชคร้ายค่อยๆจมดิ่งลงสู่ความมืด ร่วงลงไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด “ม่าย! ฉันกลัวแล้ว อย่าแกล้งฉันอีกเลย ฮือ... ม่าย...” เสียงสะท้อนเป็นระยะๆ เรไรได้แต่หลับตาด้วยความกลัว ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนจนกระทั่งรู้สึกถึงลมที่พัดหนุนร่างของตนอย่างอ่อนโยน ทุกอย่างเริ่มช้าลงเรื่อยจนเธอลอยอยู่กลางความมืดมิดที่มองไม่เห็นอะไรเลย “...” น้ำหูน้ำตาไหลไม่หยุด ดีที่หัวใจเธอแข็งแรงดีไม่อย่างนั้นคงหัวใจวายตายเรไรรีบเช็ดหน้าที่เลอะก่อนจะหายใจเข้าออกลึกๆ ‘ท่องไว้เรไร เกม เกม...เกมบ้าอะไรเนี่ย?! อะ!’ ลอยเคว้งอยู่สักพัก สายลมที่หนุนร่างไว้ก็ค่อยๆพยุงตัวจนปลายเท้าสัมผัสได้ถึงพื้นแข็ง“... ขอบคุณ” ไม่รู้ขอบคุณใครแต่ขอบคุณไว้ก่อน อย่างน้อย ๆ สายลมนี้ก็ทำให้ตนอุ่นใจขึ้นบ้าง และเหมือนกับว่ามันมีชีวิต มันตอบรับเธอโดยการดันหลังเบาๆเพื่อให้เดินไปข้างหน้าณ เวลานี้เธอไม่คิดขัดขืนอะไรแล้ว ปล่อยตัวปล่อยใจเดินตามแรงผลักของสายลม ไม่นานก็พบกับแสงสว่างที่มาจากคบไฟ ใจเริ่มชื้นขึ้น ไม่ต้องรอให้ลมผลักรีบวิ่งไปหาแสงสว่างทันที แต่เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ปลายทาง ก็ทำให้ฉันยืนนิ่งนี่มัน...ห้องโถง นิ่งค้างไปสักพัก เมื่อหันกลับมองด้านหลัง ทางที่เดินเข้ามากลับกลายเป็นกำแพง เรไรขมวดคิ้วแล้วหันกลับไปสนใจประตูหินสามบานที่อยู่ข้างหน้า เหนือบานประตูมีสัญลักษณ์บางอย่าง ประตูซ้ายกับขวาสลักเป็นรูปดวงตาส่วนประตูตรงกลางเป็นรูปปาก กลางบานประตูทุกบานมีช่องให้ใส่อะไรบางอย่างอยู่หรือว่านี่มัน เควสลับ?ขึ้นชื่อว่าเกมก็ต้องมีเควส และถ้ามันลึกลับ ยาก ทรมานขนาดนี้เป็นไปได้ว่าเป็นเควสลับพิเศษมากแน่ๆ คิดแล้วใจก็เต้นแรงขึ้นมาทันทีคิดแล้วก็รีบวิเคราะห์ทันที เธอตรวจดูทุกซอกทุกมุมจนมาถึงขนาดของช่องบานประตูแล้วก็รู้สึกสงสัย ทดลองหยิบเพชรสีน้ำเงินขึ้นมาลองทาบดู ปรากฏว่าขนาดพอดีกับช่องเป๊ะและถ้าจำไม่ผิดเพชรเม็ดนี้ได้จากสัญลักษณ์ตาข้างขวาซึ่งก็ตรงกับสัญลักษณ์ของประตูบานนี้พอดีผุบ!“เฮ้ย!” กำลังคิดวิเคราะห์อยู่ๆเพชรก็ถูกดูดเข้าไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวอ้าปากค้างมองเพชรตรงหน้าด้วยอาการตกใจสุดขีด“อะ..อ๊าก เพชรช้าน อย่าเอาเพชรฉันปาย” ไม่พูดเปล่าจัดการหยิบมีดขึ้นมาแงะทันที “ไม่ เพชรหายนะของฉัน ฮือ...” ไร้ผล มันถูกฝังเข้ากับประตูแน่นสนิท ถึงจะสงสัยอยู่บ้างในตอนแรกว่าต้องใส่มันเข้าไปแต่ไม่นึกว่าจะเอาออกมาไม่ได้แบบนี้ อุตส่าห์ร่วมทุกข์ไร้สุขกันมาตั้งนาน ทรมานเพราะมันมาก็เยอะแล้วอยู่ๆก็จากเราไป เป็นใครก็รู้สึกเศร้าครืน...“!”ไม่ทันที่จะหายเศร้าใจอยู่ประตูก็ค่อยๆเปิดออกช้าๆ ด้วยสิ่งที่เผชิญมาตั้งแต่เริ่มเกมเธอเด้งตัวถอยออกห่างประตูทันที แม้ตอนแรกจะอยากตายมากก็ตามแต่เมื่อเห็นเพชรที่เธอชอบโดนขโมยเธอกลับรู้สึกไม่อยากตายขึ้นมาซะอย่างนั้น อุตส่าห์ผ่านความทรมานเพราะมันมาขนาดนี้ อย่างน้อยๆเธอต้องเอาเพชรนี่คืนมาให้ได้ ฟังดูเหมือนบ้าเพราะมันก็แค่เกม แต่มันคือความรู้สึกที่อยากเอาชนะและความต้องการในสิ่งที่ตนรักและชอบมากๆ มันก็แค่นั้นเธอเชื่อว่ามันต้องมีหนทางเอาเพชรเธอคืนมาแน่นอนขยับตัวมองเข้าไปด้านในอย่างหวาดๆ ก่อนจะถอนหายใจเพราะความโล่งอกข้างในนั้นเหมือนถ้ำขนาดใหญ่ มีทางเดินหินทอดยาวไปจนถึงกลางถ้ำ มันกว้างเพียง 3 เมตรแถมไม่มีราวกันตก ตลอดทางมีดวงไฟสีฟ้าส่องแสงให้ความสว่าง เมื่อก้มมองซ้ายขวามันเป็นเหวลึก หากมองดีๆมีผลึกสีน้ำเงินประดับอยู่รอบด้านดูสวยงาม เรไรกลืนน้ำลายมองบางอย่างที่บ่งบอกว่าเป็นจุดหมายปลายทางของทางเดิน แท่นหินสีขาวที่มีบางสิ่งบางอย่างลอยอยู่เหนือแท่นส่องแสงเป็นประกายสีเขียวน่าดึงดูดมาแต่ไกล...ต้องเข้าไปใช่มะ? ...ถามแล้วใครจะตอบ? โอเค มาถึงขนาดนี้แล้ว เข้าก็เข้า!ปลุกใจสักแป๊บ แล้วเดินเข้าไปแบบไม่คิดอะไรมาก ดวงล้วน ๆ อีกอย่าง ไหน ๆก็รอดตายมาถึงขนาดนี้ ถ้าตายก็ดีเหมือนกัน แม้จะรู้สึกเสียดายก็ตาม...แกร๊ก!“...”เดินมาได้เกือบครึ่งทาง อยู่ๆก็มีเสียงดังแกร๊กเกิดขึ้นที่ใต้เท้า เรไรนิ่งค้างไม่กล้าเดินต่อ ในหัวเกิดภาพที่เธอกำลังเหยียบกับระเบิด และถ้าเธอยกเท้าขึ้นมันก็จะระเบิดดังตู้ม!นับว่าจินตนาการเธอถูกอยู่บ้าง บริเวณพื้นที่เท้าตนเหยียบค่อยๆยุบลง เสียงดังกึกกักเหมือนไปทำให้กลไกอะไรบางอย่างทำงาน ลางสังหรณ์บอกให้เรไรสั่งให้หนี แต่ร่างกายกลับไม่ขยับ แม้แต่หายใจเธอก็ยังไม่กล้า แต่......“แว๊ก อยู่รอคนมาตัดริบบินเหรอ!? วิ่ง! วิ่งโว้ย” ทันทีที่วิ่งควันสีเขียวก็พุ่งออกมา ไม่รู้ว่านั่นคือควันอะไรแต่เธอไม่อยากทรมานอีกแล้วแกร๊ก! ห่าธนูเฉี่ยวหลังหวุดหวิดแกร๊ก! อยู่ๆทางด้านหน้าก็ถล่มไปเกือบสองเมตร ดีที่เธอยังพอมีสมาธิเล็กน้อยจึงรีบกระโดดข้ามไปทันทีแกร๊ก! เหยียบเข้าอีกแล้วโว้ย คราวนี้ทำเอาเรไรหน้าซีด ด้านหน้ามีต้นกระบองเพชรโผล่ขึ้นมาเต็มไปหมด ปลายหนามขนาดเล็กเคลือบน้ำปริศนาสีเขียว พอได้กลิ่นก็รู้เลยว่ามันคือยาพิษที่ตนเพิ่งทรมานมาเบรกจนตัวโยกแล้วค่อยๆเดินลอดผ่านหนามกระบองเพชรอย่างระมัดระวัง ถึงจะต้านพิษแต่ก็ไม่ได้ต้านความเจ็บนี่นะ ยังดีที่มีช่องแคบๆให้ลอดอยู่ ถึงอย่างนั้นมันก็แคบจนเรียกได้ว่ามุดไม่ได้เลยด้วยซ้ำ กว่าจะผ่านมาได้ร่างของหญิงสาวก็เต็มไปด้วยรอยทิ่มแทงของหนาม“โอ๊ย!เจ็บชะมัด!! จะสร้างกับดักอะไรนักหนา!? ตัวฉันพรุนไปทั้งตัวแล้ว”แกร๊ก! “...” บ่นไปก็ไม่ช่วยอะไร คิดแล้วก็ดราม่า ตายก็ไม่ตาย อมตะแบบนี้เธอไม่ต้องการ!!!…“แฮ่ก ๆ ๆ ในที่สุด...” เหนื่อยแทบขาดใจกว่าจะผ่านเข้ามาถึงตรงนี้ได้ ร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลยืนเกาะแท่นหินสีขาวไว้เพื่อพยุงตัวที่พร้อมจะล้มอยู่ตลอดเวลาในที่สุดเธอก็รู้แล้วว่าแสงสีเขียวเป็นประกายนี่คือเพชร ความสวยงามไม่แพ้เพชรสีน้ำเงินเลยแม่แต่น้อย เปล่งประกายน่าดึงดูด เธอนั่งพักมองมันอยู่สักพักจนหายเหนื่อยก็สังเกตได้ว่าบาดแผลกลับจางหายไปอย่างน่าอัศจรรย์“...” ได้แต่รู้สึกอึ้ง แต่ในเวลานี้เธอไม่อยากคิดอะไรให้ปวดหัวอีกแล้ว จัดการเอื้อมมือเตรียมหยิบเพชรสีเขียวตรงหน้าจะได้หมดธุระกับถ้ำแห่งนี้สักที หากแต่เกิดลางสังหรณ์บางอย่างทำให้ต้องหยุดชะงัก‘อาจจะมีกับดัก’นึกถึงหนังหลายๆเรื่องที่เข้ามาเอาสมบัติ แล้วพอถึงจุดนี้มันต้องมีกับดักแน่นอน 100%นิ่งคิดสักพัก ภาพการสับเปลี่ยนของก็ผุดขึ้น! เรไรตัดสินใจรีบหยิบเอากำไลข้อมือที่ได้ออกมา ค่อยๆสัมผัสเพชรสีเขียวอย่างเบามือ กะจังหวะแล้วเอากำไลวางแทนที่อย่างรวดเร็วพรึบ!-ได้รับอัญมณีแรร์ ดวงตาสีเขียวของไอฟาร่า จำนวน 1 ชิ้นค่ะ-“เฮ้อ” ถอนหายใจอย่างโล่งอก แม้จะอดสงสัยอีกไม่ได้ ไอฟาร่านี้ใครกัน มีตา2สี? แต่ก็หยุดคิดเรื่องนั้นแล้วหยิบเพชรที่ได้มาขึ้นมาดูใกล้ๆ ประกายสีเขียวสดใสทำให้รู้สึกสดชื่นจนต้องยกยิ้ม เรไรรู้สึกผ่อนคลาย ในใจอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกครืน“...”เสียงที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวรู้สึกด้วย อีกแล้ว เสียงแบบนี้อีกแล้วเหรอ!? “เหว๋อ!”แรงสั่นสะเทือนทำเอาหญิงสาวยืนแทบไม่ไหว ก็คิดอยู่หรอกนะว่าไม่น่าจะใช้มุกนี้ได้ คิดแล้วก็ได้แต่หัวเราะแห้งในใจก่อนจะรีบหาทางออกจากที่นี่โดยไม่ลืมที่จะหยิบกำไลใส่กระเป๋าเหมือนเดิมเป้าหมายคือวิ่งไปยังประตูทางออก ยังดีที่ต้นตะบองเพชรนั่นหายไปแล้วไม่อย่างงั้นคงได้เสียเวลาลอดช่องหนามมรณะนั้นอีกแน่ ๆ แต่...กับดักอื่นๆยังทำงานอยู่!แกร๊ก! “ไม่!” / แกร๊ก! “อ๊าก บ้า เกมมันบ้า” / แกร๊ก! “เหว๋อ ขอแหละ อย่าทำกันขนาดนี้เลย!” / แกร๊ก! “ขอโทษ...ฮือ”...ครืน!!ไม่นานถ้ำก็ถล่มพร้อมกับถูกความมืดมิดกลืนกิน เรไรนอนหอบอยู่หน้าประตู ดีที่เธอแข็งแรงไม่อย่างนั้นคงวิ่งออกมาไม่ทัน“แฮ่กๆๆ โอ๊ย เหนื่อย! เหนื่อยสุดๆ ใครมันคิดออกแบบกับดักพวกนี้นะ โรคจิต! ถ้าไม่ได้ของดีๆละก็นะ คอยดู!” พูดไปก็คอแห้ง รีบหยิบน้ำยาสีแดงขึ้นมาซด นอนพักอยู่สักพักความเหนื่อยล้าก็ค่อยๆหายไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่ความคิดมากมายตีกันในหัวเธอค่อยๆหยิบเพชรสีเขียวที่ได้มาอย่างยากลำบากขึ้นมาดู ชื่นชมมัน เก็บบันทึกความสวยงามของมัน ก่อนที่มันจะถูกฝั่งลงประตูหินอีกบาน... นี่อาจเป็นหนทางที่จะจบเควสแล้วไม่แน่เพชรทั้งสองนี้อาจจะเป็นของรางวัล‘มองโลกในแง่ดีเข้าไว้เรไร มองโลกในแง่ดีเข้าไว้…’“…”“ลาก่อน เพชรของฉัน” เมื่อทำใจได้แล้วก็เอามันไปใส่ไว้ในช่องด้านซ้าย มันถูกฝังเข้าไปตามคาด และไม่นานประตูก็ค่อยๆเปิดออกช้าๆสิ่งแรกที่สัมผัสได้คือสายลม สดชื่น และเย็นสบาย เรไรค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปอย่างระมัดระวัง และเมื่อกวาดตามองก็ต้องอึ้งกับภาพที่เห็นทุ่งหญ้า...ทุ่งหญ้าใต้ทะเลทราย?ไม่สิ ที่แห่งนี้ท้องฟ้ากับพระอาทิตย์สองดวงด้วย หรือนี่จะเป็นอีกมิติหนึ่ง?รู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก เธอค่อยๆเดินตรงไปเรื่อยๆ สัมผัสของหญ้า กลิ่นของดิน ทำให้เกิดความรู้สึกผ่อนคลาย จนกระทั่งสายตาพบกับมีต้นไม้อยู่ต้นหนึ่งซึ่งอยู่ไกลอยู่พอสมควร“...ทุ่งหญ้ากว้างขนาดนี้จะมีระเบิดรึเปล่านะ” อยู่ๆก็ฉุกคิดขึ้นได้ ขนาดถ้ำเมื่อกี้ยังมีกับดัก นับประสาอะไรกับที่นี่ เรไรก้าวเดินอย่างระแวง ค่อยๆเดินไปเรื่อยๆอย่างช้าๆ จนในที่สุด เธอก็มาถึงต้นไม้อย่างปลอดภัย “เฮ้อ โล่งอกไปที” ถอนหายใจเสียงดัง และเมื่อเงยหน้ามองดูที่ยอดต้นไม้ยักษ์นี่สายตาก็สะดุดเข้ากับประกายสีขาวส่องแสงระยิบระยับชัดเจน ไร้ซึ่งคำพูด นี่คือต้องปีนขึ้นไปเอาไอ้นั่นสินะ“เฮ้อ” ก็หวังว่าปีนขึ้นไปเก็บแล้วต้นไม้จะไม่หายวับไปอีกก็หวังว่า......

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5-2 ความลับใต้ทะเลทราย

นิยายแนะนำ

รักนี้ต้องออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5-2 ความลับใต้ทะเลทราย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้