Shards of Dominion

ณ ศาลาว่าการเมืองสเตฟานได้เดินทางมาถึง หลังจากเดินทางตะลอนไปส่งพัสดุและจดหมายไปทั่วทั้งเมืองเล็กแห่งนี้รวมถึงขอบเขตโรงงานและเหมืองข้างเคียงด้วย “แอนนา-คุณคนสวยทำไมวันนี้กลับเย็นจัง” สเตฟานพูดเชิงหยอกล้อกับพนักงานหญิงสาวสวยประจำศาลาว่าการเมือง

“อย่ามารุ่มร่ามแถวนี้ สเตฟาน!! -มีอะไรว่ามาจำได้ว่าเมื่อเช้าเ๯้ามาที่นี่แล้วครั้งหนึ่ง ทำไมกลับมาอีก ” แอนนามองสเตฟานอย่างจ้องเขม็ง เชิงห้ามปราม กิริยาของสเตฟาน แต่ไม่วายมีน้ำเสียงงุนงงปนสงสัย ว่าทำไม สเตฟานยังกลับมาอีกรอบ

“ใช่ ข้าต้องกลับมาจดหมายจากคุณพ่อเบเนดิกต์ วานส่งต่อให้ท่านนายก-ไม่ทราบว่าช่วยจัดการส่งต่อให้หน่อยได้ไหม”สเตฟานพยายามทำเสียงให้เป็๲การเป็๲งาน เวลาพูดถึงจดหมายที่ตนเองได้รับฝากมาเมื่อได้รับฟังดังนั้น แอนนายิ่งมีความฉงนสงสัยไปอีก แต่พยายามทำหน้าตาเรียบเฉย“ได้ ได้แน่นอน-ข้าจะมอบให้ท่านหลังจากที่ท่านนายกประชุมจากผู้แทนเสร็จแล้ว—เ๽้ามีอะไรอีกมั้ยข้ายุ่งมาก” แอนนาพูดพลางรับจดหมายไป แล้วทำหน้ายุ่งเพื่อปัดรำคาญใส่สเตฟาน“ไม่มี ๆ ไม่มีแล้วคุณเลขาแอนนาสุดสวย-ข้าไปแล้ว”เมื่อกล่าวเสร็จสเตฟานก็เดินออกไปจากศาลาว่าการเมืองพลางยิ้มและฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

        คล้อยหลังจากที่สเตฟานจากไปได้ไม่นานเสียงอันดังลั่นจากนายกเทศมนตรีเมืองเทอร์เรียได้ดังแว่วออกมาจากประตูห้องประชุมที่ปิดสนิทภายในห้องนั้นนายกเทศมนตรีกำลังนั่งประชุม กับเหล่าผู้แทน และส่งมอบนโยบายจากส่วนกลางเพื่อรับมอบนโยบาย 

“พวกคุณมันคนบ้า เทอร์เรีย เมืองเล็ก ๆ คนไม่ถึง 1,000 พัน พวกคุณ๻้๪๫๷า๹ให้เราส่งมอบ ถ่านหิน 1,250 ตันต่อวัน นี้ ๆ ยังไม่นับรวมสินแร่อื่น ๆ อีกที่ต้องผ่านการถลุง-มันไม่มีทางเป็๞ไปได้ ไม่มีทาง”เสียงเด็ดขาดดังขึ้นมาจากหัวโต๊ะฝั่งหนึ่งของห้องประชุม

“เราไม่สนใจคุณจะยอมรับมันหรือไม่ แต่ว่าเทอร์เรีย ต้อง!-ส่ง!-มอบ!-ถ่านหิน และ แร่ถลุงแล้วในปริมาณที่เราแจ้งให้ทราบ” เสียงเรียบเฉย และแน่นคำทีละคำอย่างแดกดัน ดังมาจากอีกด้านของโต๊ะห้องประชุม จากนั้นก็มีเสียงสูดหายใจเข้าลึก ๆเพื่อสงบอารมณ์

“เรามาคุยอย่างผู้มีการศึกษาควรทำกันดีกว่าตอนนี้เทอร์เรีย มีประชากร 1,000 ครัวเรือนผู้ชายที่สามารถทำงานได้มีไม่ถึง 500 คน แน่นอน เราทั้งหมดทำงานเต็มเวลา 7วัน-24ชั่วโมง พวกเราก็ทำได้แค่ 1500 ตันต่อวัน!!!—ไม่ทราบว่า ฯพณฯผู้แทนจะทำอย่างไรกับเมืองเล็ก ๆ นี้ดี-ถ้าเราไม่สามารถให้ปริมาณที่ท่านเสนอมาได้” นายกเทศมนตรีแห่งเทอร์เรีย กัดฟันกรอด ขณะพยายามข่มอารมณ์เต็มที่ ที่จะอธิบายกับผู้แทนจากส่วนกลาง เมื่อสิ้นเสียงของนายกเทศมนตรี ผู้แทนที่มาจากส่วนกลางทำการยกคิ้วขึ้นน้อย ๆ พลางยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า

“ดี—มันเป็๲การดี ที่คิดถึงผู้คนของคุณ—ผมหมายถึงอย่างที่พูดจริงๆ แต่อย่างไรก็ตาม นโยบายจะถูกส่งมอบ และคุณโจเซฟ จะรับนโยบายตอนนี้ไม่มีที่ว่างจะให้คุณหรือใครปฏิเสธ และไม่มีที่ว่างสำหรับ ผู้หญิง หรือเด็กอีกแล้ว-อ๋อใช่ มันจะดีกว่าที่คุณจะควบคุมมันให้ห่างจากมือ ของกรมพลาธิการ” ผู้แทนผิวขาวคนนั้นตอบอย่างเรียบเฉย และมองหน้าโจเซฟพลางยิ้มนิด ๆ ออกมา ทุกถ้อยคำที่พูดออกมาจากผู้แทนทำให้จิตใจของโจเซฟเต็มไปด้วยความหนักหน่วง 

“แน่นอนเรา-เทอร์เรีย พร้อมยอมรับนโยบาย”โจเซฟพูดด้วยหน้าตาเรียบเฉยพร้อมกัดกรามเป็๞สัน เพื่อระงับอารมณ์โกรธพลางยกมือขึ้นเพื่อรับเอกสาร และลงชื่อเพื่อรับทราบนโยบายจากนั้นทำการจับมือกับผู้แทนส่งมอบนโยบาย  “เชิญ ผมต้องทำงานต่อไม่ส่งนะ”โจเซฟกล่าวพลางยกมือเชิญผู้แทนออก ทางประตู เพื่อทำการส่งแขก ผู้แทนคนนั้นพยักหน้าพร้อมทำหน้าเรียบเฉย แล้วหมุนตัวเดินจากไป ผ่านไปสักครู่ใหญ่แอนนาเดินเอาจดหมายที่ เบเนดิกต์ ฝากมาถึง เมื่อโจเซฟได้รับจดหมายก็ทำการเปิดอ่านด้วยสีหน้าเข้มขรึมหลังจากอ่านจบเรียบร้อย

        หลังจากวันที่คณะผู้ส่งมอบนโยบายกลับไปเป็๲เวลาเกือบ 1 เดือน เทอร์เรียได้ปรับเปลี่ยนโฉมหน้าจากเมืองเล็กที่ค่อย ๆผู้คนอาศัยกันอย่างเรียบง่าย มาเป็๲เมืองที่ไร้ชีวิตผู้คนเร่งรีบ ถนนที่เคยเป็๲ย่านการค้าร้างราซึ่งผู้คนออกมาจับจ่ายใช้สอยอันเนื่องมาจากการจัดการภายใต้การสั่งการของโจเซฟ ผู้คนในเมืองต้องทำงานกัน 24ชั่วโมงทั้งชายและหญิง คนชรา และเด็กถูกส่งออกไปเลี้ยงดูภายใต้การดูแลของโบสถ์ ทุกสิ่งดำเนินไปภายใต้การแข่งกับเวลาเพื่อส่งมอบจำนวนถ่านหิน และสินแร่ ให้ได้ตามจำนวนที่รัฐบาลร้องขอ สภาพบรรยากาศของเทอร์เป็๲เพียงตัวอย่างเล็กๆ ที่เกิดขึ้นทั่วไปทั้งสหพันธรัฐไนเจีย (federal state of Nigria) ณ วันที่กำหนดการส่งมอบใกล้มาถึงในอีกไม่กี่วัน โจเซฟ และ เสมียนสาว เดินทางไปมาระหว่าง โกดังเก็บแร่ และถ่านหิน เพื่อตรวจจำนวนผลิตภัณฑ์ที่จำเป็๲ต้องส่งมอบ

“เราสามารถรวบรวมถ่านหินได้กว่าที่คาดการไว้ ตอนนี้ 1600 ตัน และสินแร่ ต่าง ๆ อีก กว่า 20 เปอร์เซ็นต์ที่เกินกว่าจำนวนที่ทางรัฐบาลกลาง๻้๪๫๷า๹” สเมียนสาวรายงานแก่โจเซฟหลังจากอ่านรายการที่ได้รับมาจากหัวหน้าคนงาน

“ขอบคุณทุกคนสำหรับงานหนักที่ผ่านมาแต่งานของเรายังไม่สิ้นสุดกันไว ๆ นี้อย่างแน่นอน - ผม๻้๵๹๠า๱ให้ทุกคนแยกผลผลิตส่วนเกินไปเก็บยังโกดังลับ-เราไม่สามารถให้รัฐบาลกลางทราบได้ว่าความสามารถในการผลิตของเราเกินกว่าที่เขาประมาณการไว้” โจเซฟหันไปบอกกับหัวหน้าคนงานอย่างแข่งขรึมหลังจากนั้นโจเซฟทิ้งเสมียนสาวไว้จัดการกับการขนถ่ายสินค้า ส่วนตัวเขาเดินทางต่อไปยังเหมืองนอกเมืองเพื่อตรวจสอบสภาพเหมืองถ่านหิน และ โรงงาน

ในอีก2 วันต่อมา รถม้าจำนวนมาก ที่บรรทุกสินแร่ และถ่านหินได้ลำเลียงมาอย่างต่อเนื่องภายใต้การจัดการของกองทัพที่มาจากรัฐบาลกลางเพื่อรับมอบถ่านหิน และ สินแร่ เพื่อขนถ่ายของต่าง ๆขึ้นรถไฟเพื่อส่งต่อไปยังโรงงานอุตสาหกรรมที่มลรัฐทางทะเลต่อไป