ตอนที่ 19 ถุงข้าวสาลีที่พ่อให้
หลินหานถือโอกาสตอนที่แสงสุริยายังมิลับขอบฟ้าลงมือทำอาหาร
เขาใช้แป้งเนื้อหยาบกับผักผสมเข้าด้วยกันหน้าตาธรรมดาพอกินได้
หลินซิ่วนั่งอยู่หน้าประตูบ้าน มองไปทางูเาอย่างใจจดใจจ่อ
นางเห็นเงาร่างที่เดินมาจากระยะไกล หลินซิ่วลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้นนางปรบมือน้อย ๆ “พี่ชาย พี่สาวกลับมาแล้ว พี่สาวนำของป่ามาด้วยเยอะเลย พี่ชายรีบไปช่วยนางเร็วเข้า”
ทันทีที่นางเอ่ยจบ หลินหานจึงรีบวิ่งออกไปราวกับสายลมกรรโชก
หลินหร่วนเห็นเขาวิ่งเข้ามา ดังนั้นนางจึงส่งตะกร้าเห็ดไปให้เขาส่วนนางแบกกวางที่ถูกมัดแขนมัดขา พลางยกตะกร้าองุ่นเข้าไปไว้ในบ้าน
สายตาของหลินหานจดจ้องไปที่กวาง
หลินหร่วนเอ่ยถามอย่างขบขัน “เ้ามิเคยเห็นกวางเยี่ยงนั้นหรือ? ”
หลินหานจึงถามกลับว่า “เ้าสิ่งนี้วิ่งเร็วมากยิ่งนักพี่จับมันได้เยี่ยงไร ? ” มิเพียงแค่จับได้เท่านั้นเพราะแม้กระทั่งร่องรอยาเ็ก็ยังมิมี สิ่งนี้ทำให้เขานึกประหลาดใจขึ้นมา
“ข้าย่อมมีวิธีจับอยู่แล้ว ไป รีบเข้าบ้านอย่าให้ผู้ใดเห็นมันล่ะ”
เขากวางคู่นี้คงขายได้ราคาดีมิน้อย ถ้าหากว่าชาวบ้านมาเห็นเข้าพวกเขาคงจะนำไปนินทาเป็แน่
แม้ว่านางจะพาหลินหานกับหลินซิ่วแยกบ้านออกมาแล้วแต่ด้วยนิสัยทวงบุญคุณของคนตระกูลหลิน หากทราบว่าในมือของพวกนางมีเงินพวกเขาจะต้องรีบเร่งมาดูดเืดูดเนื้อเป็แน่น
นางมิได้กลัวคนตระกูลหลิน ทว่านางคร้านทะเลาะกับพวกเขาหากเลี่ยงมิมีปัญหาได้ เช่นนั้นก็เลี่ยงเสียดีกว่า
แน่นอนว่าหลินหานก็เข้าใจเหตุผลนี้เช่นกัน่สองสามวันมานี้ตระกูลหลินอยู่อย่างสงบเสงี่ยมมิได้มาหาเื่พวกตน คาดว่าพวกเขาคงเกรงว่าพวกตนจะถือโอกาสกลับเข้าตระกูลหลินอีกครา
หลังจากเก็บของเรียบร้อยแล้ว หลินหร่วนเดินไปล้างหน้าล้างตาปล่อยให้หลินซิ่วยืนวนอยู่รอบ ๆ กวาง
เมื่อจัดการธุระของตนเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางจึงเทเห็ดใส่ตะกร้าใหญ่นำงูมาวางไว้ข้างตะกร้า เพื่อเตรียมลอกหนัง
พอหลินซิ่วหันมาเห็นก็ตื่นใจนก้นจ้ำเบ้า
“พี่สาว งู มีงูตัวใหญ่ รีบหนีเร็วเข้า”
หลินหร่วนใช้เท้าเขี่ยงูตัวนั้น “มิต้องกลัว มันตายแล้วประเดี๋ยวพี่สาวจะย่างให้เ้ากินเอง”
หลินซิ่วกลัวจนมิกล้าเข้าไปใกล้หลินหร่วน
หลินหร่วนรู้ว่าเด็กหญิงผู้นี้ค่อนข้างขี้กลัวนางจึงมิกล้าเอาเื่นี้มาล้อเล่น นางรีบนำงูไปจัดการที่แม่น้ำทันที
เมื่อทำความสะอาดงูเสร็จเรียบร้อยแล้ว พบว่าหลินซิ่วซ่อนตัวอยู่ในบ้านมิกล้าออกมา
หลินหร่วนยกยิ้มแล้วส่ายศีรษะเบา ๆ จากนั้นก็นำงูขึ้นเขียงลอกหนังงูออกแล้วสับแยกส่วน
ก่อนหน้านี้เพื่อทำให้หลินหลิวซื่อตื่นกลัว นางใช้พลังขยายเ้างูตัวนี้ให้ใหญ่ขึ้นมิน้อยดังนั้นพอลอกหนังเสร็จแล้ว จึงยังเหลือเนื้ออีกมากโข นางสับแบ่งงูเป็แปดชิ้นด้วยกัน
หลินหานก็กลัวงูเช่นกัน แต่เพราะว่าเขาเป็บุรุษกลัวเยี่ยงไรก็ห้ามแสดงออกทางสีหน้า ดังนั้นเขาจึงกัดฟันช่วยจุดไฟ
ผ่านไปชั่วครู่ กลิ่นหอมของเนื้อย่างก็คละคลุ้งไปทั่วลานบ้านแม้แต่หลินซิ่วที่กลัวมากก็ยังอดที่จะโผล่หน้าออกมามิได้
พี่น้องสามคนรวมตัวกันรอบกองไฟ จ้องมองไปที่งูซึ่งมีน้ำมันไหลเยิ้มพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
ในที่สุดเนื้องูก็สุก สามพี่น้องกำลังจะลงมือกินเนื้องูย่างทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา
หลินหานเอ่ยถาม “ผู้ใดกัน ? ”
เสียงของผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูเป็บุคคลที่สามพี่น้องมิคาดคิดว่าเขาจะมา“อาหาน เ้าเปิดประตูที นี่พ่อเอง”
ดวงตาของหลินซิ่วเป็ประกายขึ้นมาทันใด นางรีบผละไปเปิดประตูโดยที่มิสนใจเนื้องูอีก
หลินจงยืนรออยู่หน้าประตู พร้อมด้วยถุงผ้าสีซีดในมือ
เมื่อหลินหานเห็นหลินจง สีหน้าของเขาจึงหม่นลงทันใดดังนั้นเขาจึงเตรียมตัวเดินกลับเข้าไปในห้อง
หลินจงรีบเรียกเขาเอาไว้ “อาหันนี่คือข้าวสาลีที่พ่อเก็บรวบรวมมาได้สองสามวันนี้ เ้ามาเอาไปสิ”
สีหน้าของหลินหานแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าน้ำเสียงของเขาเ็ายิ่งนัก“พวกเรามิอยากได้ของ ๆ ท่าน ต่อให้หิวตายเยี่ยงไรก็มิมีวันรับข้าวจากท่านเด็ดขาด”
หลินจงตกตะลึงขึ้นมาทันใด พอเห็นว่าบุตรชายกำลังต่อว่าตนสองตาของเขาจึงแดงก่ำขึ้นมา
“อาหัน พ่อทราบว่าเ้าอยากตำหนิพ่อ แต่เ้าก็ทราบดีนี่ว่าพ่อมิมีทางเลือก”
“เพราะท่านมิมีทางเลือก ชีวิตของพวกเราสามคนถึงต้องตกระกำลำบากแบบนี้ใช่หรือไม่ ? ท่านไปเสียเถิดและอย่าได้มาที่นี่อีก หากหวังซื่อทราบเข้า ประเดี๋ยวนางก็มาหาเื่พวกเราอีกพวกเรามิอยากมีปัญหาแล้ว”
เมื่อกล่าวจบ หลินหานจึงหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องของตน
หลินจงมองตามหลังหลินหาน สองตาของเขามีน้ำตาคลอก่อนจะหันไปขอความช่วยเหลือจากหลินหร่วน
“อาหร่วน ข้าวสาลีนี้ เ้ารับไปเถิดพวกเ้าอายุยังน้อย ใช้ชีวิตด้วยตนเองคงมิง่าย พ่อนั้นไร้ซึ่งความสามารถมิอาจหาของดี ๆ มาให้พวกเ้าได้ มิใช่ว่าพ่อมิอยากช่วยพวกเ้า เพียงแต่แม่กับยายของเ้าพวกเขา....”
หลินหร่วนส่ายศีรษะ “ท่านพ่อ ข้าวถุงนี้ ท่านเก็บกลับไปเถิดอาหันคงมิยินยอมให้ข้ารับไว้เป็แน่ ท่านมิต้องกังวลว่าพวกเราจะหิวตายพวกเรามีมือมีเท้าสามารถหาของกินเองได้”
สำหรับนาง ความประทับใจที่มีต่อหลินจงติดลบั้แ่ตอนแรกเขาอ่อนแอ ทั้งยังกตัญญูอย่างโง่งม ทว่าแต่ก่อนเขาค่อนข้างดีต่อเ้าของร่างเดิม เยี่ยงไรก็ต้องไว้หน้าเขาไว้บ้างตามนิสัยที่แท้จริงของนางแล้วนั้น หากในอดีตเขามิได้ทำดีต่อเ้าของร่างเดิม ป่านนี้นางคงโยนเขาออกนอกประตูไปนานแล้ว
พอหลินจงเห็นว่าลูก ๆ มิอยากได้ของ ๆ เขา เขาก็รู้สึกเจ็บจนหายใจแทบมิออก
เขาทราบว่าปัญหาอยู่ตรงที่ใด ทว่าเขามิสามารถทำอันใดได้เลย
คำว่ากตัญญูมันค้ำคอ เขามิสามารถเจรจากับมารดาของเขาได้
“ท่านพ่อ ท่านรีบกลับไปเถิด หากหวังซื่อทราบว่าท่านนำเอาข้าวสาลีมาให้พวกเราถึงที่นี่นางต้องตามมาสร้างความเดือดร้อนเป็แน่ มิง่ายเลยกว่าพวกเราจะได้อยู่อย่างสงบ ข้ามิอยากมีปัญหาอีกต่อไปแล้ว”
หลินหร่วนเอ่ยออกไปเสียยิดยาวทำให้หลินจงละอายจนมิกล้าเงยหน้าขึ้นมา เป็เพราะเขาไร้ความสามารถแม้กระทั่งเมียตนเองก็ยังควบคุมมิได้ เขาทำให้ลูก ๆ ได้รับความลำบากแล้ว ท้ายที่สุดเขาก็มิมีทางเลือกอื่น นอกจากก้มหน้าลงแล้วหันหลังเดินออกไป
หลินซิ่วอดมิได้ที่จะร้องไห้สะอึกสะอื้น “พี่สาวท่านพ่อน่าสงสารยิ่งนัก ข้ามิอยากให้ท่านพ่อไป”
เด็กหญิงทราบดีว่าเื่นี้เป็ไปไม่ได้ ดังนั้นนางจึงขอร้องอ้อนวอน“พี่สาว ให้ท่านพ่อกินเนื้อด้วยได้หรือไม่ ? นานแล้วที่ท่านพ่อมิได้กินเนื้อ”
เมื่อหลินหร่วนเห็นหน้าตาที่น่าสงสารของนางจึงปฏิเสธมิลง
“ได้ เ้าหยิบไปให้เขาหนึ่งไม้เถิด แต่เ้าต้องจำเอาไว้ว่า...กวางที่อยู่ในบ้านจะให้ท่านพ่อรู้มิได้เด็ดขาด”
“เพราะเหตุใดหรือ ? ”
หลินซิ่วยังเยาว์ จึงมิได้คิดมากเพียงนั้น
“ท่านพ่อเป็คนขี้ขลาด ถ้าหากทราบไปถึงหูของหวังซื่อแม้แต่กวางในบ้านก็คงรักษาไว้มิได้แล้ว” หลินซิ่วเข้าใจในทันใดนางรีบพยักหน้าอย่างจริงจัง คว้าเนื้องูแล้ววิ่งตามหลินจงออกไป
“ท่านพ่อ รอข้าด้วย”
หลินจงยืนร้องไห้อยู่ข้างทาง พอได้ยินเสียงเรียกเขาจึงรีบปาดน้ำตาออก พอหันกลับไปเห็นเป็หลินซิ่วที่วิ่งเข้ามาหาเขาท่ามกลางความมืด
เขากลัวว่าหลินซิ่วจะล้ม ดังนั้นเขาจึงก้าวเท้าเดินออกไปรับนาง“หลินซิ่วมีอันใดเยี่ยงนั้นหรือ ? พี่สาวใช้ให้เ้ามาเอาข้าวสาลีใช่หรือไม่ ? ”
หลินซิ่วส่ายศีรษะ จากนั้นก็ส่งเนื้องูในมือให้หลินจง
“ท่านพ่อ นี่คืองูที่พี่สาวจับได้ พวกเรานำไปย่างจนหอมฉุยท่านพ่อรีบกินเถิด”
เมื่อหลินจงได้ยินดังนั้นจึงผลักเนื้อกลับทันที“หลินซิ่ว กว่าพวกเ้าจะหาของกินได้คงลำบากมิน้อย ดังนั้นเก็บไว้ให้ตนเองกินเถิดพ่อมิหิว”
หลินซิ่วมิให้โอกาสเขาได้ปฏิเสธ นางรีบหันหลังวิ่งกลับเข้าบ้านทันที
หลินจงได้ยินเสียงฝีเท้าของนางไกลออกไปก่อนจะก้มหน้ามองเนื้องูในมือ น้ำตาที่หยุดไหลแล้วเมื่อครู่ บัดนี้มันไหลลงมาอีกครา...
717
