เมื่อเคลียร์ทุกอย่างที่บ้านหลี่เรียบร้อยแล้วหยางิเฉิงก็ต้องเข้ากรมแลกวันหยุดกับเพื่อนเพื่อที่จะเดินทางไปหาหลี่เล่อเยียนอีกครั้งครั้งนี้เขามั่นใจเต็มสิบส่วนว่าคนที่เจอที่ร้านบะหมี่คือเธอแน่นอนแต่อาจจะต้องสืบอีกทีว่าเธออยู่ที่หมู่บ้านไหน
เขาได้เรียนรู้แล้วว่าการที่เขาเงียบไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาทุกอย่างอย่างน้อยที่สุดตอนนี้พ่อของเล่อเยียนก็เข้าใจลูกสาวแล้วและเสียใจกับการตัดสินใจที่ผิดพลาดในครั้งนี้หลี่ฮ่าวตูอาสาจะเป็คนไปแทนเล่อเยียนแล้วให้น้องสาวของเขากลับมามีชีวิตที่ดีซึ่งไม่ใช่เื่ง่ายเลยว่าจะทำได้
ส่วนสองแม่ลูกหนูนั้นก็ถูกคาดโทษเพราะการกระทำของคนเป็แม่เธอสารภาพว่าแผนการทุกอย่างเธอนั้นลงมือทำเองคนเดียวลูกสาวอย่างหรูฟางเซียนนั้นไม่รู้เห็นเื่นี้กับเขาด้วย
กล่าวตามที่แม่เลี้ยงหรูรับสารภาพว่าเธอทำเื่น่าอายในงานเลี้ยงฉลองตำแหน่งใหม่ของหยางิเฉินและซุยเถาหยวนทั้งสองมาเลี้ยงฉลองที่บ้านของตระกูลหลี่เพราะมีข่าวแว่วมาว่าทางการจะเกณฑ์พวกนักศึกษาจบใหม่หรือที่กำลังเรียนอยู่นั้นไปเข้าค่ายชนบทห่างไกลเพื่อทำงานแลกแต้มค่าแรง
ว่ากันตามตรงคือคนที่เหมาะสมที่สุดคงหนีไม่พ้นหลี่ฮ่าวตูเมื่อเป็แบบนี้จึงมาเลี้ยงฉลองพร้อมทั้งอำลาเพราะไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนถึงจะได้พบกันหลี่ฮ่าวตู หยางิเฉิงและซุยเถาหยวนเป็เพื่อนรักกันสมัยมัธยมแต่ิเฉิงกับเถาหยวนนั้นตัดสินใจสมัครสอบเข้าทหารเพราะที่บ้านนั้นยากจนหลี่ฮ่าวตูเรียนต่อมหาวิทยาลัยเพราะเขาอยากเป็อาจารย์สอนหนังสือ
ซุยเถาหยวนหลงรักหรูฟางเซียนมาตั้งนานแล้วทุกครั้งที่เขามาบ้านของฮ่าวตูก็มักจะเจอกับหล่อนอยู่เสมอหล่อนเหมือนเทพธิดาน้อยเวลายิ้มหรือแม้แต่ทำหน้าบึ้งเขาก็ไม่อาจละสายตาไปจากหล่อนได้ซุยเถาหยวนสารภาพกับิเฉิงว่าเขานั้นมีใจให้ฟางเซียนเขาดูออกว่าฟางเซียนนั้นมีใจให้ิเฉิงเหมือนโยนหินถามทางเพราะเขายากจะเดาใจของิเฉิงว่าคิดยังไงกับฟางเซียนแต่พอิเฉิงได้ยินก็บอกให้ตัวเขานั้นพิสูจน์ตัวเองว่าดีพอที่จะดูแลหล่อนได้และเขาก็พิสูจน์แล้วว่าเขานั้นดูแลหล่อนได้แน่นอนด้วยตำแหน่งหน้าที่การงานที่ก้าวะโของเขา
เมื่อตำแหน่งสูงขึ้นเขาทำเื่ย้ายจากหน่วยพิเศษราชการลับมาอยู่งานเอกสารเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับหรูฟางเซียนมากขึ้นจึงเป็ที่มาของเื่วุ่นวายนี้
ในคืนนั้นพวกเขาดื่มกันหนักมากจนฮ่าวตูนั้นได้เมาจนหลับไปเหลือเพียงเถาหยวนกับิเฉิงนางหรูบอกกับเถาหยวนว่าถ้าไม่ไหวให้เขาไปนอนที่ห้องของเล่อเยียนเพราะตอนนี้เล่อเยียนนั้นไปนอนกับฟางเซียนที่ห้องเรียบร้อยแล้วซ้ำยังให้น้ำแกงแก้สร่างเมากับพวกเขาคนละแก้วให้เหตุผลว่าตื่นขึ้นมาจะได้ไม่ปวดหัวหนักเมื่อพวกเขาดื่มมันเข้าไปเถาหยวนที่ไม่ค่อยได้สติแต่พยายามจะไปหาฟางเซียนเพื่อบอกความในใจ
เมื่อเข้าไปที่ห้องเจอคนนอนอยู่คิดว่าเป็ฟางเซียนจึงได้แต่แอบกลืนน้ำลายเพราะคนที่นอนในห้องตอนนี้นั้นเธอดูเร่าร้อนมากมายนักเธอเปล่งเสียงแปลกๆ ออกมาซ้ำยังนอนกระสับกระส่ายท่าทางชวนให้เข้าหาในที่สุดยาก็ออกฤทธิ์เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป
ิเฉิงที่ได้รับยากำหนัดเช่นเดียวกับเถาหยวนรู้สึกแปลกๆกับร่างกายแต่เพราะเขาเป็ทหารจึงทนต่อฤทธิ์ยาได้บ้างเขารู้สึกว่าเถาหยวนเข้าไปในห้องนั้นนานเกินไปแล้วเห็นว่าไม่เหมาะสมจึงคิดจะเข้าไปตามฉับพลันได้ยินเสียงแปลกๆจึงลุกขึ้นไปดู
"พี่คะ พี่เมามากแล้วเข้าห้องไปพักเถอะค่ะ"
หรูฟางเซียนที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนมาจับตัวเขาไว้แต่เขานั้นรู้แล้วว่าร่างกายผิดปกติจึงผลักเธอแล้วรีบวิ่งไปหาเถาหยวนเพราะถ้าจู้ฟางเซียนอยู่ข้างนอกเสียงคนข้างในนั้นต้องเป็เธอแน่นอน
เมื่อมาถึงเจอเถาหยวนกำลังลวนลามคนที่อยู่ในห้องไม่สิจะว่าลวนลามก็คงไม่ถูกสักเท่าไหร่เหมือนเธอจะเต็มใจอยู่บ้าง ขัดขืนเป็บางทีเห็นแบบนั้นเขาก็โกรธจนเืขึ้นหน้าแบบไม่รู้สาเหตุเขาพยายามรวบรวมสติผลักเถาหยวนออกไปจากนั้นซัดเข้าไปหลายหมัดเลยล่ะลากตัวเถาหยวนออกมานอกห้องเพื่อจะพากลับบ้าน แต่แล้วกลับมีเสียงเล็กๆ สั่นๆพูดขึ้นมาขัดก่อน
" พี่คะ ช่วยฉันด้วย "เมื่อิเฉิงได้ยินจึงรีบเดินเข้าห้องแล้วล็อกประตูไม่ให้ฟางเซียนนั้นเข้ามาได้เขารู้สึกเหมือนหัวจะะเิและ้าปลดปล่อยเหลือเกินเกิดอะไรขึ้นกับเขากันนะ
" เป็อะไรรึเปล่า "ิเฉิงที่โดนฤทธิ์ยาเล่นงานเริ่มร้อนรุ่มเขาใกล้จะครองสติไม่อยู่แล้วล่ะ
" พี่คะ ช่วยฉันเถอะค่ะ ฉันไม่ไหวแล้ว "เล่อเยียนที่ตอนนี้ถูกฤทธิ์ยานั้นควบคุมเป็ที่เรียบร้อยแล้วเธอ้าจะปลดปล่อยร่างกายกระสับกระส่ายเหมือนจะะเิ บิดตัวไปมาทรมานเหลือเกินพอได้ยินเสียงของเขาเธอกลับ้ามากขึ้น ยิ่งเขาััเธอยิ่ง้ามากขึ้น
' ไม่ไหวแล้ว เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ '
" ตั้งสติก่อน "ิเฉิงพยายามอย่างมากแม้มือไม้จะสั่นเมื่อเห็นผิวกายที่ขาวเนียนรอดผ่านแสงจันทร์ในค่ำคืนนี้ก็ตาม
เล่อเยียนเป็เพียงหญิงสาวอายุ17 ย่าง 18 ปีที่ไม่มีประสบการณ์อะไรเลยเธอถูกเลี้ยงขึ้นมาเหมือนไข่ในหินได้รับความรักทั้งจากพ่อ พี่ชายและน้องชายมาอย่างดีถึงแม้จะไม่ประสีประสาแต่ธรรมชาติของมนุษย์ถูกสร้างมาให้มีกิเลสยากที่จะก้าวผ่านมันไปได้สุดท้ายทั้งสองพ่ายแพ้ให้กับความยากแล้วก็บรรยากาศช่างเป็ใจเหลือเกินในค่ำคืนอันเร่าร้อนคืนนั้นต่างฝ่ายต่างช่วยกันปลดปล่อย
ส่วนคนด้านนอกนั้นเป็ตายยังไงเขาไม่รับรู้แล้วเพราะค่ำคืนนั้นเขานั้นช่างมีความสุขจนยากจะลืมเลือนและสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะปกป้องหญิงในอ้อมกอดนั้นด้วยเกียรติของชายชาติทหาร
หยางิเฉิงนึกถึงเื่คืนนั้นก็ไม่นึกเสียใจถึงแม้เขาจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับหลี่เล่อเยียนแต่ลึกๆแล้วเขารู้ดีว่าไม่ได้รังเกียจเธออาจจะแอบชอบเธออยู่เขาก็ไม่แน่ใจ
เขาเป็เพื่อนรักของฮ่าวตูอีกอย่างฮ่าวตูรักน้องสาวมากเพียงใดเขานั้นรู้ดีจึงไม่กล้าคิดอาจเอื้อม
มาวันนี้เมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นแล้วและไม่สามารถที่จะกลับไปแก้ไขมันได้ก็ต้องทำให้มันดีที่สุดส่วนเถาหยวนนั้นไม่ใช่ไม่รู้สึกผิดต่อเพื่อนแต่เพราะเขาไม่อธิบายอะไรเลยจึงถูกเข้าใจผิดิเฉิงไม่ได้บอกว่าตัวเองดีที่ทำแบบนี้แต่หากปล่อยให้เถาหยวนและเล่อเยียนอยู่ด้วยกันคนที่เจ็บที่สุดคงหนีไม่พ้นเล่อเยียน
แม่เลี้ยงหรูเธอวางแผนไว้หมดทุกอย่างไม่เว้นสามีที่วางยานอนหลับทำให้เขาไม่รับรู้เื่เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับลูกสาวเธออยากจะกำจัดเถาหยวนที่ชอบมาวุ่นวายกับลูกสาวตัวเองจึงคิดจะจับคู่ให้เถาหยวนกับเล่อเยียนลงเอยกันหน้าที่การงานของเขาไม่ด้อยกว่าใครเล่อเยียนแต่งไปก็คงจะสบายไม่ลำบากอย่างแน่นอน
แต่เช้ามาเื่กลับไม่เป็ดั่งที่คิดทั้ง 4 คนสลับคู่ผิดแผนจนเธอพูดอะไรไม่ออกได้แต่ลากลูกสาวเข้ามาในห้องจับอาบน้ำแต่งตัวทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วก็ออกไปแสดงละครฉากด้านนอกว่าโดนแทงข้างหลัง
เมื่อเื่ดำเนินมาถึงตอนนี้ทุกคนจึงเข้าใจแจ่มแจ้งถึงแม้จะกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แต่บอกได้เลยว่าสถานภาพของสองแม่ลูกในบ้านหลี่ตอนนี้ไม่มั่นคงแน่นอน
"ฉันสอบถามเพื่อนที่ทำงานนายทะเบียนบอกว่าคนที่ชื่อหลี่เล่อเยียนมีรายชื่อที่ค่ายชนบทน่ะ"เพื่อนทหารในกรมช่วยสืบหาเบาะแสในการตามตัวเล่อเยียน
" อืม ขอบใจมากเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยฉันจะไม่ลืมน้ำใจในครั้งนี้เลย "หยางิเฉิงกล่าวขอบคุณจากใจจริงต่างคนต่างรู้ดีว่าทหารใช่ว่าจะกลับบ้านก็กลับได้ภาระหน้าที่มีมากมายเหตุการณ์บ้านเมืองยังไม่สงบสุข
" ไม่เป็ไรๆ ฉันกลับบ้านก็เหมือนไม่กลับไม่มีพ่อแม่ให้กตัญญูแล้วลูกเมียก็ไม่มีอยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน "พูดจบทหารหนุ่มก็เดินจากไป
คงต้องรีบแล้วล่ะใกล้จะเข้าหน้าหนาวเต็มทีต้องจัดการพาเธอกลับมาที่ที่เธอควรอยู่เขาถึงจะสบายใจในตอนแรกตั้งใจจะให้เธออายุครบ 18 ปีบริบูรณ์เขาถึงจะไปสู่ขอแต่เมื่อเื่ยุ่งเหยิงขนาดนี้แล้วคงไม่ต้องรอฤกษ์อะไรทั้งนั้น
ทางด้านของหลี่เล่อเยียนในคืนนั้นเว่ยอี้หยางได้บอกความในใจต่อเล่อเยียนว่าเขาคิดยังไงกับเธอแต่เธอตอบปฏิเสธเขาออกไปเพราะไม่ได้คิดกับเขาเชิงชู้สาวถึงเธอจะรู้สึกดีกับเขามากเพราะความจริงใจใส่ซื่อแต่ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความรัก
เธอเจอเขาเพียงแค่3 ครั้งเองจะให้หลงรักเขาได้ยังไงกันอีกอย่างเป้าหมายคือทำให้ชีวิตนี้มีความสุขได้เธอต้องสร้างรากฐานของตัวเองให้มั่นคงเสียก่อนสำหรับคนยุคนี้ไม่แปลกที่เขาจะตกลงปลงใจกันง่ายดายเพราะบางคนเจอหน้าเพียงครั้งเดียวครั้งต่อมาคือเข้าพิธีแต่งงานด้วยคำว่าเหมาะสมของญาติผู้ใหญ่
' เล่อเยียน...พี่มีอะไรจะบอก คือว่าพี่จะเป็อะไรมั้ยถ้าเราจะลองศึกษาดูใจกันดูไปก่อนถ้าหากว่าเธอคิดเหมือนกันกับพี่'อี้หยางรวบรวมความกล้าถามออกไปท่ามกลางดวงดาวนับพันนั้นเป็พยาน
' ฉันน่ะยังไม่คิดที่จะแต่งงานหรือมีคนรักหรอกค่ะขอโทษด้วยนะคะที่อาจจะเผลอทำอะไรให้พี่เข้าใจผิด ' เล่อเยียนตัดสินใจพูดออกไปโดยไม่กล้ามองหน้าอี้หยางเลยด้วยซ้ำทุกอย่างตอนนี้มันใหม่สำหรับเธอมากแต่เธอไม่ได้คิดอะไรนี่นา
'ไม่เป็ไรหรอกพี่จะรอจนกว่าเธอจะพร้อม' อี้หยางรู้คำตอบอยู่แล้วเพียงแค่ตลอดเวลาเขาคิดเข้าข้างตัวเองมากจนเกินไปไม่รู้เขาไปเอาความมั่นใจผิดๆ นี้มาจากไหนกัน คิดแล้วก็น่าขายหน้าชะมัดถึงแม้จะรู้สึกเสียหน้าไปบ้างก็แต่ก็ไม่ได้เสียใจอะไรขนาดนั้นเพราะยังไม่ได้ผูกใจรักกันเหมือนคู่รัก
' ดึกแล้วฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ ' จบประโยคสนทนาเพียงเท่านั้นอี้หยางอาสาเดินไปส่งทั้งคู่ต่างมีเื่ให้ขบคิด
ถ้าวันนั้นเธอไม่บังเอิญเจอเข้ากับเขาเธอคงจะไม่ปฏิเสธอี้หยางและยอมที่จะศึกษาดูใจเพราะอี้หยางถือว่าเป็คนที่ใช้ได้คนหนึ่งแต่ประวัติของแม่เล่อเยียนคนนี้ไม่ธรรมดาจะให้อี้หยางมาลงเอยกับเธอไม่ได้เด็ดขาดเขาต้องเจอคนที่ดีและเพียบพร้อมกว่านี้แน่เธอมั่นใจ
อย่าลืมแวะมาพูดคุยกันได้นะคะทุกคนรอไรท์อัพหลายๆ ตอน ไรท์ก็รอรีดคอมเม้นเยอะๆ เหมือนกันเพื่อเป็กำลังใจค่ะ ❤
4K
