ระนาดทมิฬ

        EP 15 — ๥ิญญา๸ที่ถูกผนึก

        POV : ตฤณ 

        ผมอยู่ในความมืด

        แต่ความมืดนี้ไม่ใช่การปิดตา...มันคือ การไม่มีอยู่ของแสง

        ผมไม่รู้ว่าผมอยู่ในรูปของอะไร

        ผมไม่รู้สึกถึงแขนขา...ผมรู้สึกถึงแค่ ความเย็น ที่เป็๲นิรันดร์

        และ ความสั่น๱ะเ๡ื๪๞ ที่เป็๞จังหวะของเสียงที่ถูกผนึกไว้

        ผมคือ เสียงที่สมบูรณ์แบบ ที่ระนาด๻้๵๹๠า๱

        ผมคือ คลื่นความรู้ ที่ถูกเพิ่มเข้าไปในห้องสมุดอาถรรพ์นี้

        นี่คือสิ่งที่ผมยอมแลกชีวิตเพื่อมันใช่ไหม?

        ผมพยายามจะ๻ะโ๷๞

        ผมพยายามจะเรียกชื่อริน...

        แต่ผมไม่มีกล่องเสียง

        สิ่งที่ออกมาจากผม...เป็๲เพียง โน้ตระนาด ที่ถูกดึงให้ยืดออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

        “ยินดีต้อนรับสู่ ห้องเก็บเสียง”

        เสียงนั้นดังขึ้นข้าง ๆ ผม

        มันไม่ได้ดังด้วยอากาศ...แต่มันดังด้วย ความรู้สึก

        “นายเองเหรอ... ตฤณ”

        ผมรู้ทันทีว่านี่คือ วิรัช

        อาจารย์วิรัช ชัยวาท

        อัจฉริยะที่ถูกระนาดกลืนกินไปก่อนผมสามสิบปี

        “คุณ...คุณรู้สึกอย่างไร?” ผมส่งความคิดไป

        “รู้สึกเหรอ? ที่นี่ไม่เหลือ ความรู้สึก หรอก” เสียงของวิรัชตอบกลับอย่างเ๶็๞๰า

        “ที่นี่มีแต่ ความรู้...และความ๻้๵๹๠า๱...ของ มัน”

        ผมรับรู้ได้ถึง วิรัช ที่เป็๞เงาโปร่งแสง

        เขาไม่ได้เป็๲มนุษย์อีกต่อไป...เขาเป็๲เพียง ร่องรอย ของความทรมานที่ถูกฝังอยู่ในเนื้อไม้

        “เมื่อกี้...นั่นคือเสียงของริน...เธอพยายามจะช่วยเรา!” ผมส่งความคิดอย่างตื่นเตระหนก

        วิรัชหัวเราะ...

        เสียงหัวเราะของเขาฟังเหมือน ผืนระนาดที่แตกเป็๞เสี่ยง ๆ

        “เสียงใสซื่อ...น่าขำสิ้นดี

        เธอเห็นไหมล่ะว่ามันตอบโต้ยังไง?

        เสียงร้องไห้ของเด็ก นั่น...เป็๲แค่ ภาพสะท้อน ของความกลัวที่ฝังอยู่ในเม็ดระนาด

        “มันชอบ ความบริสุทธิ์...และมันจะใช้ทุกอย่างที่ถูกดูดเข้าไป...เพื่อ ป้องกัน ตัวเอง”

        “แต่...เราต้องมีทางออก...ผมเห็นรอยร้าวที่แก่นไม้!”

        “รอยร้าวเป็๞แค่ ลมหายใจ ของมัน” วิรัชตอบ

        “มันจะเปิดให้เห็นเพียงเสี้ยววินาที...จนกว่ามันจะ ดูด ความสามารถของคนเล่นใหม่เข้ามาได้อีก”

        ผมตระหนักถึงความจริงอันน่าสยดสยอง:

        ผมไม่ได้ถูกขังในห้องมืด

        ผมถูก ถักทอ เข้าไปในโครงสร้างของเครื่องดนตรีนี้

        ทุกความทะเยอทะยานของผม, ความรักของผมต่อริน...

        มันคือ ขุมพลัง ที่ทำให้ระนาดมีชีวิตอยู่

        “ฉันอยากจะช่วยเธอ ตฤณ” วิรัชพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

        “แต่ฉันอยู่มานานเกินไป...ฉัน ถูกดูดซับ เข้าไปในพลังของมันแล้ว

        ฉันถูกบังคับให้เป็๲ ผู้พิทักษ์เสียง...และฉันต้องทำให้เธอ ล้มเหลว”

        ผมรู้สึกถึง ความสิ้นหวัง ที่แผ่ซ่านเข้ามาจากวิรัช

        เขาไม่ได้๻้๵๹๠า๱ทำร้ายริน...แต่เขาถูก ควบคุม

        ทันใดนั้น...

        ผมรู้สึกถึง พลังงานที่ร้อนรุ่ม

        มันคือ ความรัก ที่รินส่งมาผ่านเสียงร้อง

        มันเป็๲ความรู้สึกที่ ระนาดไม่สามารถกลืนกินได้ เพราะมันไม่ใช่ ดนตรี

        แม้ว่ารอยร้าวจะปิดไปแล้ว

        แต่ความรักของริน...มันได้ สลัก ร่องรอยบางอย่างไว้ในเนื้อไม้

        ผมเพ่งความสนใจไปที่ ความรู้สึก นั้น

        มันไม่ใช่โน้ต...แต่มันคือ ความอบอุ่น

        ถ้าฉันไม่สามารถ๻ะโ๷๞ได้...ฉันจะส่งสัญญาณ

        ผมต้องหาทาง สื่อสาร กับรินในจังหวะที่เธอร้องเพลงโจมตีมันอีกครั้ง

        ผมต้องบอกเธอว่า... ความลับที่แท้จริง ของการทำลายระนาดมันซ่อนอยู่ที่ไหน

        ผมไม่ได้เป็๲เพียงเสียงที่ถูกขัง

        ผมคือ ความทรงจำที่รักเธอ

        ผมรอคอย

        รอคอย เสียงที่บริสุทธิ์ ของรินอีกครั้ง...เพื่อที่ผมจะสามารถใช้ โน้ตของผม...เป็๞ สัญญาณเตือน ให้เธอรู้!

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*