นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

        ​รถเก๋งของนักบินหนุ่มแล่นไปตาทางคดเคี้ยวขึ้นเทือกเขา พวกเขาห่างจากโรงเรียนของเปรมเพียง 30กิโลเมตร “ เราคงไปถึงที่นั่นช่วงเย็นๆ ผมจองที่พักบังกะโลใหญ่ 3 ห้องนอน เดฟน่าจะมาถึงค่ำนี้” นิทตี้เพลิดเพลินกับทิวทัศน์สวย อากาศภายนอกเริ่มเย็นลง หญิงสาวเปลี่ยนชุดสวมชุดวอล์มสีฟ้าอ่อน เสื้อกันหนาวอีกตัว  เธอเปิดกล่องขนมปังกรอบของอัญญานาป้อนนักบินหนุ่ม “ผมไม่กินได้ไหม ผมชอบขนมของคุณกับคุณแม่ของผมแค่นั้น” เขาพูดจากใจ ปฎิเสธไม่กินขนมของพี่สาวเธอ นิทตี้กดเลื่อนกระจกหน้าต่างรถลงอย่างรวดเร็ว ปากล่องขนมทั้งหมดลงข้างทาง วินนี่ตกใจร้องขึ้น….”เดี๋ยวก่อนที่รัก นั่นคุณโยนทิ้งทั้งหมดทำไม” วินนี่ห้ามไม่ทัน นิทตี้หันมาจ้องหน้าเขา “ก็คุณบอกไม่ชอบ ฉันก็ไม่ทานเพราะก่อนกับคุณ คุณหมอกับเดฟห้ามไม่ให้กินขนมหวาน ย้ำแล้วย้ำอีก” ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมา “ไม่ใช่อย่างนั้น เราเอาไปให้ใครก็ได้ คนจนก็ได้ ครั้งหน้าอย่าโยนทิ้ง ผมว่าแจกคนจนดีกว่า“ เพียงไม่กี่นาทีต่อมา นิทตี้เริ่มรู้สึกกระสับกระสาย  แกะเส้นผม  ถอดเสื้อคลุม  เธอปีนจากเบาะหน้าข้ามไปนั่งเบาะหลัง  วินนี่หันมองตาม มองผ่านจากกระจกส่องหลัง “ คุณจะทำอะไร นางแมวป่าถอดเสื้อผ้าทำไม คิดจะยั่วผมตอนนี้  โหดร้ายเกินไปครับ“

        “ไม่รู้อะไรกัดข้างหลังฉัน ทั้งแสบทั้งคันไปหมด คันจริงๆค่ะ “ ใบหน้าของเธอเริ่มแดง ผิวพรรณตามแขน ขาแดงขึ้นผื่น  มือของเธอปลดบราเซีย ถอดออกมาสะบัดอย่างแรง  เปิดกระเป๋าเอาเสื้อยืดของวินนี่ปิดทรวงอกไว้  เสียงรถเบรกอย่างแรง “เอี๊ยดดด!!!”  นักบินหนุ่มหาที่จอดรถลับตาคนริมไหล่เขาใกล้ๆมีพุ่มไม้ใหญ่มากๆ วินนี่เข้ามานั่งเบาะหลังกับเธอ “ใจเย็นๆ เดียวผมดูให้“ ร่างงามอยู่ในอ้อมแขนเขา นิ้วมือสัมผัสบริเวณผื่นเต็มแผ่นหลังของเธอ “ผื่นแดงจริงๆ คุณกินอะไรเข้าไป“ วินนี่ตรวจเสื้อผ้าข้าวของ ไม่มีสัตว์หรือแมลง ในเมืองดีกว่า” นิทตี้นอนคว่ำหน้าบนตักวินนี่ “ฉันไม่กินอะไรนะคะ ที่วัดก็กินขนม 2 ชิ้นและน้ำมะพร้าวเท่านั้นเอง” นิ้วมือของชายหนุ่มแต้มครีมแก้แพ้ที่ละจุดให้เธอ “อาจจะตอนเข้าห้องน้ำ คุณเปลี่ยนชุด หรือสัมผัสต้นไม้ มันมาจากหลายสาเหตุได้ครับ”

        โรงพยาบาลเล็กๆ

        หน้าห้องจ่ายยา นิทตี้นั่งซบไหล่ของชายหนุ่ม “ทำไมฉันป่วยบ่อยขนาดนี้คะ” ชายหน่มนั่งกินกล้วยหอม ปลอบใจเธอ “ ลมพิษ เรื่องปกติใครๆก็เป็นได้ ผมยังมียาทาติดตัวมาเลย  หมอฉีดยาคุณ รับรองพรุ่งนี้ก็หายแน่นอน ถึงที่พักผมจะเช็ดตัวให้ เสื้อผ้าชุดนี้ส่งซักด่วน”

        เส้นทางหลวงใกล้ถึงที่พัก

        ผู้กองขับรถเก๋งสีน้ำเงิน “ ท่านชายนักรัก เลือกที่เที่ยวได้น่าประทับใจจริงๆนะคะ” ภาวนานั่งก้มหน้ามองภาพถ่ายในมือถือ เดฟขมวดคิ้วสงสัย หญิงสาวเลื่อนภาพไปมาหลายครั้ง “มีข่าวอะไรครับ ทำไมไม่พูดต่อ ที่รัก” ผู้กองเดฟชะลอความเร็วรถ เธอยื่นมือถือให้เขาดูรูปภาพของนักบินหนุ่มกับนิทตี้ พวกเขาส่งมาให้เธอชมก่อนใครๆ “ ภาพถ่ายของพวกเขาค่ะ คุณดูซิค่ะ พายุดาวตก ทั้งคู่หน้าตาสดใสมากๆ คุณไม่เคยพาฉันเที่ยวแบบนี้เลย  รูปภาพโดมร้อยรัก ฉันว่ามันโรแมนติกจริงๆ  นิทตี้โชคดีมากๆ น่าอิจฉาจังเลย” ผู้กองเริ่มอึดอัดในใจ อยากจะด่าเพื่อนรักก็พูดไม่ออก นึกในใจ ไอ้วายร้าย มันชั่งยั่วได้ถูกคนรักของเราได้จังหวะด้วย แผนการยุแหย่แน่ๆ อย่าให้เจอตัว จะเตะสั่งสอนสักหน่อย

        ผู้กองเดฟยิ้มแห้งๆ “เรื่องแบบนี้ผมไม่ค่อยเก่ง สู้ไอ้นี่ไม่ได้ ผมขอเวลาศึกษาหาสถานที่ท่องเที่ยวนะครับ ที่รัก” ภาวนาอมยิ้ม ป้อนผลไม้ใส่ในปาก “คุณวิตกเหรอค่ะ ฉันไม่ได้ตำหนิคุณ ฉันเก็บเงินไว้สำหรับการShopping ตอนเราไป ฮันนิมูนค่ะ” เดฟรีบกลืนส้มอย่างรวดเร็ว “เก็บเงินไว้สำหรับShopping เราจะไปไหนครับ” หญิงสาวเลื่อนหาภาพในมือถือ “ฮาวายค่ะ ฉันไม่ขออะไรคุณมาก แค่ฮาวายเท่านั้นค่ะ”

        "คุณหมายถึง Hawaii ที่อยู่ที่ประเทศสหรัฐใช่ไหม" เดฟกุมขมับเงยหน้ามองขึ้นท้องฟ้า ใครให้ข้อมูลเธอวะ