บทที่ 31 มีเงินเดือนให้มั้ยคะ
ในใจเซี่ยเสี่ยวเล่ยอยากจะหั่นเหลียงเฉินเป็พันๆชิ้น เธอไม่คิดเลยว่าที่เขาเรียกเธอลงมาเพราะให้มาเป็แม่ครัว!
สั่งเธอลงมาต้มโจ๊กให้ยัยนางรอง? แบบนี้เอาเ้าของร่างเดิมไปต้มเป็โจ๊กแทนน่าจะเข้าท่ากว่า!
โชคดีที่ระบบ 666 บอกว่าทางบริษัทแม่ควบคุมความแค้นของเ้าของร่างเดิมได้แล้ว ไม่ปล่อยให้มันเข้ามาในสติของโฮสต์อีก แต่พอเห็นจู้ชิงชิง เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็รู้สึกเ็ป คงเป็ความรู้สึกที่เ้าของร่างเดิมทิ้งไว้
ทั้งเ็ป ทั้งรู้สึกแค้น เซี่ยเสี่ยวเล่ยเหมือนจะรู้เื่ราวความรักความแค้นระหว่างเ้าของร่างเดิมกับนางรองแล้ว
ยัยนางรองนี่ทำยังไงกันนะถึงทำให้คนๆ หนึ่งเกลียดเธอได้มากขนาดนี้?
"ระบบ 666 ถ้าฉันดูแลยัยนางรองมันจะส่งผลต่อภารกิจมั้ย?" ตอนนี้เซี่ยเสี่ยวเล่ยเป็ห่วงเื่นี้เธอไม่อยากให้ภารกิจล้มเหลวแล้วโดนลงโทษอีก
"ไม่ต้องห่วงนะโฮสต์ คุณจะโดนลงโทษก็ต่อเมื่อทำอะไรที่ไม่ถูกต้องในระหว่างทำภารกิจเท่านั้น" ระบบ 666 ตอบ "และในแต่ละครั้งจะมีภารกิจเดียว ตอนนี้ภารกิจหลักคือเื่ของเหวินซินเพราะงั้นเื่ของจู้ชิงชิงจะไม่ส่งผลกระทบต่อคุณ"
"งั้นก็โล่งอกไปที" เซี่ยเสี่ยวเล่ยถอนหายใจ
ตอนนี้เธอถูกพระเอกผู้ทรงอิทธิพลกดขี่จึงไม่มีทางเลือก
ถึงแม้เธอจะไม่ชอบจู้ชิงชิง แต่ก็ต้องทุ่มเททำโจ๊กให้ แค่นึกก็โมโหแล้ว
ทั้งหมดนี้เป็เพราะพระเอก .. ไม่สิเป็เพราะเธอไม่มีเงิน ไม่มีคนให้พึ่งพาต่างหาก!
ช่างน่าเศร้าใจจริงๆ
เซี่ยเสี่ยวเล่ยหั่นผักไปคิดในใจไป ต้องรีบหาเงินมาจ่ายค่าเช่าบ้านแล้วหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!
ห้องครัวยังคงเป็ครัวแบบเปิดที่คุ้นเคย เซี่ยเสี่ยวเล่ยกวนโจ๊กผักในหม้อ เหลือบมองไปที่โซฟา
ใบหน้าของจู้ชิงชิงดูซีด เธอนั่งขดตัวอยู่บนโซฟา ดูรายการวาไรตี้ที่ฉายทางทีวี
เหลียงเฉินนั่งอยู่บนโซฟาอีกตัว ไม่ได้มองจู้ชิงชิง แล้วก็ไม่ได้ดูทีวี แค่จ้องมองแล็ปท็อปบนตักอย่างตั้งใจ
บรรยากาศค่อนข้างแปลก
เซี่ยเสี่ยวเล่ยที่เหม่อมองไปทางนั้น มือเลยไปโดนขอบหม้อดิน
"อ๊า!" ความร้อนทำให้เธอสะดุ้ง รีบยกมือขึ้นมาเป่า
เหลียงเฉินกับจู้ชิงชิงที่ได้ยินเสียงก็หันมามองเซี่ยเสี่ยวเล่ย เหลียงเฉินเห็นเธอกำลังเป่ามือก็หยุดมองแล้วหันกลับไป ส่วนจู้ชิงชิงมองเซี่ยเสี่ยวเล่ยอยู่นานก่อนจะหันกลับไปมองเหลียงเฉิน แล้วก็หันกลับไปดูรายการวาไรตี้ต่อ
"ไม่เป็ห่วงแฟนหน่อยเหรอ" เซี่ยเสี่ยวเล่ยได้ยินจู้ชิงชิงถาม
"เธอไม่ใช่แฟนฉัน" เหลียงเฉินตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง
"ไม่ใช่หรอกเหรอ" จู้ชิงชิงถามกลับ
เหลียงเฉินไม่ได้ตอบ
"นายถึงขั้นให้ผู้หญิงที่ไม่ใช่แฟนมาอยู่ที่บ้านด้วยเลยเหรอ" จู้ชิงชิงพูดพึมพำ
เซี่ยเสี่ยวเล่ยรู้สึกได้ ว่าบรรยากาศระหว่างทั้งสองมันแปลกๆ
ความรู้สึกแบบนี้ ไม่เหมือนตอนที่ทั้งคู่เจอกันครั้งแรกในนิยายเลย
หรือว่าตอนนี้ทั้งสองสนิทกัน? เป็แฟนเก่า?
ฟังจากน้ำเสียงของจู้ชิงชิง สัญชาตญาณของผู้หญิงบอกกับเซี่ยเสี่ยวเล่ยว่ายัยนางรองนี่กับพระเอกต้องมีซัมติงกันแน่ๆ!
อีกแล้วที่ข้อมูลนี้ไม่ได้เขียนไว้ในนิยาย!
ดูเหมือนเหลียงเฉินจะไม่อยากคุยกับจู้ชิงชิง เขาเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเสี่ยวเล่ยที่อยู่ในครัว "โจ๊กอีกนานไหม"
"ประมาณห้านาทีค่ะ" เซี่ยเสี่ยวเล่ยตอบ
"อืม" เหลียงเฉินพยักหน้า "ในตู้เย็นมีผัก ทำกับข้าวเพิ่มอีกสักสองอย่างด้วยนะ"
"…" เซี่ยเสี่ยวเล่ย "คุณเหลียงเห็นฉันเป็แม่บ้านจริงๆ เหรอคะ? มีเงินเดือนให้มั้ยคะ"
แน่นอนว่าเธอแค่บ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจ
แต่เหลียงเฉินที่หูดีกลับได้ยินประโยคนั้น
เขามองเซี่ยเสี่ยวเล่ยเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
"ซักห้าพันหยวนเป็ไง?" ทันใดนั้นเหลียงเฉินก็พูดขึ้น
787
