ทะลุมิติมาเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคทั้งสาม (จบ)

        “ไม่เป็นไรเจ้านำสิ่งที่พวกเขาตอบกลับมาจดบันทึกไว้เป็นพอ นับจากวันพรุ่งนี้ ข้าจะตรวจสอบแม่ครัวกับคนงานหญิงให้พวกเขาเตรียมตัวให้ดี”

        โจวย่าอวิ๋นได้ยินว่านายหญิงจะตรวจสอบก็เข้าใจความหมายทันที ก่อนหน้านี้นายหญิงได้ทิ้งสูตรอาหารไว้ให้ อาหารที่ทำออกมานั้นเขาได้ลองชิมหมดแล้วทุกอย่างรสชาติดียิ่งนัก

        “นายหญิงวางใจได้ขอรับพวกเขารู้ว่าอาหารที่ทำออกมาจะขายดีหรือไม่ดี มันส่งผลถึงค่าตอบแทนที่จะได้รับไม่ว่าผู้ใดก็ล้วนพยายามฝึกฝนเป็นอย่างดีขอรับ”

        จุดนี้ชีเหนียงมีความมั่นใจคนเราขอเพียงหาเงินเพื่อตัวเอง ล้วนต้องใส่ใจเต็มร้อย

        “ระหว่างทางที่มาข้าก็เห็นแล้วตลอดทางการเพาะปลูกต้นไม้ใบหญ้าทำได้ไม่เลว อีกไม่กี่วันให้พวกเขาย้ายรถขายของกินเคลื่อนที่มายังจุดที่กำหนดไว้ก่อนหน้านี้ก่อนเปิดกิจการสามวันต้องสร้างความคึกคักก่อน”

        เนื่องจากค่ายโจรเลี่ยหยางก่อนหน้านี้เป็นที่ลับตาคนต้องเดินผ่านทางคดเคี้ยวบนเขาอันยาวเหยียดกว่าจะมาถึงเรือนพักผ่อน เพียงเส้นทางนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนหวาดกลัวดังนั้นชีเหนียงจึงได้นึกถึงเรื่องถนนริมทางที่ขายของกินขึ้นมาคนเราเวลาเจอของกินใหม่ๆ ย่อมไม่รู้ตัวว่าการเดินทางนั้นลำบาก แน่นอนว่าหากนั่งรถม้ามานางก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่การเดินเที่ยวนั้นต่างกัน แต่ถึงอย่างไรก็เป็น ถนนสอยดาว เช่นกัน

        ถนนสอยดาวคือถนนคนเดินที่ชีเหนียงตั้งชื่อขึ้นเองมีความหมายดีงาม คนส่วนมากที่มักจะศรัทธาสิ่งที่จะช่วยให้บรรลุผล การเดินเท้าจะสะท้อนถึงจริงใจออกมาดังนั้นชีเหนียงจึงออกแบบถนนคนเดินนี้เพื่อให้ประสานกับความปรารถนาของมนุษย์

        เมื่อชีเหนียงตรวจสอบฝีมือของแต่ละแผนกเสร็จเรียบร้อยก็ตัดสินใจที่จะเปิดกิจการเรือนพักผ่อนอย่างเป็นทางการในวันที่หกเดือนนี้ป้ายประกาศหนึ่งแผ่นจึงถูกนำไปติดไว้หน้าประตูเมืองอัน

        คนเมืองอันเมื่อเห็นว่าเป็นประกาศของเรือนพักผ่อนอันหยางก็ชะเง้อคอดู นายหญิงของเรือนพักผ่อนแห่งนี้ไม่รู้ว่าคือคนโง่จากที่ใดถึงได้ทุ่มเงินมากมายเช่นนี้

        “ดูเร็ว เรือนพักผ่อนอันหยางจะเปิดกิจการแล้ววันเปิดจะมีการลดครึ่งราคาสำหรับตั๋วและค่าอาหารด้วย”

        “นี่คือสถานที่อันใดกันถึงต้องซื้อตั๋วและยังขายของกินด้วย?”

        ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมาแต่ก็ต่างไม่เข้าใจ

        “นี่พี่จาง ลูกสาวท่านทำงานในเรือนพักผ่อนมิใช่รึ มันคือสถานการณ์แบบไหนเจ้าเล่าให้พวกข้าฟังหน่อยสิ!”

        คนที่ถูกเรียกว่าพี่จางถึงกับหุบยิ้มหากเขารู้แล้วจะมายืนดูเช่นนี้หรือ ตั้งแต่ลูกสาวของเขาไปทำงานที่เรือนพักผ่อนแห่งนี้ก็ได้เงินกลับมาทุกวันนับวันคำพูดของเขายิ่งไม่มีผล พอถามว่านางไปทำอะไรที่เรือนพักผ่อนบ้างลูกสาวกลับไม่บอกสักคำ พอจี้ถาม ก็บอกว่าหากนางบอกไปจะผิดกฎและต้องถูกปรับเงิน เมื่อได้ยินว่ามีการปรับเงินเขามีหรือจะยังกล้าถาม

        แต่เมื่อเพื่อนบ้านถามเขาจึงได้แต่เลียนแบบท่าทางของลูกสาวและตอบอย่างมีลับลมคมใน “ถึงเวลาไปดูก็รู้เองถึงอย่างไรตอนเดินทางก็หาได้เสียเงิน”

        “เฮ้อพี่จาง มาทำเป็นมีลับลมคมใน!”

        เมื่อคนอื่นๆเห็นว่าสืบไม่ได้อะไร ก็ยิ่งสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับเรือนพักผ่อนอันหยางหนักกว่าเดิมจึงต่างพากันพูดกันไปต่างๆ นานา

        กระทั่งลูกค้าที่ไปทานในโรงเตี๊ยมสี่ฤดูก็เลี่ยงไม่ได้ต้องถามสักหน่อยแต่นายท่านของโรงเตี๊ยมสี่ฤดูสั่งห้ามพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องเรือนพักผ่อนอันหยาง แม้แต่เสี่ยวเอ้อร์ในโรงเตี๊ยมเองก็สงสัยแต่ก็ไม่สามารถตอบคำถามลูกค้าได้ ทำให้ลูกค้าต่างๆ ก็อยากรู้มากขึ้น

        ผู้ดูแลเห็นดังนั้นก็นำเรื่องไปแจ้งเสิ่นว่านเหลี่ยง

        “ลงไปได้แล้วเรื่องนี้ไม่ต้องเอ่ยถึงอีก!” คนอื่นนั้นไม่รู้เบื้องลึกของเรือนพักผ่อนอันหยางแต่เสิ่นว่านเหลียงที่เคยไปเยือนค่ายโจรเลี่ยหยางนั้นย่อมรู้จักดี

        ตอนนั้นโจวย่าอวิ๋นมาเจรจาการค้ากับเขาเขาไม่ได้ไล่คนออกไปก็ถือว่าไว้หน้ามากแล้วตอนนี้ยังคิดจะให้โรงเตี๊ยมสี่ฤดูของเขามาช่วยประกาศให้พวกคนในค่ายโจรเลี่ยหยางอีกไม่มีทางเด็ดขาด! แค่เขาไม่เปิดเผยในอดีตของสถานที่แห่งนี้ออกไปก็ถือเป็นการให้เกียรติมากแล้ว!

        เรือนพักผ่อนอันหยางสร้างความแตกตื่นใหญ่โตในเมืองอันแม้เสิ่นว่านเหลียงไม่อยากรับรู้ก็คงเป็นไปไม่ได้ เริ่มแรกเขารู้สึกว่าเรื่องนี้น่าสงสัยจึงพาคนไปสืบหาเรือนพักผ่อนอันหยางแห่งนี้ เพียงแต่ยิ่งเข้าไปใกล้เท่าไหร่เส้นทางก็ยิ่งดูคุ้นเคยยิ่งนักแม้ว่าละแวกใกล้เคียงเปลี่ยนแปลงไปแต่เขามองเพียงแวบเดียวก็จำได้ว่าที่นี่คือรังโจรเก่า

        ตอนนั้นเขาต้องการขัดขวางกิจการของสถานที่แห่งนี้ใครจะรู้ว่ากลับเจอจ้าวจือชิงที่นี่ หากมิใช่เพราะเห็นแก่คนผู้นั้นตนเองคงนำเรื่องอดีตอันโสมม ต่ำช้าของเรือนพักผ่อนแห่งนี้ออกไปป่าวประกาศแก่ภายนอกแล้ว

        เสิ่นว่านเหลี่ยงรู้เบื้องลึกดีย่อมไม่มีทางเข้าร่วมความครึกครื้นแน่ แต่เสิ่นหรูหลินไม่รู้ไม่ง่ายดายกว่าเมืองอันจะมีเรื่องครื้นเครงเช่นนี้ เขาย่อมไม่ปล่อยโอกาสสนุกสนานให้หลุดลอยไปแน่โดยเฉพาะเรื่องของพี่สาวที่ได้รับความกระจ่างแล้ว ทำให้ปมในใจของเขาก็ค่อยๆปล่อยวางได้

        “คุณชายน้อยพาคนไปที่นั่นแล้วขอรับ!” ผู้ดูแลรายงานความเคลื่อนไหวของเสิ่นหรูหลิน

        เสิ่นว่านเหลี่ยงขมวดคิ้ว “ไหนบอกว่าเปิดกิจการวันที่หกเหตุใดจึงไปวันนี้?”

        ผู้ดูแลคิดในใจว่านายท่านก็รู้เรื่องเรือนพักผ่อนนี่นาเช่นนั้นเหตุใดจึงปล่อยโอกาสทำเงินนี้ไปกัน เขาคิดในใจ แต่ก็ตอบคำถามไป “ได้ยินว่าเรือนพักผ่อนจะเปิดให้ร่วมสนุกสนานกันสามวันคาดว่าอาจจะต้องการเตรียมความพร้อมก่อนเปิดกิจการขอรับ”

        “เตรียมความพร้อม! เรือนพักผ่อนนี่ช่างฉลาดนักนะ!” เสิ่นว่านเหลี่ยงประชดประชันแต่ก็ไม่ได้พูดสิ่งอื่นใดออกมาอีก แม้ว่าจะมีความสงสัย แต่ก็ยังไม่มีทางลืมสิ่งชั่วร้ายที่รังโจรนั้นได้เคยกระทำไว้แน่นอน

        เสิ่นหรูหลินได้รู้ข่าวลือมาแม้จะบอกว่าเป็นข่าวลือ แต่อันที่จริงก็เป็นแผนของชีเหนียงที่ให้ลูกจ้างในเรือนพักผ่อนบอกกล่าวกับคนในครอบครัวว่าขอเพียงเป็นครอบครัวของลูกจ้างของเรือนพักผ่อนแห่งนี้หากวันนี้มาเยี่ยมเยือน ไม่ว่าจะกินจะดื่มก็ไม่ต้องเสียเงินแน่นอนว่าเงื่อนไขนี้สำหรับคนในครอบครัวเท่านั้น แต่สำหรับผู้คนเหล่านี้อย่างไรก็ต้องนำไปโอ้อวดทำให้ข่าวลือแพร่กระจายออกไป ชื่อเสียงของเรือนพักผ่อนก็จะถูกกระจายไปด้วยเช่นกัน

        การเตรียมความพร้อมในวันแรกถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมากโดยเฉพาะอาหารบนถนนสอยดาว ขอเพียงเดินผ่าน ไม่มีทางไม่มีของกินหรือเครื่องดื่มติดไม้ติดมือ

        …...

        ทางด้านชีเหนียงนั้นกิจการเรือนพักผ่อนอันหยางได้เปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่ส่วนทางด้านสองพี่น้องสกุลลั่วที่อยู่ไกลถึงเมืองชิงหยางกลับถูกเฝิงเจิ้งชูรังควานอย่างหนักโดยเฉพาะลั่วจิ่งซี แทบจะถึงขั้นเป็นบ้าทีเดียว

        “ตาเฒ่าบ้านี่จะพอได้หรือยัง! ข้าบอกสิ่งรู้ให้ไปหมดแล้ว หากท่านยังโง่เรียนรู้ไม่ได้อีกก็เรื่องของท่านแล้ว!”

        ลั่วจิ่งซีไม่ได้มีความอดทนมากนักพอถูกเฝิงเจิ้งชูตามตื๊อสองวันก็ยอมบอกวิธีวางกับดักปลากับเขาแต่ทุกสิ่งไม่ได้เป็นดั่งที่ใจคิด ทั้งที่ใช้ขั้นตอนและเวลาเหมือนกันแท้ๆ กระทั่งตำแหน่งก็ที่เดียวกันที่ดักปลาของลั่วจิ่งซีดักปลาได้ แต่ของเฝิงเจิ้งชู อย่าว่าแต่ปลาเลย กระทั่งวัชพืชสักต้นก็ไม่มีให้เห็น

        นี่จึงทำให้เฝิงเจิ้งชูโมโหแทบบ้าและบ่นว่าว่าลั่วจิ่งซีกลั่นแกล้งตนไม่ตั้งใจสอนดีๆ คราวนี้ลั่วจิ่งซีถือว่าได้สัมผัสความระอาเหมือนที่ลั่วจิ่งเฉินเคยได้รับมาก่อนหน้านี้น่าเสียดายที่เขาไม่ได้ใจเย็นสุขุมเหมือนพี่ชาย ไม่ทันไรก็เริ่มถกเถียงกับเฝิงเจิ้งชูจนเกิดสถานการณ์เช่นครู่ขึ้น

        “เจ้าหาว่าใครโง่เขลา! ตอนข้าสามหนาวก็เขียนหนังสือได้แล้วห้าหนาวแต่งกลอนได้ สิบหนาวแต่งบทความได้ ใต้หล้านี้ไม่มีผู้ใดกล้าพูดว่าข้าโง่!” นี่เท่ากับเป็นการดูหมิ่นเขาอย่างมาก! เฝิงเจิ้งชูจะยอมรับได้อย่างไรจึงจำเป็นต้องโต้เถียงเจ้าเด็กทึ่มผู้นี้กลับ

        -----