เอี๊ยกกก!
วินเบรกรถกระทันหันขณะขับรถมา แล้วแอบสุ่มอยู่ไม่ห่างไกลจากรั้วบ้านของไนน์เท่าไรนัก เขาแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เมื่อความรู้สึกถึงและความร้อนระอุในอกที่เพิ่มทวีมากขึ้น เมื่อรถสปอร์ตหรู สีขาวที่วิ่งตรงมายังประตูรั้วบ้านของไนน์และขับเข้าไปในบ้าน วินหลบใบหน้าหมอบลง หลังพวงมาลัยรถ ไม่ถึง5 นาที รถ BMW ก็วิ่งมาจอดที่ประตูบ้านอีกคัน วินชะโงกหน้ามองออกไปเห็นผู้ชายที่อยู่ในรถ รูปร่างหน้าตาดูดีหล่อใช่ได้ วินมองชายหนุ่มที่กำลังขับเข้าไปในบ้านของไนน์ ด้วยความรู้สึกไม่พอใจปนกับความโกรธที่เริ่มคุกรุ่นในใจ ความรู้สึกเหมือนถูกท้าทายที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างของเขา และสัญชาตญาณดิบมันทำให้เขารู้สึกถึงความโกรธอย่างไม่รู้ตัว ริมฝีปากของวินที่ขบกัดแน่นจนเืซึมออกมา กลายเป็สัญญาณของความกราดเกรี้ยวที่กำลังจะะเิ เขารู้ว่าตัวเองจะไม่ยอมให้อีกฝ่ายท้าทายได้อีกต่อไป
"ไอ้รามิล มึงกล้าท้าทายกู...รึ!" วินพูดออกมาเบา ๆ ราวกับคำสาปแช่งที่พุ่งออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกโกรธผู้ชายคนนี้นัก แต่สิ่งที่เขาคิดได้คือ จะไม่ยอมให้ใครมาหยามเขาได้ "ได้... เดี๋ยวมึงเจอแน่!"
..... ห้องนอนของไนน์ ....
"อ่าาา
"เดี๋ยวสิครับไนน์ ใจร้อนจัง ผมยังไม่ได้เตรียมตัวเลยนะ..." เจมมี่เอ่ยเสียงสั่นอย่างตื่นตระหนก ขณะที่มือพยายามจะผลักไนน์ออก แต่กลับถูกแรงกระตุ้นจากอีกฝ่ายข่มเข้ามาแทน ริมฝีปากของไนน์ประกบลงมาบดขยี้อย่างหนักหน่วงและรุนแรงจนเจมมี่แทบจะหายใจไม่ทัน ความร้อนแรงและอารมณ์ที่พุ่งพล่านของไนน์เพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง เขากำลังระบายความโกรธและความอัดอั้นที่สะสมอยู่ภายในออกมาอย่างดิบเถื่อน
ไนน์ไม่ใช่แค่้าเจมมี่ เขากำลังใช้เจมมี่เพื่อเติมเต็มช่องว่างของความผิดหวังที่วินทิ้งเอาไว้ ความคิดถึงที่เขามีให้วินถูกปฏิเสธอย่างไม่ใยดี ทำให้เขาโกรธจนหัวใจเต้นแรง ความหวังที่จะได้พบหน้าวินถูกดับลง จนกลายเป็ความคั่งแค้นที่้าระบายออกในตอนนี้
เมื่อไนน์ถอดริมฝีปากออกมา สายตาของเขาก็ยังเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ลุกโชน มองเจมมี่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย อารมณ์ที่กดไม่ลงกำลังผลักดันให้เขา้ามากขึ้น ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อกลบความเจ็บที่เขารู้สึกจากการถูกปฏิเสธ
“อ่าาา... ฉันเงี่ยนมาก นายเข้าใจใช่ไหม” เสียงครางแหบพร่าของไนน์เต็มไปด้วยอารมณ์ที่แผ่ซ่านออกมาอย่างไม่มีการยั้ง ไนน์ดันเจมมี่หันหลังชนกับกำแพงห้องนอนอย่างรวดเร็ว แรงกระแทกทำให้เจมมี่สะดุ้งตัวด้วยความเจ็บ แต่ความเจ็บนั้นถูกกลบด้วยััเร่าร้อนจากลิ้นของไนน์ที่ลากเลียไปตามซอกคอขาวของเขา ความรุนแรงและกระหายจากไนน์ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ทำให้เจมมี่รู้สึกถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน
“คุณเงี่ยนแบบนี้ไม่ใช่เพราะผม แต่เป็เพราะคนอื่นใช่ไหม?” เจมมี่เอ่ยขึ้นเบา ๆ พร้อมกับความรู้สึกที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น เขารับรู้ถึงความดุเดือดและไม่เหมือนเดิมในอารมณ์ของไนน์ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
“คุณไม่เคยรุนแรงกับผมขนาดนี้มาก่อนนะ ไนน์...” เจมมี่พูดพลางหายใจหอบ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ปะปนกับความกลัวนั้นยิ่งทวีขึ้นเมื่อมือของไนน์กดไหล่เขาไว้แน่น อีกมือหนึ่งขยุ่มจับสะโพกของเจมมี่แน่นขึ้นกว่าเดิม ััของไนน์นั้นไม่ได้อ่อนโยนหรือคุ้นเคยเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความเร่าร้อนรุนแรงที่บ่งบอกถึงความคับแค้นและแรงปรารถนาที่ไม่อาจควบคุมได้ต่างหาก
“จะคิดอะไรให้มันมากมาย ฉันอยากจะเอากับนายไง” ไนน์พูดด้วยเสียงหนักแน่นและกระหาย เขาดึงคอเจมมี่ให้หันข้างมาหาตัวเอง ก่อนจะประกบปากลงไปอย่างไม่รีรอ ริมฝีปากของไนน์บดขยี้อย่างรุนแรง ดูดคลึงอย่างเร่าร้อน ลิ้นของพวกเขาตวัดเกี่ยวกันอย่างดุเดือด ความกระหายที่มีอยู่ยิ่งทวีขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงเคาะประตูดังรัวๆ ทำเอาทั้งสองที่กำลังดื่มด่ำในอารมณ์แห่งความ้าต้องชะงักลงทันที ราวกับถูกกระชากออกจากวังวนแห่งตัณหา เจมมี่สะดุ้งใ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อหันไปมองประตู
“ใครมาเคาะประตูครับ ไนน์?” เจมมี่ถอนริมฝีปากออกจากไนน์ด้วยความตระหนก ร่างกายยังคงร้อนรุ่ม แต่หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัว
ไนน์หายใจแรงก่อนจะขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด “ไม่รู้... สงสัยจะเป็พี่ภพ แต่เวลาแบบนี้เขารู้ว่าฉันกำลังมีแขก ไม่น่าจะใช่... ช่างเถอะ เงียบไปแล้ว” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ พยายามดึงอารมณ์กลับมา “เรามาทำกันต่อเถอะ ฉันกำลังมีอารมณ์อยู่”
ปัง! ปัง! ปัง! เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม ไนน์กัดฟันแน่น ขณะที่เจมมี่หันไปมองประตูด้วยความวิตก
“บ้าเอ้ย! กำลังเข้าได้เข้าเข็ม เคาะประตูทำเหี้ยอะไรนักหนาวะ!” ไนน์สบถออกมาอย่างหัวเสีย เดินกระแทกเท้าไปเปิดประตูด้วยความโมโห
แกร๊ก!
“วิน!” ไนน์อุทานด้วยความใเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาแสดงสีหน้างุนงงและใพร้อมกัน
“เออ กูเอง” วินตอบเสียงเย็น ขณะที่สายตาคมกริบของเขามองไปที่ไนน์และเจมมี่ เสื้อผ้าของทั้งคู่หลุดลุ่ยชัดเจน สายตาของวินเต็มไปด้วยความโกรธที่ยากจะปิดบัง
“นายมาได้ไง!” ไนน์ถามอย่างใ
“มาได้ไงเหรอ? ไอ้สัส ไนน์!” วินตะคอกเสียงดังลั่น ความโกรธที่สะสมะเิออกมาอย่างหยาบคาย แต่ไม่ทันขาดคำ
พรึบ!
ผัวะ!
ผัวะ!
วินพุ่งเข้าไปอัดหน้าของไนน์อย่างไม่ลังเล หมัดแรกพุ่งเข้าปากไนน์จนเขาเซล้มลงไปกระแทกกับขอบเตียง วินยังไม่หยุด เขาตรงไปหากเจมมี่ กระชากคอเสื้อเจมมี่ขึ้นด้วยแรงที่เต็มไปด้วยความโมโห ก่อนจะเหวี่ยงหมัดเข้าที่หน้าของเจมมี่ จนเจมมี่ถลาล้มลงไปกระแทกเก้าอี้ที่อยู่ข้างหลังจนล้มตามไป
วินที่เดือดดาลสุดขีดยังไม่หยุด เขาตรงเข้าหาเจมมี่อีกครั้ง หมายจะซ้ำหมัด แต่ไนน์ที่ลุกขึ้นมาได้ทันพุ่งเข้ามาล็อคตัววินจากด้านหลัง
“ปล่อย! ปล่อยกู! ไอ้เหี้ย ไนน์!” วินแผดเสียงด้วยความโกรธ มือและแขนดิ้นพล่านเพื่อจะหลุดออกจากการล็อคของไนน์ แต่ไนน์ที่มีแรงมากกว่า สามารถกดร่างของวินลงได้อย่างรวดเร็ว เขาใช้เทคนิคการต่อสู้ที่เชี่ยวชาญ ล็อคคอและแขนของวินไขว้ไว้ด้านหลัง และใช้ขาเดาะดันเข่าของวินลงกับพื้น จนวินทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าอย่างหมดทางสู้
เสียงหายใจของวินหนักและรุนแรง ความโกรธที่ระอุภายในแผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูของร่างกาย ดวงตาของวินเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่ไม่เคยมีมาก่อน ไนน์มองสบสายตาของเขา รู้สึกถึงความน่ากลัวในความโกรธของวินครั้งนี้ มันไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แม้ว่าไนน์จะเคยยั่วโมโหวินและถูกสวนหมัดใส่กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ครั้งนี้... วินโกรธอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ความรุนแรงในสายตาของวินทำให้ไนน์เริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่แท้จริง
“ปล่อยสิวะ! ไอ้เหี้ย!” วินดิ้นรนสุดกำลัง สีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและความอับอาย แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน การล็อคของไนน์ก็ยิ่งแน่นขึ้นตามแรงที่วินขัดขืน
“เจมมี่! นายกลับไปก่อน เดี๋ยวฉันจะโทรไปหา” ไนน์พูดเสียงแข็งขณะที่ยังคงล็อควินแน่น เจมมี่ที่กุมปากตัวเองด้วยความเ็ปและสับสน รีบลุกขึ้นอย่างลนลาน ก่อนจะเดินออกจากห้องไปทันทีอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามอง
สายตาของวินยังคงจ้องมองเจมมี่ออกไปด้วยความอาฆาต แรงแค้นที่ลุกโชนอยู่ในใจยิ่งทวีขึ้นเป็ร้อยเท่า “ยังคิดจะโทรหากันอีกเหรอ? หึ ไอ้สัส” วินคิดในใจ ความโกรธและความเกลียดชังในหัวใจเขาเดือดพล่าน
“ปล่อย! โว้ย! กูบอกให้ปล่อย มึงได้ยินไหม!” วินะโสุดเสียง พยายามดิ้นหนีจากการล็อคของไนน์ ขณะที่ความกราดเกรี้ยวทำให้ร่างกายเขาสั่นสะท้าน
“วิน! วิน! นายเป็บ้าอะไร! ควบคุมสติอารมณ์หน่อยได้ไหม!” ไนน์ะโสวนกลับด้วยความใ อาการคลั่งของวินครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งไหน ไนน์เริ่มรู้สึกหวั่นใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
วินเงียบไปชั่วขณะ เสียงหายใจหนักหน่วงและรุนแรง เขาขบกรามแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธจัด กำหมัดจนข้อขึ้นสีขาว เขาหันมองไปยังไนน์ที่ล็อคเขาไว้ด้วยความแค้นที่พุ่งพล่าน
“แล้วไง! มึงกล้าดียังไงไปหยามกูถึงที่ทำงาน! ปล่อย! กูบอกให้ปล่อย! ั้แ่นี้ไป ไม่ต้องมายุ่งกับกูอีก มึงไปให้พ้น!” วินะโออกมาด้วยเสียงแหบแห้งแต่เต็มไปด้วยความโกรธกราด แววตาเต็มไปด้วยความเ็ป
“นายเป็บ้าอะไร! โกรธ หึง ก็พูดมาสิ! ทำไมต้องคิดว่าฉันไปหยามนาย? ห๊ะ!” ไนน์สวนกลับด้วยเสียงดุดัน มองวินที่ยังคงพยายามดิ้นรนอย่างไม่หยุด ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองคนพุ่งสูงจนถึงจุดะเิ
พลั่บ! ปึก!
เสียงร่างของวินถูกผลักลงกับพื้นเมื่อไนน์พยายามกดเขาให้อยู่กับที่ แต่ความรุนแรงของการปะทะทำให้ทุกอย่างยิ่งยุ่งเหยิง วินล้มลงกับพื้น แต่อารมณ์โกรธของเขาก็ยังไม่ลดน้อยลง
พลึบ ฟื้นนน คลืนนน กึก!
ไนน์ผลักตัววินลงกับพื้นอย่างแรง ก่อนจะแทรกกายลงมาทับร่างของวิน เขาจับข้อมือของวินทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว กดไว้เหนือศีรษะของวิน ทำให้วินไม่สามารถดิ้นรนได้อย่างถนัด
“ปล่อยกู ไอ้สัส ไนน์!” วินะโด้วยความโกรธ ร่างกายเขาพยายามขยับหนี ยกศีรษะขึ้นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
“วิธีล็อคตัวคงไม่ได้ผลกับนายสินะ ธาวิน” ไนน์เอ่ยเสียงเข้ม ขณะที่ร่างกายของวินยังคงดิ้นรนอย่างไม่หยุด “ฉันบอกให้หยุด!”
“ไม่! ปล่อยกู ไอ้เชี้ย ไนน์!” วินะโตอบกลับ ความโกรธในน้ำเสียงยังคงชัดเจน
“งั้นคงต้องใช้วิธีสุดท้ายที่ฉันถนัดแล้วละ ธาวิน...” ไนน์พูดจบ ก่อนจะก้มลงประกบริมฝีปากของวินอย่างรวดเร็ว เขาจูบกดลงไปอย่างรุนแรงและดุดัน ดูดกลืนริมฝีปากของวินอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนของไนน์สอดแทรกเข้าไปในปากของวินทันที
วินพยายามดิ้นหนี แต่ความไวและความรุนแรงของไนน์ทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้ ลิ้นของไนน์ัักับลิ้นของวิน ทำให้เขาสะดุ้ง ความโกรธที่เต็มไปหมดในหัวใจของวินเริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ เขารู้สึกถึงแรงปรารถนาที่ค่อยๆ ทะลักเข้ามาแทนที่ ความรู้สึกที่ไม่เข้าใจเริ่มปะทุขึ้นมาภายในใจ
วินตอบสนองต่อจูบของไนน์อย่างรุนแรงพอๆ กับความโกรธของเขา ความเกรี้ยวกราดและไม่พอใจที่เคยปกคลุมหัวใจกลับแปรเปลี่ยนเป็ความใคร่ที่เดือดพล่าน วินไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ท่ามกลางความโกรธเกรี้ยวนั้น มีอีกหนึ่งอารมณ์ที่ผุดขึ้นอย่างเงียบๆ ความวาบหวามที่ยากจะอธิบาย อารมณ์ที่ทำให้เขาอยากจะนำความโกรธนั้นมาปลดปล่อยผ่านััอันเร่าร้อนแทน
ทำไมกัน... ทำไมความโกรธนั้นถึงเปลี่ยนเป็แบบนี้?
“ฮือ... อ่าาา... อ่าาา...” เสียงครางเบาๆ ของวินดังขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ทำให้ไนน์รู้ทันทีว่าวินกำลังถูกครอบงำด้วยแรงปรารถนา เสียงนี้ทำให้ไนน์ยิ้มบางอย่างพึงพอใจ เขารู้ว่านี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้วินผ่อนคลายลงและคล้อยตาม จูบที่รุนแรงนั้นได้ผลตามที่ไนน์้า
ไนน์ค่อยๆ ถอดริมฝีปากออกจากวินเมื่อััได้ว่าร่างของวินเริ่มผ่อนคลาย สายตาของไนน์เต็มไปด้วยความยั่วยวน เขายกยิ้มเบาๆ ขณะจ้องมองวินด้วยความรู้สึกที่เหนือกว่า “นายหึงฉันใช่ไหม... วิน” ไนน์กระซิบเสียงกระเส่าที่แฝงไปด้วยความเร่าร้อน ราวกับคำถามนั้นรู้คำตอบอยู่แล้ว
วินตั้งสติได้ในทันที ผลักอกไนน์ออกอย่างรวดเร็ว “ผมจะกลับแล้ว... ผมไม่ได้หึงคุณ! คุณต่างหากที่มาหยามผมถึงที่ทำงาน!” เสียงของวินเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความสับสน
“ไม่จริง นายหึงฉันต่างหาก” ไนน์พูดอย่างมั่นใจ “คำว่าหยามนั้น... คือนายโกรธที่ฉันจะไปเอากับคนอื่น ฉันรู้นะ เพราะฉันก็เป็ผู้ชาย ทำไมจะไม่เข้าใจอารมณ์นั้น”
วินไม่ตอบกลับ แต่เตรียมตัวจะลุกขึ้นและเดินออกไปทันที แต่ไนน์ไม่ปล่อยให้เขาหนีไปง่ายๆ มือของไนน์คว้ามือวินไว้ทันก่อนที่เขาจะก้าวไปไหนได้
“เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนซิ นายคิดจะมาให้อยากแล้วจากไปแบบนี้เหรอ? มันจะไม่ง่ายไปหน่อยหรือไง ธาวิน?” ไนน์พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ดวงตาของเขาส่องประกายเ้าเล่ห์ “นายขัดขวางฉันขนาดนี้... คิดว่าจะหนีกลับไปได้ง่ายๆ รึไง?”
“แล้วไง...” วินจ้องไนน์กลับด้วยสายตาท้าทาย ความโกรธยังคุกรุ่นอยู่ในน้ำเสียง
ไนน์ยิ้มเย้าหยอกมากยิ่งขึ้น พลางเอียงคอเข้ามาใกล้ “ในเมื่อนายไม่ให้ฉันเอากับคนอื่น... งั้นนายก็ต้องมาให้ฉันเอาสิ” คำพูดของไนน์ยิ่งเพิ่มความยั่วยวนในบรรยากาศ เสียงนุ่มนวลแต่มากด้วยความท้าทาย
วินยิ้มเยาะมุมปาก ดวงตาจับจ้องไนน์ด้วยความเย้ยหยัน “งั้นหรือ... อยากเอากับผมขนาดนั้นเลยรึ?”
ไนน์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะตอบอย่างมั่นใจ “อยากสิ ถ้าไม่อยากจะไปหาถึงที่ทำงานทำไมล่ะ? เอาอย่างนี้ดีไหม เรามาทำข้อตกลงกัน ั้แ่นี้ไป ฉันจะไม่ยุ่งกับใครเลยถ้านายยอมคบกับฉัน เป็ของฉันแค่คนเดียว โอเคไหม? ฉันทำได้จริงนะถ้านายไม่ชอบการถูกผูกมัด เื่ฟรีเซ็กส์ที่นายเคยพูด ฉันก็จะไม่ยุ่งกับใครนอกจากนายแค่คนเดียว นายอยากได้อะไรล่ะ? เงิน รถ บ้าน หรืออะไรก็ได้ที่นาย้า ฉันยินดีให้ทุกอย่างเลย นายแค่ตอบตกลงก็พอ”
วินส่ายหน้าอย่างหมดความอดทน น้ำเสียงเ็า “ผมไม่ได้มาขายตัว คุณดูถูกผมเกินไปแล้ว สิ่งที่ผม้าคือ...เลิกมายุ่งกับผม”
ไนน์ขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมแพ้ “ไม่ได้สิ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ไม่งั้นจะมีข้อเสนอให้นายทำไม ฉันไม่เคยมองนายแบบนั้น ถ้านายไม่อยากรับข้อเสนอของฉันก็ไม่เป็ไร ฉันจะไม่ห้ามนายถ้านายจะจีบใครหรือชอบใครก็ได้ แต่ฉันจะไม่ยุ่งกับใครอีกนอกจากนาย แบบนี้นายก็ได้เปรียบเต็มๆ เลยนะ”
วินมองไนน์ด้วยสายตาคาดคั้น “ทำไมคุณถึงอยากคบกับผม?”
ไนน์หัวเราะเบาๆ “ถามมากจัง ก็เพราะฉันชอบนายไง เวลาเรามีอะไรกัน มันรู้สึกว่าเราสองคนเข้ากันได้ดีสุดๆ นายรู้ไหม? เราเหมาะสมกันเื่อย่างนั้นจริงๆ ถึงแม้เราจะเป็อัลฟ่าด้วยกันทั้งคู่ แต่มันไม่ได้หมายความว่าอัลฟ่าจะต้องคู่กับโอเมก้าเสมอไปนี่นา แค่เซ็กส์ของเราเข้ากันได้ดี นายว่าไหม?”
วินหรี่ตาลงเล็กน้อย พร้อมตอบกลับทันที “ก็แสดงว่าคุณคิดแค่เื่เซ็กส์เท่านั้น ไม่มีเื่อื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง แล้วถ้าวันหนึ่งผมมีคนอื่นล่ะ เราก็ต้องจบความสัมพันธ์กันใช่ไหม?”
คำถามนั้นทำให้ไนน์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างจริงจัง “แต่ถ้าฉันไม่อยากจบล่ะ นายจะว่าไง?”
วินยิ้มเยาะกลับ “อ้าว คุณไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอครับ? ความสัมพันธ์ของเราก็แค่เื่เซ็กส์ เมื่อกี้คุณก็บอกเองว่าผมจะมีใครก็ได้ แล้วทำไมตอนนี้คุณถึงบอกว่าคุณไม่อยากจบ?”
ไนน์สบตาวิน นิ่งไปชั่วครู่เหมือนกำลังคิดหาคำตอบ
"ถ้าหากถึงเวลานั้น ที่นายมีใครจริงๆ ฉันก็จะยอมปล่อยนายก็ได้" ไนน์ตอบอย่างหนักแน่น ก่อนจะขยับตัวเข้าหาวิน ดันเขาลงนอนกับพื้นห้อง ในขณะที่สายตาของทั้งคู่จับจ้องกันอย่างท้าทายและเต็มไปด้วยอารมณ์ร้อนแรง
"ถึงฉันจะไม่ห้ามนายมีคนอื่น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่่ชิงนายกลับมา นายก็รู้นี่ว่าถ้าฉัน้านายแล้ว ฉันจะไม่มีวันปล่อยนายไปง่ายๆ" ไนน์พูดจบ ก็โน้มใบหน้าลงไปจูบวินอย่างรวดเร็วและดุดัน แต่ไม่ทันที่ริมฝีปากของเขาจะัักัน วินก็พลิกตัวดันไนน์ออกอย่างรวดเร็ว ทำเอาไนน์ชะงัก และมองหน้าวินด้วยความใ
"ผมไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะมา่ชิง คุณไม่มีสิทธิ์แสดงความเป็เ้าของผม ถ้าคุณไม่ตกลงตามที่ผมขอ เราก็ยุติความสัมพันธ์กันแค่นี้" วินพูดเสียงเ็า แต่หนักแน่น
ไนน์ส่ายหน้าเบาๆ ความหงุดหงิดเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง "นาย... ธาวิน!" เขาะโชื่อวินด้วยอารมณ์ร้อนรุ่ม "ได้นายอยากทำอะไรก็เชิญ แต่ตอนนี้ฉัน้านายแล้ว" ไนน์ยื่นหน้าเข้ามาอีกครั้ง หวังจะจูบวิน แต่ครั้งนี้วินยกมือขึ้นมาดันริมฝีปากไนน์ไว้ ทำให้ไนน์เริ่มหงุดหงิดมากขึ้น
"มีอะไรอีกนักหนา เื่มากจริงเว้ย" ไนน์พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
วินมองไนน์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาด "แต่ครั้งนี้... ผมจะไม่ให้คุณเอา แต่ผมจะเอาคุณเอง" คำพูดนั้นทำให้ไนน์ใ ก่อนที่วินจะจับแขนไนน์ทั้งสองข้าง แล้วพลิกตัวไนน์ลงไปนอนด้านล่าง วินแทรกกายเข้าหาอย่างรวดเร็ว จับมือไนน์ไว้ทั้งสองข้าง พร้อมกับประกบริมฝีปากจูบอย่างรุนแรง จนไนน์สะดุ้งด้วยความใ พยายามดันวินออก แต่วินไม่ยอมลดละ
ไนน์ตื่นตระหนกกับท่าทีที่ไม่คุ้นเคย เขารวบรวมแรงสุดท้าย ถีบตัววินออกด้วยความแรงจนวินกระเด็นออกไปนอนกับพื้น ไนน์หายใจหอบแรง มองหน้าวินด้วยความงุนงงและไม่เข้าใจว่าในท่าทีของวิน
พรึบบบ
"ไอ้บ้า ธาวิน! นี้นายคิดจะรุกฉันงั้นรึ!" ไนน์พูดเสียงดังด้วยความไม่เชื่อ
"คุณรุกผมมากี่ครั้งให้ผมเอาคุณบ้าง ชิ! จะเป็ไรไป" วินยิ้มกวนๆ ก่อนจะขยับเข้าไปกดไนน์ลงนอนอย่างรวดเร็ว
ไนน์หันมามองวินด้วยความท้าทาย "Ha ha นาย ฝันไปเถอะ ฉันไม่ยอมให้นายรุกฉันหรอก"
"งั้นก็มาดูสิว่าใครจะเป็ฝ่ายรุก" วินพูดอย่างมั่นใจ ก่อนจะขยับเข้าหาไนน์อีกครั้ง ทั้งสองคนเริ่มต่อสู้กันอย่างชุลมุน เสียงหัวเราะและเสียงหายใจดังไปทั่วห้อง บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและอารมณ์ร้อนแรง ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมแพ้กันอยู่สักพัก
เวลาผ่านไปเป็ชั่วโมง สุดท้ายพวกเขาทั้งคู่เหนื่อยจนหมดแรง ไนน์เหวี่ยงตัวลงนอนหงายกับพื้น หายใจหอบ ความเงี่ยนหายไปหมดเหลือเพียงความเหนื่อยอ่อนจากการต่อสู้
"ไอ้บ้าวิน นายสุดยอดเลยวะ ha ha คิดจะเอาฉันให้ได้จริงๆ ทำเอาฉันเหนื่อยแทบบ้า" ไนน์เอ่ยขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะ
"คุณก็ยอมเป็ของผมบ้างสิ ให้ผมััก้นงอนๆ ของคุณหน่อยไม่ได้หรือไง" วินกล่าว ขยับตัวตะแคงไปทางไนน์ ยกข้อมือเท้าศีรษะตัวเอง ขณะที่มองไปยังไนน์ที่นอนหอบอยู่
เขาเอื้อมมือไปดึงคอของไนน์ให้หันหน้ามาหาเขา แล้วประกบจูบลงไปยังริมฝีปากของไนน์ทันที ไนน์เผยปากตอบรับโดยไม่ขัดขืน ลิ้นของทั้งคู่แรกลิ้นกันอย่างเร่าร้อนและนิ่มนวลกว่าทุกครั้ง
"อื้ออ อ่าา" เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากของทั้งคู่ขณะที่วินถอดริมฝีปากออกจากไนน์ พร้อมทั้งน้ำลายที่ยังคงยืดอยู่ระหว่างกัน
"ที่อย่างนี้ไม่ขัดขืนผมนะ" วินท้วงขึ้น พลางมองจ้องไปยังไนน์ที่ยิ้มกลับมาอย่างมีเสน่ห์ ทำให้หัวใจของวินเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
"หึ หึ ha ha ha" ไนน์หัวเราะออกมาเสียงดังจนคนที่กำลังมองจ้องอยู่ไม่อาจจะกลั้นยิ้มได้
"นายมันบ้า บ้าเดือดสิ้นดี ฉันไม่เคยเจอใครบ้าดิบได้ขนาดนี้ ชกฉันแล้วคิดจะเอาฉัน" ไนน์กลั้นหัวเราะเอาไว้ด้วยความขบขัน
"แล้วชอบไหมละครับ?" วินถามขึ้นอย่างกวนๆ
"ชอบซิ ชอบมากด้วย" ไนน์ยิ้มให้ พร้อมสายตาที่ยังคงจ้องมองวินด้วยความเสน่หา
"นายหายโกรธฉันแล้วใช่ไหมธาวิน?" ไนน์ถามกลับไปด้วยความหวัง
"อืมม์ แต่ถ้าคุณคิดจะไปยุ่งกับใครอีก ผมเอาตายแน่คุณ รามิล" วินตอบอย่างจริงจัง
ไนน์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก "เรามาเอากันเถอะดีไหม?"
วินไม่ตอบแต่ขยับใบหน้าเข้าไปประกบจูบคนตรงหน้า เป็การสื่อสารว่า เอากันเถอะ พวกเขาบรรเลงเพลงรักบนพื้นห้องอย่างเร่าร้อน กระทั่งทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน
หลังจากนั้น พวกเขาก็ย้ายไปยังห้องน้ำ เพื่อเริ่มกันอีกครั้ง ก่อนจะจบลงที่เตียงนอนของทั้งคู่ ทั้งสองต่างรู้ว่าความรู้สึกนี่ที่เกิดขึ้นในคือ่เวลานี้เป็สิ่งพิเศษ
จริงๆ แล้ว ทุกอย่างที่ไนน์ทำมันคือแผนพิชิตใจวินต่างหาก โดยใช้การกระทำและอารมณ์ที่สลับซับซ้อนนั้นก็เพื่อให้วินรู้สึกถึงความรู้สึกที่เขามีให้ ไนน์มั่นใจว่าตัวเองกำลังอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้อง และไม่ยอมปล่อยให้วินหลุดมือไปง่ายๆแน่นอน
![บทเพลงรัก(พื้นที่)พักใจ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697511760_25025172.webp)
1K
![นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738730247_77587199.webp)
