งานเลี้ยงฉลองเล็ก ๆเมื่อคืนที่ผ่านมาได้สิ้นสุดลงด้วยเสียงหัวเราะและบรรยากาศอบอุ่นทุกอย่างเหมือนจะผ่านไปด้วยดี
แต่ในเช้าวันนี้…กลับมีสองร่างที่ยังไม่อาจหลุดพ้นจากกลิ่นอายของสุรา
เอลฟ์ชายทั้งสองนั่งพิงเก้าอี้ไม้ด้วยท่าทางหมดเรี่ยวแรงใบหน้าซีดเซียวและดวงตาพร่ามัวเผยให้เห็นอาการมึนเมาตกค้างจากค่ำคืนแห่งความสุขที่ยืดยาวไปจนเกือบรุ่งสาง
“แล้วเฟนริกกับเซลิไม่ไปขายทูน่าดำที่เมืองเอลลานิธเหรอ?”วิลล์ที่น่าจะมีสภาพดีที่สุดกล่าวถาม
“ไม่ล่ะทูน่าดำพวกนี้มีคนจองแล้ว” เฟนริกกล่าวด้วยสีหน้าพะอืดพะอม
ทุกปีจะมี่เวลาหนึ่งที่ฝูงทูน่าดำจำนวนมหาศาลแวะเวียนเข้ามายังน่านน้ำแห่งนี้ราวหนึ่งถึงสองครั้งต่อปี และในแต่ละครั้ง กว่าร้อยตัวต้องกลายเป็เหยื่อของเรือประมง
ด้วยรสชาติที่อัดแน่นไปด้วยไขมันแทรกและเนื้อััที่นุ่มละลายราวหิมะทูน่าดำจากเมืองเอลาริสจึงถูกยกย่องให้เป็ของหายากและล้ำค่ากว่าทูน่าสายพันธุ์ใดๆ จึงทำให้มีราคาสูงเป็พิเศษ
วิลล์ลีน่าและทารินกล่าวลาเ้าของบ้านทั้งสองคน
ลีน่าที่มีสภาพที่ดีกว่าทารินจึงกลายเป็คนที่ต้องขับรถพาพวกเขาทั้งสามคนกลับเมืองคาเลเมียร์ในวันนี้
...
เมืองคาเลเมียร์
ลีน่าขับรถมาส่งวิลล์มาที่ยานอวกาศมาเอลราธเพื่อให้หญิงสาวนำของทั้งหมดในอุปกรณ์มิติมาเก็บไว้
เพราะขั้นตอนในการอัปเกรดอุปกรณ์มิติจำเป็ที่จะต้องนำสิ่งที่อยู่ด้านในออกไปให้หมดไม่เช่นนั้นแล้วของที่อยู่ภายในอาจจะพังทลายหรือสูญหายได้
และที่สำนักงานของเมืองก็มีบริการให้เช่าห้องสำหรับเก็บสิ่งของจนกว่าอุปกรณ์มิติจะอัปเกรดจนเสร็จแต่ส่วนใหญ่จะเป็ผู้ที่มีอุปกรณ์มิติขนาดใหญ่เท่านั้นที่เลือกจะทำเช่นนั้น
สำนักงานเมือง
วิลล์จ่ายเงินและมอบอุปกรณ์มิติให้กับเ้าหน้าที่ก่อนที่พวกเขาจะกลับออกมาจากสำนักงานเมืองพร้อมกับเวลานัดหมายรับอุปกรณ์มิติที่ถูกอัปเกรด
“เงินของฉัน!”หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์
“โอ๊ย! จะไปเสียดายอะไรนักหนาแค่ขายทูน่าดำที่เธอตกได้ออกไปก็ได้เงินคืนกลับมาแล้ว!”ลีน่ากล่าวพลางหันมามองข้าง ๆ ระหว่างที่กำลังขับรถพาวิลล์กลับสู่ยานอวกาศ
“สิบล้านเลยนะ!แค่ปลาตัวเดียวจะไปขายได้ราคาสูงอะไรขนาดนั้น” กล่าวขณะนั่งคอตกอยู่ในรถ “เอ๊ะ!ก่อนหน้านี้เธอพูดว่าอะไรนะ!” กล่าวด้วยสีหน้าใ
“แค่ขายทูน่าดำก็ได้เงินคืนแล้ว!”ลีน่ากล่าวย้ำอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“ทูน่าดำราคาเท่าไหร่เหรอ?”ถามด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมกับแววตาเป็ประกาย
“อืม! ถ้าสภาพดี ๆหน่อย ก็กิโลกรัมละสามหมื่นถึงห้าหมื่นเฟนี”
“ฮะ!”นั่งตัวตรงแล้วรีบค้นหาข้อมูลทูน่าดำ
วิลล์ลีน่าและทารินพักที่เมืองคาเลเมียร์เพื่อรออุปกรณ์มิติของวิลล์ที่กำลังอัปเกรดอยู่
พวกเขาเดินทางออกจากเมืองคาเลเมียร์เพื่อไปยังเมืองเอลลานิธใน่เวลาบ่าย
วิลล์รู้สึกลังเลที่จะขายทูน่าดำออกไปเธอรู้สึกเสียดายที่จะไม่ได้ชิมรสชาติของวัตถุดิบล้ำค่าจากท้องทะเล
“ฉันขอแลกทูน่าดำของฉันกับทูน่าดำตัวเล็กๆ ของพวกเธอได้ไหม” วิลล์ถามด้วยน้ำเสียงที่เสียดาย
“มันจะไม่คุ้มกับเธอเอานะ”ทารินกล่าวเตือน
“คุ้มสิ!ทำไมจะไม่คุ้มล่ะ” กล่าวเสียงจริงจัง
“ก็ได้ ก็ได้”
วิลล์ตัดสินใจขายทูน่าดำที่เธอแลกมาออกไปหนึ่งตัวส่วนอีกตัวเธอเก็บไว้อย่างดีรอคอย่เวลาพิเศษที่จะได้นำมารังสรรค์เป็เมนูอาหารด้วยตัวเอง
แม้ว่าทูน่าดำที่เธอขายจะมีขนาดเล็กกว่าตัวที่เธอตกได้เองแต่ผลกำไรที่ได้รับก็เพียงพอจะชดเชยเงินจำนวนมหาศาลที่เธอใช้ไปกับการอัปเกรดอุปกรณ์มิติ
“คืนนี้นอนค้างที่บ้านของฉันนะแล้วค่อยกลับวันพรุ่งนี้” วิลล์กล่าวชวนเอลฟ์ทั้งสองคน
“ตกลง!”
...
วิลล์ชักชวนทารินกับลีน่ามาเดินตลาดเพื่อมองหาวัตถุดิบใหม่ๆ ที่จะนำไปทำอาหารในค่ำคืนนี้
กลุ่มของพวกเขาเที่ยวเล่นจนมาถึงตลาดธัญพืชจนพบกับถั่วสายพันธุ์ต่าง ๆ มากมาย
“เอ๊ะ!เดี๋ยวก่อนนะ!” ชะงักแล้วมองไปที่กองถั่วเหลืองขนาดใหญ่ที่เธอเคยมองข้าม“สิ่งนี้แหละที่จะใช้เป็อาหารหลักให้กับเอลฟ์” มีความคิดดี ๆและเมนูเอลฟ์มากมายปรากฏเข้ามาในหัว
...
เมื่อกลับมาถึงบ้าน
วิลล์นำถั่วเหลืองมาล้างทำความสะอาดอยู่หลายครั้งก่อนที่เธอจะนำไปแช่ในน้ำอย่างรีบร้อน
ลีน่าที่เห็นสภาพร้อนรนของอีกฝ่ายก็อดไม่ได้ที่จะถาม“เธอจะรีบไปทำไมเนี่ย!”
“กินอาหารช้าหน่อยนะคืนนี้”กล่าวออกมาก่อนที่จะรีบใช้อุปกรณ์สื่อสารเลือกซื้อสินค้าสำหรับทำอาหารในค่ำคืนนี้ผ่านช่องทางออนไลน์
...
วิลล์ใช้เวลา่ที่ถั่วเหลืองกำลังแช่น้ำไปกับการจัดเตรียมวัตถุดิบและอุปกรณ์ต่างๆ บนโต๊ะทำครัวอย่างเป็ระเบียบ ขวดเครื่องปรุงถูกวางเรียงไว้ด้านหนึ่งมีดและเขียงถูกเช็ดจนสะอาดสะท้อนแสงไฟอ่อน ๆ ราวกับกำลังรอคอยการลงมือปรุง
เมื่อถึง่เวลาหัวค่ำถั่วเหลืองที่แช่ไว้ก็พร้อมที่จะใช้งาน
“วันนี้พวกเธอทั้งสองคนต้องคอยช่วยฉันอยู่หลังกล้องด้วยนะ”
“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”
ช่อง : วิลล์หิวแล้ว
หัวข้อ : ถั่วเหลือง
ผู้ชม : 5,731,947
กล้องเปิดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มสดใสของวิลล์เธอเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะโบกมือทักทาย “ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่ช่องวิลล์หิวแล้วนะคะ” เสียงทักทายเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น “คืนนี้ไลฟ์สตรีมอาจจะยาวไปสักหน่อยแต่เชื่อเถอะค่ะ อาหารที่กำลังจะได้เห็นคุ้มค่ากับการรอแน่นอน”
เธอยิ้มมุมปากพลางปรายตามองกล้องราวกับเก็บงำความลับบางอย่างไว้ “โดยเฉพาะสำหรับสหายเอลฟ์ทุก ๆคนค่ะ”
มองไปที่จำนวนผู้ชมในปัจจุบัน
“โห!วันนี้ผู้ชมมาจากไหนกันคะเนี่ย?” ทำสีหน้าใเล็กน้อย ‘คงเป็เพราะหมูกรอบสินะ’คิดในใจ
กล้องค่อย ๆซูมและโคลสอัพไปที่ถั่วเหลืองที่ถูกแช่อยู่ในน้ำ
“วัตถุดิบหลักในวันนี้คือถั่วเหลืองค่ะ”ค่อยเทน้ำที่แช่ถั่วเหลืองออก“วันนี้วิลล์จะมาทำเมนูเครื่องดื่มหนึ่งเมนูกับเมนูอาหารอีกสองเมนูจากเ้าถั่วพวกนี้ค่ะ”นำถั่วเหลืองที่กรองน้ำออกจนหมดมาวางไว้
รูมิเปิดเสียงเอฟเฟกต์ตื่นเต้น
“วันนี้วิลล์จะมาทำเมนูน้ำเต้าหู้!และเต้าหู้ค่ะ!” ปากพูดไป แต่มือก็ยังไม่หยุดขยับ
หญิงสาวหยิบถั่วเหลืองที่แช่น้ำไว้มาปั่นกับน้ำสะอาดจนละเอียด
“เมื่อเราได้น้ำถั่วเหลืองปั่นมาแล้วขั้นต่อไปคือการแยกน้ำออกจากกากค่ะ ใช้ผ้าขาวบางหรือผ้ากรองมาช่วยบีบแบบนี้นะคะ”เธอค่อย ๆ อธิบายพลางบีบของเหลวสีขาวขุ่นออกมาจนถ้วยใสเต็มไปด้วยน้ำถั่วเหลืองสดใหม่
“เราสามารถเอากากถั่วเหลืองมาปั่นซ้ำกับน้ำได้อีกครั้งนะคะเพราะกากถั่วเหลืองยังมีความเข้มข้นของน้ำถั่วเหลืองอยู่” กล่าวแนะนำ
วิลล์สาธิตวิธีการปั่นถั่วเหลืองและกรองน้ำถั่วเหลืองก่อนที่เธอจะมอบหมายงานให้กับผู้ช่วยที่อยู่หลังกล้อง
“วันนี้เวลาค่อนข้างกะทันหันค่ะวิลล์เลยมีผู้ช่วยอยู่หลังกล้อง” ยิ้มเขิน ๆ เล็กน้อย
หญิงสาวนำน้ำถั่วเหลืองที่กรองจนดีแล้วแบ่งออกเป็สามหม้อ
“วิลล์จะต้มน้ำถั่วเหลืองด้วยไฟกลางค่อนไปทางอ่อนนะคะคนบ่อย ๆ หน่อยค่ะ ระวังมันจะไหม้ด้วย” เธอเอียงหน้ามองกล้องพลางแนะนำด้วยรอยยิ้ม
จากนั้นหญิงสาวก็หยิบใบเตยที่เตรียมไว้ใส่ลงไปในหม้อใบเตยลอยละล่องอยู่เหนือผิวน้ำ ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยเข้ามาในกล้อง
ต้มน้ำถั่วเหลืองประมาณ10–15 นาที จนน้ำถั่วเหลืองสุก
“หม้อที่ใส่ใบเตยลงไปวิลล์จะทำเป็น้ำเต้าหู้นะคะส่วนอีกสองหม้อที่เหลือวิลล์จะนำไปทำเป็เต้าหู้” กล่าวอธิบาย
วิลล์ดับไฟเพื่อพักน้ำถั่วเหลืองที่เดือดเพื่อลดความร้อนลง
“หม้อนี้คือน้ำเต้าหู้ค่ะ”กล้องซูมไปที่หม้อทีละใบ “ส่วนสองหม้อนี้วิลล์จะนำไปทำเต้าหู้ค่ะ”
ผู้ชม : 8,439,172
[ทำไมน้ำถั่วเหลืองถึงเรียกว่าน้ำเต้าหู้ล่ะ?]
[ทำไมน้ำถั่วเหลืองที่ใช้ทำเต้าหู้ถึงมีสองหม้อล่ะ?]
[สิ้นเปลืองทรัพยากรมาก]
หญิงสาวตวงน้ำส้มสายชูแล้วค่อยๆ เทใส่ลงไปในหม้อน้ำถั่วเหลืองใบหนึ่งที่พักจนเย็นลง
“ค่อย ๆ คนช้า ๆนะคะ” เธอเอียงหน้ามองกล้องพร้อมยิ้ม “คนจนได้ที่แล้วเราจะปล่อยให้น้ำถั่วเหลืองตกตะกอนประมาณ 15–20 นาทีค่ะ”
วิลล์ชี้ไปที่ก้อนเต้าหู้เล็กๆ ที่ลอยขึ้นมา “นี่แหละค่ะ ก้อนเต้าหู้ของเรา! ผู้ชมทุกคนเห็นไหมคะ? เต้าหู้สด ๆจากน้ำถั่วเหลืองเลยนะคะ~”
ระหว่างรอน้ำถั่วเหลืองตกตะกอนหญิงสาวใช้วิธีเดิมกับน้ำถั่วเหลืองอีกหม้อที่พักไว้
“หม้อแรกวิลล์จะทำเป็เต้าหู้แข็งนะคะส่วนหม้อที่สองวิลล์จะทำเป็เต้าหู้อ่อน” กล่าวอธิบาย
“และวิธีทำเต้าหู้อ่อนสูตรของวิลล์ยังยุ่งยากกว่าเต้าหู้แข็งเล็กน้อยอีกด้วยค่ะ”เธอเล่นหูเล่นตากับกล้อง ทำท่าขี้เล่น
หญิงสาวนำผ้ากรองมาวางไว้ในภาชนะทรงสี่เหลี่ยมที่มีรูพรุนพลางชี้ไปที่ผ้า
“ใน่ที่รอเต้าหู้ตกตะกอนเราก็เตรียมภาชนะไว้ก่อนนะคะ”
“เอาล่ะค่ะถึงเวลาทำเต้าหู้กันแล้ว!” วิลล์เอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจพลางเอียงหน้ามามองกล้องราวกับจะกระซิบบอกผู้ชมว่า “รอดูของสด ๆ กันเลยนะคะ~”
วิลล์ตักตะกอนเต้าหู้ที่จับตัวเป็ก้อนใส่ผ้ากรองที่วางอยู่ในภาชนะที่เธอเตรียมไว้
พับผ้ากรองให้มิดชิดแล้วนำของหนักๆ มาวางทับไว้ เพื่อให้ตะกอนเต้าหู้คลายน้ำออกมาและจับตัวเป็ก้อน
“พักเอาไว้ 30 นาทีนะคะ รอจนกว่าเต้าหู้จะแข็งตัว” วิลล์กล่าว“เรามาทำเต้าหู้อ่อนต่อกันเลยดีกว่าค่ะ”
หญิงสาวตักตะกอนเต้าหู้ที่จับตัวเป็ก้อนใส่ที่กรอง(กระชอน) กรองให้ละเอียด แล้วกรองเอาแต่เนื้อเต้าหู้ที่เป็ครีมออกมา
“วิธีนี้อาจจะยุ่งยากไปสักหน่อยนะคะแต่เต้าหู้อ่อนที่ได้ออกมาก็จะมีความเนียนนุ่มกว่าเต้าหู้แข็งค่ะ”
วิลล์นำเนื้อเต้าหู้ที่เป็ครีมใส่ลงไปในผ้ากรองที่วางอยู่ในภาชนะ
พับผ้ากรองให้มิดชิดแล้วนำของหนักๆ มาวางทับไว้ เพื่อให้ตะกอนเต้าหู้คลายน้ำออก
...
เมื่อถึงเวลาที่กำหนดเต้าหู้ที่จับตัวเป็ก้อนทั้งสองชนิดก็ถูกนำออกมาจากผ้ากรอง
“เสร็จแล้วค่ะสวยไหมคะ”
หญิงสาวไม่คิดที่จะรอคำตอบจากผู้ชมเธอได้นำเต้าหู้ทั้งสองชนิดมาปรุงเป็อาหารมือค่ำทันที
วิลล์นำเต้าหู้แข็งมาหั่นเป็ชิ้นเท่าๆ กันแล้วนำไปทอด
และเธอได้ทำน้ำจิ้มถั่วที่มีรสชาติเปรี้ยวหวานและเค็มเล็กน้อยมากินคู่กัน
โดยที่รสชาติเปรี้ยวในน้ำจิ้มถั่วได้มาจากน้ำมะขามรสชาติหวานได้มาจากน้ำตาลมะพร้าว และรสชาติเค็มได้มาจากเกลือ
โรยถั่วลิสงคั่วเล็กน้อยแล้วตามด้วยใบผักชีฉีกเป็ชิ้นเล็กๆ ก็เป็อันเสร็จ
หญิงสาวนำเต้าหู้อ่อนมานาบในกระทะเพื่อเพิ่มความหอมและทำให้สุกจนเหลืองกรอบน่ากิน
วิลล์นำเต้าหู้อ่อนที่ถูกนาบจนครบทุกด้านตกแต่งใส่จานอย่างเบามือ
นำซอสเห็ดหอมมาราดลงไปบนเต้าหู้อ่อนก็เป็อันเสร็จ
...
ช่อง : วิลล์หิวแล้ว
หัวข้อ : ถั่วเหลือง
ผู้ชม : 13,815,247
วิลล์นำอาหารที่ทำเสร็จมาจัดวางหน้ากล้อง
ตักน้ำเต้าหู้ใส่แก้วแล้วใส่น้ำตาลลงไปเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความหวานจนกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของใบเตยโชยออกมา
กล้องค่อย ๆซูมและโฟกัสไปที่อาหารแต่ละชนิด
หน้าตาของอาหารที่แปลกใหม่กับกลิ่นหอมที่ลอยฟุ้งไปทั่วทั้งห้องได้ไปกระตุ้นให้เสียงท้องของผู้ชมและคนที่อยู่ในห้องร้องประท้วงออกมา
“เสร็จแล้วค่ะ!เมนูน้ำเต้าหู้ เต้าหู้ทอดและสเต๊กเต้าหู้”
[‘สนับสนุน 500เฟนี’ กลิ่นใบเตยที่อยู่ในน้ำเต้าหู้คือดีมากเครื่องดื่มเอลฟ์ชนิดใหม่ได้ถือกำเนิดแล้ว]
[‘สนับสนุน 3,000เฟนี’ เต้าหู้ทอดกับน้ำจิ้มถั่วเข้ากันสุด ๆ เป็อาหารหลักก็ได้เป็อาหารว่างก็ดี]
[‘สนับสนุน 50,000เฟนี’ สเต๊กเต้าหู้เรียบง่ายดีแต่ก็เต็มไปด้วยรสชาติ]
[‘สนับสนุน 300,000เฟนี’ วัตถุดิบหลักที่ชื่อว่าเต้าหู้นี่คือสิ่งที่มาจากยุคโบราณและเต้าหู้จะกลายเป็อาหารหลักของใครหลาย ๆ คน หลังจากวันนี้]
[อาหารโบราณเหรอ?คอมเมนต์บนคิดว่าอาหารโบราณจะถูกบุกเบิกขึ้นมาโดยสตรีมเมอร์มือใหม่ที่ยังไม่เคยผ่านการอบรมหรือการสอบมาก่อนเนี่ยนะ!]
[‘สนับสนุน 100,000เฟนี’ ผมคือเ้าหน้าที่จากหน่วยงานควบคุมและดูแลอาหาร]
วิลล์ยิ้มกว้างให้กับคอมเมนต์ของเ้าหน้าที่
“ถูกต้องแล้วค่ะ!วิลล์พึ่งบุกเบิกเมนูเต้าหู้นี้ได้ไม่นานและวิลล์ก็คิดว่าเต้าหู้จะสามารถกลายเป็อาหารหลักให้กับเอลฟ์และเผ่าพันธุ์อื่น ๆได้ในอนาคต”
[ใช่ครับ!ในบันทึกโบราณเต้าหู้คืออาหารหลักประเภทหนึ่งที่สามารถให้พลังงานที่เพียงพอแต่อยู่ในรูปแบบของพืช]: เ้าหน้าที่คนเดิมคอมเมนต์ตอบ
…
มีคอมเมนต์จำนวนมากกล่าวชื่นชมและเหน็บแนมวิลล์
บ้างก็บอกว่าเ้าของช่องไปเลียนแบบสตรีมเมอร์คนอื่นๆ
บ้างก็บอกว่าเป็แค่สตรีมเมอร์มือใหม่จะไปบุกเบิกอะไรใหม่ๆ ได้
บ้างก็บอกว่าอย่าไปใส่ใจคอมเมนต์ด้านลบ
บ้างก็บอกว่าทำดีแล้วทำต่อไป
วิลล์ให้ความสนใจกับคอมเมนต์ด้านดีเท่านั้น
ส่วนคอมเมนต์ด้านลบหญิงสาวเลือกที่จะปล่อยผ่านและไม่แบนออกจากช่องอย่างที่เคยทำ
‘เผื่อมีพวกแอนตี้แฟนคาบข่าวดีๆ มาบอกในช่อง จะไปบล็อกจะไปแบนทำไม’มันคือคำพูดที่วิลล์กล่าวกับรูมิก่อนที่ไลฟ์สตรีมของเธอจะเริ่มต้นขึ้น
“แล้วกลับมาพบกับวิลล์ใหม่อีกครั้งเมื่อ‘วิลล์หิวแล้ว บ๊าย บายค่ะ!’” วิลล์ส่งยิ้มหวาน ๆ ให้กับผู้ชมพลางโบกมือลา
1K
