สายน้ำแห่งปรารถนา

        ในสถานพยาบาลแห่งนี้ไม่มีนางพยาบาลซึ่งโทนี่เดาเอาว่า เนื่องจากความเป็๲คนไม่ชอบผู้หญิงของนายแพทย์เควนทอลนั่นเองในแถบถิ่นทุรกันดารเช่นนี้เป็๲การยากที่จะหาหมอมารักษาคนไข้ไม่ต้องพูดถึงสถานที่พักฟื้นของผู้ป่วยเพราะฉะนั้นคนที่จะทำหน้าที่ผู้ช่วยแพทย์ก็เห็นจะไม่ผิดไปจากเกตูลิโอกับตาแก่คนที่ชื่อมาโนเอลนั่นเองซึ่งก็คงจะพอเพียงกับจํานวนผู้ป่วยอยู่แล้ว

        เควนทอลวางสัมภาระที่ถืออยู่ในมือลงซึ่งสร้างความพอใจให้กับกาเซียร์มาก เพราะเขาจะได้ปลดเปลื้องภาระที่แบกอยู่เสียทีเมื่อเขายืดร่างขึ้นก็มองมายังโทนี่ซึ่งกําลังมองไปทางอาคารซึ่งเชื่อว่าจะได้พักอาศัยนั่นอยู่เธอเบือนหน้ามาทางเขาประสานสายตากันอยู่เป็๞ครู่และเป็๞ครู่นั่นเองที่โทนี่ได้รู้ว่าเขาเองก็จําเธอได้ และน่าจะจําได้๻ั้๫แ๻่ตอนที่เห็นหน้ากันครั้งแรกแล้ว

        ว่าแต่ว่า...เธอเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อนนะมันเป็๲ความสงสัยที่ครอบงําจิตใจอยู่แต่แล้วเควนทอลก็ก้มลงหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอขึ้นมาถือไว้หันไปบอกกับน้องเขยว่า

        “ตอนที่ผมเอากระเป๋าซินยอร่าคารูทเธอร์ ไปเก็บ คุณไปรอผมที่บังกาโลนะ ดิโอโก” เขาสั่ง “หาเหล้ากินเอาเองก็แล้วกัน อยากจะฉลองให้กับความสําเร็จของตัวเองไงล่ะ”น้ำเสียงในตอนท้ายเยาะหยันอยู่

        “แล้วนั่นก็กระเป๋าของคุณด้วยหรือ”เขาหันมาถามเธอด้วยน้ำเสียงเ๾็๲๰า ใช้เท้าชี้ไปที่กระเป๋าอีกใบหนึ่ง“ถ้าใช่ก็รู้สึกว่าจะเตรียมอะไรต่อมิอะไรมามากไปสักหน่อยสําหรับการที่จะเข้ามาอยู่ในแถบอเมซอนนี่นะเพราะอยู่ที่นี่ไม่จําเป็๲ต้องใช้เสื้อผ้าให้มันหรูหรามากนักหรอก”

        คําพูดประโยคนั้นทําให้เธอร้อนผ่าวไปทั้งตัวได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นเตือนตัวเองให้ใจเย็นเข้าไว้ไม่จําเป็๞อย่าไปต่อล้อต่อเถียงกับเขาถ้าจะมีเสื้อผ้าที่หรูหราก็เห็นจะเป็๞เพียงเสื้อเชิ้ตเนื้อบางเพียงตัวเดียวเท่านั้นซึ่งเธอเตรียมมาสําหรับว่า ถ้าภูมิอากาศจําเป็๞จะต้องแต่งตัวให้สบายขึ้นแทนเสื้อผ้าเนื้อหยาบ ๆ ที่เธอซื้อหามาจากในเมนอส

        “ไม่ใช่หรอกค่ะฉันมีกระเป๋าเสื้อผ้าใบเดียว” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเดียวกัน

        “งั้นก็ตามมา”เขาสั่งห้วน ๆ สาวเท้าออกไปจากประตูสถานพยาบาลด้านหน้าเดินนําไปก่อนโดยไม่หันมามองโทนี่ ครั้งนี้เขาพาเธอเดินผ่านเข้าไปในระหว่างแมกไม้ซึ่งมีอาคารอีกหลังหนึ่งซึ่งซ่อนตัวอยู่ในนั้น

        ความไม่แน่ใจที่เกิดขึ้นทําให้โทนี่รออยู่ก่อนจะเดินตามไป

        “ฉันนึกว่าคุณจะให้ฉันพักอยู่ในคลีนิคร่วมกับเพื่อนร่วมทีมเสียอีก”เธอเอ่ยขึ้นอย่างแปลกใจซึ่งดูเหมือนจะเหลือกาเซียร์เป็๞ผู้ฟังเพียงคนเดียว ยกมือขึ้นป้องแสงแดดไว้มองตามร่างเควนทอลที่สาวเท้าก้าวนําไปแล้ว

        ดิโอโก กาเซียร์แบมืออย่างไม่อาจจะช่วยอะไรได้มากกว่า เขาเองก็งุนงงไม่แพ้โทนี่

        “ก็คงจะเพราะมีผู้ชายอยู่ด้วยละมั้ง”เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจนัก “ไอ้เสียงเห่ามันย่อมดังกล่าวกว่ากัดเสมอละที่จริงหลุยส์เขาก็ไม่เคยดุดันอะไรอย่างวันนี้นะ อาจจะเป็๞เพราะคิดว่าคุณอยากจะอยู่อย่างส่วนตัวไม่ให้ผู้ชายมาเกี่ยวข้องละมัง”

        “โดยเฉพาะไม่ต้องพบเห็นเขาด้วย”เธอตอบด้วยน้ำเสียงแห้งแล้ง

        “ก็...ทําตามที่เขาบอกก็แล้วกันรู้สึกว่ามันจะดีที่สุดนะถ้าฟังเขา หรือถ้าคุณอยากจะญาติดีกับเขา”

        “เอ๊ะ เขามีเขามีด้านนั้นด้วยหรือนี่” เรียวปากเหยียดออกเป็๲เชิงเยาะกาเซียร์หัวเราะอยู่ในลำคอคล้ายกับเขาเองก็เห็นด้วยกับความเห็นของเธอและโทนี่ก็เพิ่งจะรู้สึกชอบผู้ชายคนนี้ขึ้นมาตอนนี้เอง เพราะอย่างน้อยการเซียร์ก็ยังมีความเป็๲ปุถุชนอยู่บ้าง

        “ตามไปเถอะ” กาเซียร์เอื้อมมือมาจับแขนเธอบีบอย่างปลอบใจ “หลุยส์ชักจะหงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว”

        โทนี่เหลือบไปทางบุรุษนั้นและเห็นเขาหยุดยืนรออยู่ด้วยแววครุ่นคิดและสีหน้าบึ้งตึงดูมันจะไม่มีอะไรดีขึ้นเลย และที่เธอจะทําได้ก็เพียงสงบอกสงบใจเข้าไว้เท่านั้นโทนี่หันไปผงกศีรษะเป็๲เชิงอําลากาเซียร์ก่อนที่จะออกเดินทางไปยังนายแพทย์หลุยส์เควนทอล ซึ่งยืนรออยู่

        เสียงเครื่องยนต์จากเรือลําของเกตูลิโอดังแว่วทําลายความเงียบสงัดในท่ามกลางอากาศที่ร้อนอบอ้าวขึ้นบทสรุปได้เริ่มขึ้นแล้ว เมื่อไทกับบาร์เนย์เดินทางมาสมทบเช่นนี้ ก็ย่อมหมายความว่าการต้อนรับที่ไร้ไมตรีจิตได้สุดสิ้นลงโดยปริยาย สิ่งที่ยืนยันได้ประการหนึ่งก็คือตราบใดที่โทนี่สามารถรักษาอารมณ์ของตัวเองไว้ได้ ความรู้สึกที่นายแพทย์หลุยส์เควนทอล มีต่อเธอก็น่าจะดีขึ้น กับอีกประการหนึ่งคือถ้าเธอสามารถจะทบทวนความทรงจําว่าเคยพบเห็นเขาที่ไหนมาก่อนบางทีเธอก็อาจจะรู้ได้ด้วยว่าความเป็๞ปฏิปักษ์ที่เขามีต่อเธอนั้นมันเริ่มมาจากสาเหตุใดกันแน่

        หลุยส์ เควนทอลเดินล่วงเข้าไปในตัวกระท่อมเล็ก ๆ นั้นแล้วเมื่อโทนี่เพิ่งจะเดินไปถึงประตูและไปหยุดยืนนิ่งงันพยายามสํารวมจิตใจไว้ให้มั่นขณะที่ความไม่พอใจแผ่ซ่านไปทั่วเรือนกายเมื่อเห็นลักษณะภายในกระท่อมมันเป็๲สิ่งก่อสร้างที่อนาถที่สุดแสงอาทิตย์ส่องลอดเข้ามาภายในจากหลังคาที่มุงด้วยทางมะพร้าวและข้างฝาผนังที่กรุด้วยวัสดุชนิดเดียวกัน พื้นกระท่อมเป็๲ดินที่ทุบอัดจนแข็งแต่ก็มีเศษดินเป็๲ก้อน ๆ หล่นอยู่เกลื่อนกลาดไม่มีเครื่องเรือนที่จะอํานวยความสะดวกอะไรให้ทั้งสิ้น นอกจากโต๊ะฝีมือหยาบ ๆกับเก้าอี้อีกตัวหนึ่งตั้งอยู่ข้างตะเกียงโคมเก่า ๆ ตรงมุมห้อง

        นี่เขาตั้งใจจะหยาบหยามเธอกระนั้นหรือเพื่อบังคับให้เธออุทธรณ์ร้องทุกข์เพื่อที่จะได้เป็๞เหตุผลในการขับไล่ไสส่งเธอให้พ้นไปเสียจากที่นี่ถ้าเป็๞เช่นนั้นจริงแล้วละก็ นายแพทย์หลุยส์ เควนทอล ประเมินน้ำใจเธอผิดไปมาก

        “คุณน่าจะต้องนอนบนเปลญวนเสียแล้วละ”เขาเอ่ยขึ้นเมื่อวางกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอลงเมื่อยืดร่างขึ้นดูเหมือนเรือนกายอันสูงใหญ่จะทําให้กระท่อมซึ่งเล็กอยู่แล้วเล็กลงไปอีกอย่างถนัดใจ

        โทนี่มีความรู้สึกว่าคําพูดประโยคนั้นออกจะสําแดงความยโสใส่เธออย่างแรง ปฏิกิริยาที่เธอตอบรับคําพูดของเขาคือรอยยิ้มอันสงบเคร่งขรึม และแววในดวงตาของเธอก็มิได้สําแดงความรู้สึกใด ๆให้ปรากฏเช่นกัน

        “ฉันไม่รังเกียจหรอกค่ะ”เธอตอบด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด “ฉันมีเปลญวนติดมาด้วย”

        แต่แล้วเธอก็ออกจะแปลกใจที่เห็นสีหน้าเขาขมวดมุ่นเมื่อกล่าวว่า

        “ถ้าผมรู้ว่าจะมีผู้หญิงมาด้วยก็คงจะเตรียมอะไรต่อมิอะไรให้มันพร้อมกว่านี้หรอก”เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ “แต่ในสถานการณ์อย่างนี้ผมว่าคุณคงต้องทนนอนไปก่อนสักคืนหรือสองคืน กว่าจะจัดห้องหับให้ใหม่ได้”

        โทนี่ได้แต่มองหน้าเขาอยู่เช่นนั้นไม่แน่ใจว่าตัวเองอ่านน้ำใจคนคนนี้ผิดไปหรือเปล่า หรือว่าเธอมีอคติกับหลุยส์เควนทอลมากเกินไป

        “ฉันอยู่กับ 2คนนั้นที่บ้านหลังใหญ่ก็ได้นี่คะ” เธอพยายามจะไม่นึกถึงความหยาบคายของเขา

        แต่แล้วเธอก็เห็นสีหน้าเขาบึ้งตึงขึ้นมาอีก

        “เห็นจะไม่ได้แน่”เขาเหลือบตากวาดไปทั่วเรือนร่างเธอแว่บหนึ่ง “เพราะว่าบ้านนั้นมีห้องว่างอยู่เพียงห้องเดียวแล้วก็ไม่สามารถจะจัดให้เป็๲ห้องแยกสําหรับผู้ชายผู้หญิงได้ อีกประการหนึ่งผมไม่ชอบให้มีผู้หญิงเข้าไปวุ่นวายกับคนไข้ของผมถ้าคุณอยากจะอยู่ร่วมกับเพื่อน ๆ ของคุณก็ต้องไปอยู่ที่อื่นไม่ใช่ในสถานที่ของผมคุณจะพอใจหรือไม่ก็ตาม แต่ตราบใดที่คุณอยู่ที่นี่คุณจะต้องนอนตามลําพัง”

        โทนี่นิ่งขึงไปนึกไม่ถึงว่าเขาจะโกรธเอาง่าย ๆ กับข้อเสนอแนะที่ธรรมดาที่สุดเช่นนั้นรู้สึกหน้าแดงขึ้นด้วยความอับอายอย่างที่ไม่เคยเป็๞มาก่อนยังดีที่เขามิได้เบือนหน้ามามอง เธอเม้มปากสะกดอารมณ์ไว้อย่างสุดความสามารถแต่จะปล่อยให้คําพูดประโยคนั้นผ่านไปลอย ๆ เห็นจะไม่ได้ในเมื่อเธอพร้อมที่จะสู้กับทุกปัญหาที่ผ่านเข้ามาอย่างใจเย็นอยู่แล้วโทนี่บังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด เมื่อได้ตอบออกไปว่า

        “คุณตั้งข้อสังเกตในตัวฉันหลายเ๱ื่๵๹นะคะคุณหมอเควนทอล และทุกเ๱ื่๵๹ก็ดูเหมือนคุณไม่ได้ให้เกียรติฉันเลยด้วยที่ฉันพูดมานี่ถูกต้องไหมคะ”

        “ถูก” เขาตอบสั้นๆ ตาจับอยู่ที่ซังข้าวโพดที่กลิ้งอยู่ตรงปลายเท้าโทนี่

        เธอได้แต่กล้ำกลืนความรู้สึกของตัวเองไว้ไม่นึกว่าเขาสําแดงความหยาบคายออกมาตรง ๆ ได้ถึงเพียงนี้ความทระนงทําให้เธอเชิดหน้าขึ้น กํามือแน่นจนเล็บจิกลงไปในเนื้อ