Love at first sight ปิ๊งรักยัยสวยเวอร์

        “ใครธันวา?” นักรบเอ่ยถามน้ำส้มด้วยแววตาขึงขังหลังจากที่น้องมะนาวเดินเข้าไปบ้านจนลับสายตา ชื่อผู้ชายมันแสลงหูทำให้เขาไม่ชอบใจเลยสักนิด

        “จะใครก็เรื่องของฉันค่ะ ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้” น้ำส้มบอกปัดพร้อมกับดันหลังของนักรบเดินออกไปจนพ้นประตูบ้าน จากนั้นเธอก็รีบล็อกกลอนทันที

        “ส้มเปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ บอกผมมาว่าไอ้ธันวานั่นมันเป็นใคร น้ำส้ม!” นักรบตะโกนโหวกเหวกโวยวายอยู่หน้าบ้าน พยายามงัดแงะประตูก็ไม่สามารถทำให้ประตูเปิดออกได้ ตอนนี้เขาหัวเสียยิ่งกว่าสิ่งใด ในใจร้อนรุ่มกระวนกระวายเหมือนไฟสุมอยู่ในอก เขาหวงเธอยิ่งกว่าอะไร ยิ่งมีผู้ชายเข้าใกล้ก็ยิ่งหัวร้อน

        “เข้าผิดบ้านก็อย่ามาโวยวาย เชิญค่ะ”

        “ผมไม่ไปบอกมาว่าไอ้นั่นมันเป็นใคร อย่าทำให้ผมหมดความอดทนนะ”

        “มีสิทธิ์อะไรมาขู่ฉันห๊ะไอ้โจรหนวดบ้า! อย่าไม่ไปฉันแจ้งตำรวจจริง ๆ ด้วย”

        “โจรบ้าบออะไรนี่ผมผัวคุณนะน้ำส้ม! น้ำส้ม!”

        น้ำส้มพูดขู่ทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังให้นักรบเดินเข้าบ้านอย่างไม่แยแส และไม่หันกลับมามองคนที่หัวร้อนอยู่ด้านหลังที่ยังโวยวายเหมือนหมาบ้า เธอนึกขำกับภาพของเขาตอนนี้ เดินยิ้มกริ่มเข้าบ้านเหมือนกับการแกล้งเขานั้นมันสนุกสนานอย่างกับเล่นเครื่องเล่นในสวนสนุก

         “น้องมายืนทำอะไรตรงนี้คะ?” ผู้เป็นแม่เอ่ยถามลูกสาวตัวกลมที่ยืนแอบมองอยู่หลังประตู สีหน้าของน้องมะนาวเหมือนมีความสงสัยบางอย่าง เพราะเธอจดจ้องเคียงคอมองไปยังนักรบที่เดินวนไปมาอยู่ตรงประตูรั้วบ้าน

        “ของคุณแม่ขาน้องว่าคุณโจรหนวดคนนั้นดูหน้าคุ้น ๆ เวอร์ ๆ เลยค่ะ” น้องมะนาวเอ่ยขึ้นทำให้ผู้เป็นแม่เปล่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ออกมา

        “อย่างนั้นเหรอคะ? แล้วที่น้องบอกคุ้น ๆ น้องคิดว่าเหมือนใครงั้นเหรอ” ผู้เป็นแม่เอ่ยถามลองเชิง

        “เหมือนแดดดี๊นักรบค่ะ นั่นไงคะคุณแม่ขายืนแบบนั้นเหมือนแดดดี๊เลยค่ะ” น้องมะนาวชี้นิ้วไปยังนักรบที่ยืนมือเท้าสะเอวหันข้างอีกมือเกาหัวอย่างคนคิดไม่ตกด้วยท่าทีกลัดกลุ้ม จนน้ำส้มต้องมองตาม

        “แม่ว่าไม่ใช่มั้งคะ”

        “ใช่แน่ ๆ ใช่เวอร์ ๆ นั่นแดดดี๊” พูดจบน้องมะนาวก็วิ่งแจ้นออกมาจากบ้าน “แดดดี๊!!”

        “มะนาวเดี๋ยวลูก มะนาว! ตายตอนจบเพราะมะนาวดันมาจำได้ตอนท้ายเนี่ยนะลูกเอ๊ย” ความว่องไวของน้องมะนาวทำเอาผู้เป็นแม่จับแขนไม่ทัน ตะโกนเรียกยังไงเธอก็ไม่หันกลับหลัง วิ่งหน้าตั้งไปยังหน้าบ้านด้วยความเร็วอย่างกับลืมน้ำหนักตัว

        “แดดดี๊มาหาน้องแล้ว แดดดี๊ขา...แดดดี๊” เสียงของน้องมะนาวตะโกนเรียกด้วยความดีใจ แต่กับผู้เป็นแม่ที่แอบอยู่ในบ้านได้แต่ส่ายหัวแล้วอมยิ้มกับความเดียงสาของลูกสาว เหมือนกับว่าเธอลืมเหตุการณ์ก่อนหน้าไปจนหมดสิ้น วีรกรรมที่ทำให้นักรบมีรอยฟัน มันเหมือนกับฝันของเด็กน้อยที่หายไปเสียอย่างนั้น ทั้งที่มันเพิ่งเกิดขึ้นไม่กี่นาที

        “มะนาวจำแดดดี๊ได้แล้วเหรอครับ” เสียงแหลมเรียกขานทำให้นักรบฉีกยิ้มด้วยความดีใจ เขาหันหน้ามองไปยังน้องมะนาวที่กำลังวิ่งมาถึงประตูบ้าน จากนั้นจึงย่อตัวลงแล้วเอ่ยถามเด็กน้อยพลางลูบหัวของเธอด้วยความเอ็นดูและคิดถึง

        “ทำไมน้องจะจำไม่ได้ แดดดี๊หายไปไหนมาน้องคิดถึงเวอร์ ๆ” เด็กหญิงพูดด้วยความใสซื่อ สองมือป้อม ๆ สอดผ่านช่องประตูกอดคอของนักรบอย่างคนคิดถึง

        “แดดดี๊ก็คิดถึงน้องที่สุดเลยครับ” เขากอดน้องมะนาวตอบ แม้จะมีประตูบ้านคั่นกลางก็ไม่ได้เป็นอุปสรรค

        “แดดดี๊เข้ามาสิคะน้องกอดไม่ถนัดเลย” เด็กหญิงตัวกลมพูดขึ้นเมื่อเธอเริ่มรู้สึกว่าประตูมันกีดขวางทำให้ไม่ขัดขวางไม่เอื้ออำนวย

        “มันโดนล็อกแล้ว” นักรบบอก

        “ปีนเลยค่ะ ปีนเหมือนสไปรเดอร์แมนเลยค่ะ แดดดี๊ปีนแบบเมื่อกี้ก็ได้” ความเดียงสาทำให้น้องมะนาวบอกเขาแบบนั้น ทำเอานักรบต้องขำออกมา

        “ปีนก็ปีน” รับปากน้องมะนาวเขาก็เริ่มปีนข้ามประตูบ้านทันที

        “มาค่ะเดี๋ยวน้องรอรับ” น้องมะนาวยื่นสองมือตั้งท่ารอรับนั่นก็เพราะความเดียงสาของเด็กน้อย

        “รอรับทับขี้แตกพอดี ไม่ดูตัวเองเลยอ้วนเอ๊ย” นักรบที่กำลังจะไต่ลงมาก็ได้แต่พร่ำบ่นเบา ๆ แต่นั่นก็ทำให้เขารู้สึกดีและมีความสุขไม่น้อย

        (หยุดนะ นั่นจะทำอะไรลงมา จะลักพาตัวเด็กใช่ไหม?) เสียงของใครบางคนที่ไม่คุ้นเคยดังกร้าวจนทำเอานักรบต้องหยุดชะงัก แล้วจ้องมองไปยังเจ้าของเสียง

        “ใครอีกละเนี่ย” เขาบ่นอย่างหัวเสียทั้งที่ใกล้จะถึงพื้น

        “คุณอาธันวา” น้องมะนาวเรียกอย่างคุ้นเคยกับคนที่มาใหม่

        ชายหนุ่มในชุดตำรวจเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับชี้หน้าข่มนักรบที่ยังเกาะประตูเหมือนจิ้งจก ต่างคนต่างไม่รู้ว่าใครเป็นใคร หรือมีสถานะไหนจึงได้คิดในแง่ลบ

        “มะนาวไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวอาจัดการให้” คนมาใหม่บอกเด็กน้อยอย่างคนคุ้นเคย

        “น้องไม่กลัวค่ะ จะกลัวแดดดี๊ทำไมละคะ” เด็กหญิงพูดออกไปนั่นทำให้นักรบมองไปยังคนมาใหม่อย่างเหนือกว่า เขายกยิ้มแล้วค่อย ๆ ไต่ประตูลงมาจนมายืนจับมือเคียงข้างน้องมะนาว

        “แดดดี๊?” ธันวาเอ่ยถาม

        “แดดดี๊นักรบของน้องค่ะ” เด็กหญิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง พลางเงยหน้ามองนักรบที่ตอนนี้ยืนมือล้วงกระเป๋ายกยิ้มอย่างชอบใจ

        “แล้วคุณน่ะเป็นใครไม่ทราบ” นักรบเอ่ยถาม

        “ผมเป็นรุ่นพี่ของน้ำส้ม แล้วคุณ...?” ธันวาให้คำตอบก่อนจะถามเป็นนัย

        “เป็น ผ....”

        “พี่ธันวา”

        นักรบยังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงก็น้ำส้มก็ดังแทรกเข้ามา ทำให้เขาต้องหยุดชะงักคำพูดลง จากนั้นจึงหันไปมองน้ำส้มที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ เธอเดินผ่านหน้านักรบไปเปิดประตูบ้านให้กับธันวา ทำเหมือนกับว่าไม่เห็นเขาอยู่ตรงนั้น

        “พอดีพี่ผ่านมาแถวนี้เลยแวะเอาขนมมาฝาก” ธันวาเอ่ยขึ้น

        “ขอบคุณนะคะ ที่จริงพี่ธันวาไม่ต้องลำบากซื้ออะไรมาก็ได้ค่ะ” น้ำส้มพูดคุยทักทาย โดยไม่ได้สนใจนักรบที่ยืนมองสังเกตการณ์อยู่ด้านหลัง

        “คุณแม่แดดดี๊มาแล้วค่ะ” น้องมะนาวบอกกล่าวผู้เป็นแม่

        “เข้าบ้านก่อนไหมคะพี่ธันวา” แต่ว่าน้ำส้มแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เธอเอ่ยชวนธันวาพร้อมกับเดินนำเขาเข้าไปในบ้าน สร้างความงุนงงให้กับน้องมะนาวจนเธอต้องเกาหัวเอียงคอมองตามหลังของผู้เป็นแม่

        “คุณแม่มองไม่เห็นแดดดี๊เหรอ น้องงงเวอร์ ๆ”

        “จะเอาแบบนี้ใช่ไหม?...ได้!!! ตำรวจก็ตำรวจดิวะเดี๋ยวมึงเจอกู” นักรบที่รู้สึกเสียหน้าที่น้ำส้มไม่สนใจ เขาเริ่มรู้แล้วว่าเธอกำลังเล่นสงครามประสาทอยู่ เขากัดฟันแน่นด้วยความเกรี้ยวโกรธ ก่อนจะจับมือน้องมะนาวแล้วเดินตามเข้าบ้าน แม้จะไม่ได้ถูกเชื้อเชิญก็ตาม