กฤษกรรับรู้ถึงอาการสั่นเทาน้อยๆ จากร่างบาง ที่เขายังคงสวมกอดเอาอย่างนั้น อย่างไม่ยอมที่จะคลายแขนแกร่งออกไป
“น้องนิกข์!!?? เป็อะไรหรือเปล่าครับ??” กฤษกรก้มลงไปถามคนตัวเล็ก ด้วยความเป็ห่วง
“พี่กรปล่อยนิกข์ได้แล้วค่ะ”
ชมพูนิกข์พูดปนเสียงสะอื้นหน่อยๆ โดยที่ศีรษะทุยๆ ยังคงซุกซบอยู่ที่ซอกคอแกร่ง
“น้องนิกข์ร้องไห้ทำไม?....”
กฤษกรรู้สึกใที่คนตัวเล็กในอ้อมแขนร้องไห้ขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอย่างนี้
“ปล่อยนิกข์ก่อนค่ะ แล้วเรามาคุยกันให้รู้เื่รู้ราวกันไป นิกข์ไม่อยากคาราคาซังอยู่อย่างนี้อีกแล้ว”
ชมพูนิกข์เงยหน้าที่นองด้วยน้ำตาขึ้นมองจ้องสบตากับคนตรงหน้า ด้วยหัวใจที่เ็ปและเหนื่อยล้าเหลือเกินแล้ว
กฤษกรมองดูใบสวยหวานที่เปื้อนด้วยน้ำตา อย่างสะท้านะเืใจและทำให้ผิดขึ้นมา เขาปล่อยอ้อมแขนแกร่งที่โอบกอดร่างบางแต่โดยดี คนตัวเล็กจึงผละลุกขึ้นจากตักแกร่งนั้นทันที และยื่นมือเรียวเล็กไปหยิบเสื้อผ้าที่วางกองอยู่บนพื้นห้อง รีบเดินตรงไปยังห้องน้ำอย่างเร็วไว
ชมพูนิกข์กลับออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นกฤษกรสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว
“พี่กรได้โปรดอย่าทำอย่างนี้กับนิกข์อีกเลยนะคะ นิกข์ขอร้อง!! ถึงนิกข์จะรักพี่มากขนาดไหน นิกข์ก็ไม่้าฉุดดึงพี่มาเป็ของนิกข์ ทั้งที่หัวใจพี่ไม่ได้รักนิกข์ และนิกข์ก็ไม่อยากเป็ตัวแทนของใคร”
ชมพูนิกข์หยุดคำพูดลงไปชั่วขณะ สูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ จนเต็มปอดและค่อยๆ ปล่อยออก แล้วจึงพูดต่อไป
“หรือหากพี่คิดว่านิกข์เป็ผู้หญิงใจง่าย ใช่นิกข์อาจจะเป็ผู้หญิงใจง่ายสำหรับพี่ แต่นิกข์บอกตรงนี้เลยว่า นิกข์ไม่สนุกและไม่มีความสุขกับการกระทำเช่นนี้ เพราะฉะนั้นขอให้ครั้งนี้เป็ครั้งสุดท้ายที่เราจะทำอย่างนี้กันเถอะค่ะ”
ชมพูนิกข์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เธอพยายามสะกดกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลร่วงรินออกมาอีก เพราะไม่อยากจะให้กฤษกรมองว่าเธออ่อนแอ
“พี่!!!.... พี่ขอโทษ แต่พี่ก็ขอบอกไว้ตรงนี้เหมือนกันว่าพี่ไม่ได้เห็นว่าน้องนิกข์เป็ตัวแทนของใคร ถ้าน้องนิกข์อยากจะมาคบกัน ก็ได้นะ เรามาคบกัน ก็ไม่แน่ว่าพอเราคบกันไปแล้ว พี่ก็คงจะรักน้องนิกข์ได้ในที่สุด”
กฤษกรได้ยินคำว่ารักหลุดออกมาจากปากบางนุ่มของคนตัวเล็ก ก็ทำให้หัวใจชุ่มชื่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จะให้เขายอมตามที่สาวเ้าร้องขอมา คือตอนนี้ใจมันไม่ได้อยากจะหยุดลงในเวลานี้ ก็ไม่รู้สินะว่าเป็เพราะอะไร ที่รู้อยู่ตอนนี้ก็คือเขา้าผู้หญิงตรงหน้านี้เป็อย่างมาก เพียงแค่เจอหน้ากันเขาก็อยากเข้าตะครุบแล้ว ซึ่งก็แปลกใจเหมือนกัน เพราะเขาไม่เคยเป็อย่างนี้กับกวินตราเลยสักครั้ง
“ฮึ! หากเป็อย่างที่พี่ว่า ก็อย่ามาคบกันเลยค่ะ ปล่อยให้นิกข์เป็คนข้างหัวใจพี่อย่างนี้แหละ อย่าให้นิกข์ต้องเ็ปรวดร้าวหัวใจไปมากกว่านี้เลย เพราะหากนานวันเข้าไม่แน่เราอาจจะมองหน้ากันไม่ติดก็เป็ได้ นิกข์ไม่อยากให้เป็เช่นนั้น หากว่าพี่ยังคงรักพี่ตาอยู่ พี่ก็ให้อภัยพี่เขาและกลับไปหาพี่เขาซะเถอะค่ะ ปล่อยนิกข์ให้อยู่ในเส้นทางของนิกข์ อย่างมาก้าวก่ายวุ่นวายกันอีกเลย”
ชมพูนิกข์รู้สึกเ็ปไปกับคำพูดของกฤษกรมากมายนัก คนไม่รักก็คือไม่รัก จะมาทนฝืนให้รักกันได้ยังไงกัน คนไม่รัก ถึงอนาคตข้างหน้าจะอีกนานสักแค่ไหน ก็คงจะไม่รักเหมือนเดิมนั่นแหละ ที่จะก่อขึ้นมาก็คือความผู้พันกันเท่านั้นเอง และหากถึงตอนนั้นคนที่รักเพียงข้างเดียวอย่างเธอ ก็คงจะต้องเ็ปรวดร้าวใจมากมิใช่น้อย งั้นสู้จบที่ตรงนี้จะดีกว่า
“......”
กฤษกรหรี่ตามองใบหน้าสวยหวาน ที่ตอนนี้ไม่มีความสดใสร่าเริงอยู่ในใบหน้าเลยแม้แต่น้อย อย่างกำลังชั่งใจตัวเองว่าจะทำยังไงต่อไปกับเื่ระหว่างเขากับคนตัวเล็กตรงหน้านี้ดี
“เอาล่ะ!! หากน้องนิกข์้าอย่างนั้น พี่ก็จะทำตามที่น้องนิกข์้า พี่จะไม่เซ้าซี้อะไรน้องนิกข์ให้มากกว่าอีก ลาก่อน!!....”
กฤษกรพูดทั้งที่หัวใจมันร่วงหล่นตกลงไปอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ เพราะที่รู้ตอนนี้คือตัวเองรู้สึกสับสนกับตัวเองเหลือเกิน ซึ่งคนนั้นก็เหมือนจะยังรักอยู่ ส่วนคนนี้ก็เหมือนทั้งหวงและห่วง แต่ถามว่ารักไหม ก็ยังไม่รู้ แต่ในเมื่อคนนี้้าอย่างนี้ เขาก็ต้องให้เป็ไปตามที่เธอว่ามา
กฤษกรหันหลังเดินตรงไปยังประตูหน้าบ้าน ยื่นมือใหญ่ไปเปิดประตู ก้าวเดินออกไปที่หน้าบ้าน ที่มีรถยนต์ของเขาจอดอยู่ เขาขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที ชมพูนิกข์มองตามไปจนกระทั่งรถยนต์วิ่งหายออกไปจากบริเวณบ้าน น้ำตาที่เก็บกลั้นเอาไว้นาน ก็ไหลพรั่งพรูออกมา อย่างไม่คิดจะหักห้ามเอาไว้อีก เธอยกมือเรียวเล็กขึ้นปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงนั้นปานจะขาดใจก็ไม่ปาน
๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗
520
