สามเดือนต่อมา……………..
ร่างการของหลินเซียงเซียงเริ่มอ่อนแอลงเรื่อยๆ นางเริ่มมีอาการวิงเวียนหน้ามืดอยู่บ่อยครั้งแต่นางก็ไม่ยอมปริปากบอกใครเพราะนางคิดว่าอาจเป็เพราะการที่แม่ทัพจื่อเข้ามาหานางทุกคืนทำให้ร่างกายของนางอาจจะอ่อนล้า นางเริ่มกินอาหารไม่ค่อยได้ และมีอาการพะอืดพะอมตลอดเวลา
“ฮูหยินจื่อนี่ท่านเป็แบบนี้มานานแล้วนะเ้าคะ ข้าว่าให้ท่านหมอมาดูอาการของท่านดีกว่านะเ้าคะ” แม่บ้านหลี่บอกกับหลินเซียงเซียงด้วยความเป็ห่วง
ใบหน้าที่ซีดเผือดยิ้มให้กับแม่บ้านหลี่
“แม่บ้านหลี่ท่านว่าถ้าข้าตายไป แม่ทัพจื่อมู่หยางจะดีใจหรือไม่ ข้าว่าหากข้าตายไปทุกคนในจวนนี้คงจะดีใจอย่างมากเป็แน่"หลินเซียงเซียงพูดด้วยเสียงที่สั่นคลอนราวกับคนจะหมดแรงใบหน้าของนางดูซูบผมลงไปถนัดตา
แม่บ้านหลี่ที่ได้เห็นนางในสภาพเช่นนี้ก็รู้สึกสงสารเป็อย่างมาก
“ข้าจะไปตามท่านหมอมาเดี่ยวนี้นะเ้าค่ะ” แม่บ้านหลี่พูดจบก็รีบเดินออกไปในทันที
หลินเซียงเซียงที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่เหม่อลอย ภายใจจิตใจของนางช่างเหน็บหนาวยิ่งกว่าหิมะที่กำลังโปรยปรายลงมาในตอนนี้
ดวงตาแสนเศร้าเหม่อมองดูหิมะที่กำลังโปรยลงมาอย่างหนักอยู่นอกหน้าต่าง
“ถ้าข้าตายไปเสียท่านคงจะดีใจใช่หรือไม่ ถ้าไม่มีข้าท่านคงจะมีความสุขกับคุณหนูจางผู้ซึ่งเป็ที่รักของท่านสินะ"หลินเซียงเซียงนั่งตัดพ้อกับตัวเองก่อนจะค่อยๆ เอนกายลงนอนอย่างเหนื่อยล้า
ไม่นานนักแม่บ้านหลี่และท่านหมอก็มาถึงจวนของแม่ทัพจื่อพวกเขาเดินตรงเข้ามาในห้องของหลินเซียงเซียงในทันที
“ท่านหมอเชิญทางนี้เ้าค่ะ” แม่บ้านหลี่กล่าวเชิญท่านหมอ
เมื่อท่านหมอจับดูชีพจรของของหลินเซียงเซียงที่นอนอยู่บนเตียงก็พนักหน้าราวกับรู้สาเหตุของการป่วยในครั้งนี้
"ท่านหมอฮูหยินเป็อะไรเช่นนั้นหรือเ้าคะ"แม่บ้านหลี่รีบเอ่ยถามท่านหมอด้วยความร้อนใจ
ท่านหมอยิ้มให้กับหลินเซียงเซียง
“ฮูหยินจื่อนางกำลังตั้งครรภ์”ท่านหมอพูดขึ้นด้วยความยินดี
ครั้นเมื่อแม่บ้านหลี่และหลินเซียงเซียงได้ฟังที่ท่านหมอพูดก็ต่างยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
“ข้ากำลังตั้งครรภ์เช่นหรือ”นางพูดขึ้นราวกับไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ฟัง
ท่านหมอมองหน้าหลินเซียงเซียงพร้อมกับพยักหน้าให้กับนาง
“ขอรับฮูหยิน แต่ตอนนี้ร่างกายของฮูหยินอ่อนแอมากหากเป็เช่นนี้คงจะไม่ส่งผลดีให้กับเด็กในครรภ์เป็แน่ ข้าจะจัดยาบำรุงไว้ให้ท่านนะขอรับ”
"ขอบคุณท่านหมอ"นางกล่าวขอบคุณพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน
"หากหมดธุระข้าแล้วข้าต้องขอตัวกลับก่อนขอรับ"เมื่อท่านหมอพูดจบก็ขอตัวกลับในทันที
แม่บ้านหลี่รีบเดินมาหาหลินเซียงเซียงพร้อมกับจับของมือนางด้วยความดีใจ
“ฮูหยิน ท่านกำลังตั้งครรภ์เ้าค่ะ ตั้งครรภ์ลูกของท่านแม่ทัพจื่อมู่หยางข้าจะรีบนำข่าวดีนี้ไปบอกให้ท่านแม่ทัพทราบ"
หลินเซียงเซียงรีบจับแขนของแม่บ้านหลี่ไว้พร้อมกับส่ายหน้าให้นาง
“อย่านะ แม่บ้านหลี่ อย่าเพิ่งบอกเื่นี้ให้แม่ทัพจื่อรู้ข้าขอร้อง”
“ทำไมละเ้าคะฮูหยิน” แม่บ้านหลี่ถามขึ้น แต่เมื่องมองดูใบหน้าของหลินเซียงเซียงที่เต็มไปด้วยความกังวนใจนางจึงได้แต่พยักหน้าและทำตามที่นางขอ
เย็นวันนั้น....
ในค่ำคืนที่ดวงดาวเต็มท้องฟ้าแสงจันทร์สีนวลสาดส่องเข้ามาภายในห้อง หลินเซียงเซียงที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียง
แกร็ก…เสียงประตูถูกเปิดออกพร้อมกับคนร่างใหญ่ที่เดินเข้ามาภายในห้อง
เขาค่อยๆเดินมาหานางที่เตียงเหมือนกับทุกๆคืน
หลินเซียงเซียงเมื่อเห็นแม่ทัพจื่อนางก็รีบผุดลุกขึ้นและถอยตัวออกห่างเขาในทันที
“ท่านแม่ทัพจื่อข้าว่าวันนี้ข้าไม่สะดวก”
“เ้าหมายความว่ายังไงกัน”เขาเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ
“ข้าว่าคืนนี้ข้าคงร่วมรักกับท่านไม่ได้”
“นี่เ้าคิดว่าข้าพิศวาสในตัวของเ้านักหรือ” แม่ทัพจื่อรู้สึกหงุดหงิดและโมโห ก่อนจะยิ้มเยาะให้นางอย่างเ็า
"ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นข้าเพียงแต่ไม่สะดวกใจที่จะร่วมหลับนอนกับท่าน"
“หึ งั้นหรือคนเช่นเ้ามีสิทธิ์ปฎิเสธข้างั้นหรือ ได้งั้นนับั้แ่คืนนี้เป็ต้นไปข้าจะไม่มาเหยียบห้องของเ้าอีก” แม่ทัพจื่อพูดจบก็เดินออกจากห้องของนางในทันที
หลินเซียงเซียงค่อยๆก้มลงมองที่ท้องเล็กๆ ของนางก่อนจะใช้มืออันเรียวเล็กลูบไปที่ท้องอย่างแ่เบา
“ลูกจ๋าแม่จะปกป้องเ้าเอง”หลินเซียงเซียงพูดจบน้ำตานางก็ไหลด้วยความรู้สึกน้อยใจในคำพูดของแม่ทัพจื่อที่เต็มไปด้วยความเกียจชังนาง
………………เช้าวันต่อมา……………
“ฮูหยินจื่อ ท่านทราบหรือไม่คะว่าวันนี้ท่านแม่ทัพจื่อมู่หยางจะทำการสู่ขอคุณหนูตระกูลจางมาเป็ภรรยาอีกคน” แม่บ้านหลี่นำเื่ที่รู้ มารายงานให้หลินเซียงเซียงทราบ
หลินเซียงเซียงยิ้มให้แม่บ้านหลี่ด้วยใบหน้าเศร้าๆ
“ไม่น่าละข้าถึงได้เห็นคนใช้ต่างพากันจัดเตรียมข้าวของและโคมไฟสีแดงประดับไปทั่วทั้งจวนของแม่ทัพจื่อ"
“แล้วฮูหยินจะทำเช่นไรเ้าคะ”
“ข้าจะทำอะไรได้งั้นหรือ” หลินเซียงเซียงหันมายิ้มให้แม่บ้านหลี่ด้วยรอยอันอ่อนหวานแต่แฝงไปด้วยความเ็ปใจ
แม่บ้านหลี่เดินเข้ามากอดหลินเซียงเซียงด้วยความสงสาร
“ฮูหยินั้แ่ข้าได้มาพบท่าน ข้ายังไม่เคยเห็นใบหน้าอันงดงามของท่านเผยรอยยิ้มที่สดใสออกมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว”
หลินเซียงเซียงกอดแม่บ้านหลี่พร้อมกับร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น
“ข้ามันคนอาภัพ ั้แ่แต่งงานเข้ามาก็ถูกสามีรังเกียจ ดูิ่หยามเหยียดศักดิ์ศรี ปฏิบัติกับข้าเยี่ยงสัตว์ จะให้ข้ามีรอยยิ้มที่สดใสได้เช่นไร "นางระบายความอัดอั้นออกมาราวกับเก็บกดความอึดอันใจนี้มานาน
“ฮูหยินท่านคงจะลำบากใจมากสินะเ้าคะ” แม่บ้านหลี่ถามด้วยความเป็ห่วง
หลินเซียงเซียงปาดเช็ดน้ำตาให้กับตัวเองพร้อมกับยิ้มให้แม่บ้านหลี่
“เ้าอย่าชวนให้ข้าร้องไห้สิแม่บ้านหลี่ คืนนี้เป็คืนมงคลของแม่ทัพจื่อข้าจะร้องไห้ไม่ได้มันไม่เป็มงคลกับทั้งคู่”
“ฮูหยิน” แม่บ้านหลี่มองหน้านางด้วยความเวทนา
“ข้าไม่เป็ไร คืนนี้ข้าจะไปยินดีให้กับทั้งสอง”
32K
