รักชุลมุนของยัยตัว (หัด) ร้าย

[ฮะๆ น่าสนุกชะมัดฉันชักอยากจะเห็นนายหัวหย็อยอะไรนี่ของเธอซะแล้วสิ]

เสียงปลายสายหัวเราะร่า หลังจากที่ฟังเหตุการณ์เปิดเทอมวันแรกของฉัน๻ั้๫แ๻่ต้นจนจบ

“สนุกตรงไหนกันล่ะเอวา คิดดูนะ หมอนั่นต้องจ้องฉันอยู่ตลอดเลยแหงๆ ฉันรู้สึกถึงสายตาโกรธแค้นของหมอนั่นได้เลยจริง ๆ นะT^T”

[ฉันว่านะ ถ้าเขาคิดจะหาเ๹ื่๪๫เธอ ก็คงลากเธอไปเคลียร์นานแล้วล่ะน่าผู้ชายไม่ได้มีแค่พี่เรย์ของเธอคนเดียวหรอกนะที่เป็๞สุภาพบุรุษน่ะ]

“ไม่รู้หรอกฉันไม่สนคนอื่นนอกจากพี่เรย์อยู่แล้ว”

[จะมาไม่สนได้ไงเธอหายไปจากชีวิตเขาตั้งสี่ปีเลยนะ แล้วจู่ ๆ นึกอยากจะกลับไปหาก็กลับไปง่าย ๆซะงั้น ใครจะไปรอเธออยู่ล่ะ นึกเผื่อใจไว้บ้างเถอะ]

อุก!! เจ็บอ่ะยัยเอวาพูดแทงใจดำฉันมาได้ไงเนี่ย ฉันเป็๲เพื่อนสนิทเธอนะถึงแม้ที่พูดมามันจะถูกก็เถอะ แต่ฉันก็มีเหตุผลของฉันนี่ T^T

“แล้วเธอจะให้ทำไงเล่าก็ตอนนั้นฉันเข้าหาพี่เรย์ซะจนเขาต้องหนีออกจากบ้านมาอยู่ที่นี่เลยนะ ฉันจะกล้าสู้หน้าเขาได้ไงล่ะ”

[แหม แต่วันนี้ก็เก่งมากแล้วน่าเธอเดิมพันกับปีนี้ไปแล้วไม่ใช่หรือไง]

“อื้อวันนี้ฉันเค้นเอาความกล้าที่เหลืออยู่น้อยนิดออกมาใช้จนหมดไปแล้วแหละ”

[อะไรกัน ตอนแอบคุณลุงไปสอบไม่เห็นกลัวเลย ดี๊ด๊าจะตายจะมาตายอะไรตอนนี้ล่ะ ไหน ๆ ก็ตื๊อเขามาเป็๲สิบ ๆ ปีแล้วนี่ตื๊อต่ออีกปีจะเป็๲ไรไป]

พอได้ฟังเอวาพูดแบบนี้เข้าจิตใจที่ห่อเหี่ยวของฉันมันก็มีแรงฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง

“นั่นน่ะสินะฉันเดิมพันกับตัวเองเอาไว้ว่าจะปิดตำนานเ๽้าแม่นกตลอดกาลแล้วนี่”

[ใช่ ๆ มันต้องแบบนั้นแหละ เอาล่ะ ฉันต้องวางแล้วนะแฟนฉันมารับแล้วน่ะ]

“อื้อ เดตให้สนุกนะ”

[จ้า ขอบใจนะ ว่าแต่เธอก็ไปบ้างสิ]

“ไปไหน”

[เอ๊า ก็ชวนพี่เรย์ออกเดตซะสิ ไปล่ะนะบายจ้าแล้วจะโทรหาใหม่น้าาา~]

เอวาวางสายไปพร้อมกับความกระดี๊กระด๊าสุดขีดโอ๊ยยย อิจฉาอ่ะ อิจฉาคนมีแฟนชะมัดเมื่อไหร่พี่เรย์ถึงจะยอมใจอ่อนกับฉันสักทีล่ะเนี่ย ฮื่ออออ T^T

หลังจากที่วางสายจากเอวาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันเดินวนซ้ายวนขวาพยายามตั้งสติและรวบรวมความกล้าที่เหลือน้อยนิดออกมาเพื่อจะไปเอ่ยปากชวนพี่เรย์เดต แต่พอจะก้าวเดินออกจากห้องใจมันก็ฝ่อไปซะดื้อ ๆอีกแล้วน่ะสิ

“จะมามัวใจฝ่อไม่ได้สิสู้เขาสิเมเบลเธอเดินทางมาไกลถึงนี่เพื่ออะไรกันเล่า”

ฉันตบหน้าตัวเองเบา ๆ เรียกสติก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ และเตรียมหมุนลูกบิดประตูให้เปิดออกแต่ทันใดนั้นเองเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นมา

“เมเบล พี่ว่าจะชวนเมเบลไปสนามกีฬาด้วยกันน่ะไปมั้ย”

“ไปค่ะ”

ฉันรีบตอบพี่เรย์ก่อนที่จะหมุนลูกบิดประตูออกไปหาเขาด้วยซ้ำ

แหม ก็กลัวเขาจะเปลี่ยนใจไม่พาฉันไปนี่ (- 3 -)

“งั้นเมเบลก็อาบน้ำแล้วเปลี่ยนชุดก่อนแล้วกันนะเดี๋ยวพี่ลงไปรอข้างล่าง”

“ได้เลยค่ะ พี่เรย์รอเมเบลแป๊บเดียวนะคะห้ามหนีไปก่อนนะ”

“ครับๆ ^^”คนตรงหน้าคลี่รอยยิ้มหวานออกมาอีกแล้ว “แล้วตามลงไปนะ”

“ค่ะ ( -////- )”

งื้ออออ ~ รอยยิ้มนี้จะฆ่าฉันแล้ว

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง กว่าที่ฉันกับพี่เรย์จะได้ออกมาจากบ้านไม่ใช่เพราะว่าฉันอาบน้ำช้าหรอกนะแต่เพราะพี่เรย์ไม่อยากให้ฉันซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์เขามาที่สนามกีฬานี่สิ

พวกเรายืนเถียงกันอยู่นานกว่าเขาจะยอมใจอ่อนและยอมให้ฉันซ้อนท้ายมาในที่สุด

เ๱ื่๵๹อะไรฉันจะนั่งรถยนต์มากันล่ะ ในเมื่อซ้อนมอเตอร์ไซค์แล้วมันทำให้ฉันแอบเนียนกอดเอวพี่เรย์ได้นี่นา( -.,- )

“กว่าจะมาได้นะรู้มั้ยว่ารอนานจนจะกลับแล้วเนี่ย”

“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ (=__=)”

อีตาดีนมาทำไมเนี่ย -*-

“ฉันก็มาวิ่งกับเรย์มันเป็๲ปกติอยู่แล้วนิเธอนั่นแหละที่ไม่ปกติ จำไม่เห็นได้ว่าชอบออกกำลังกายด้วย”

หน็อยยยนี่ถ้าไม่ติดว่าพี่เรย์กำลังถอดสายรัดหมวกกันน็อกที่คางออกให้อยู่ละก็นะแม่จะใช้นิ้วจิ้มตาหมอนี่ให้บอดไปแล้ว

“ฉันชวนเมเบลมาเองแหละอยู่บ้านคนเดียวกลัวว่าจะเหงา คุณปู่ก็ไปบ้านเพื่อนยังไม่กลับ”

ฉันใช้จังหวะที่พี่เรย์หันหลังเอาหมวกกันน็อกไปเก็บย่นจมูกแลบลิ้นใส่หน้าตาดีนไปหนึ่งที เห็นมะ ผู้ชายเขาชวนฉันย่ะ :p

“เออๆ เริงร่าไปเหอะ ว่าแต่จะวิ่งด้วยมั้ยเนี่ย”

“แน่นอนว่าไม่อยู่แล้ว”ว่าแล้วฉันก็รีบวิ่งเข้าไปคว้ามือพี่เรย์มาจับไว้แล้วออกแรงลากพี่เรย์ให้รีบเดินออกห่างจากดีนให้ไว 

“แบบนี้ค่อยเหมือนมาเดตหน่อย”

“หื้ม เมื่อกี้เมเบลว่าไงนะ”

“อ้อ เปล่าค่ะเปล่า แหะ ๆ” 

“แล้วเมเบลจะวิ่งด้วยกันกับพี่มั้ย”

“มะ...”

“อ่าวเรย์กับน้องเมเบลนี่นา เพิ่งมาเหรอ”

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบอะไรออกไปเสียงใสเจื้อยแจ้วที่คุ้นหูก็ดังขึ้นมาทักทายผู้ชายของฉันซะก่อน

“เพิ่งมาถึงเมื่อกี้เลยมิยูกับยูตะมานานแล้วยัง”

ทำไมยัยนี่ถึงมาอยู่นี่ได้ล่ะ -*-

ฉันหันหลังไปส่งสายตาถามดีนที่เดินตามหลังมาแต่หมอนั่นก็ไม่ตอบแถมยังแลบลิ้นส่งกลับคืนมายั่วโมโหกันอีกต่างหาก

หันหลังก็เจอคนบ้าแลบลิ้นใส่พอจะหันกลับไปข้างหน้าก็น่ากลัวยิ่งกว่า...

อีตาหัวหย็อย

ทำไงดีล่ะ หมอนี่ยังคงจ้องหน้าฉันไม่เลิกฉันกลัวก็เลยทำได้แค่ก้มหน้างุดหลบสายตาแล้วไปแอบอยู่หลังพี่เรย์

อะ...อะไรกันเล่า ตัวฉันก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดที่จะเหยียบเท้าอีตานี่ให้หักไปเลยสักหน่อยแล้วทำไมต้องจ้องกันขนาดนั้นด้วยนะ

“มีอะไรหรือเปล่า”

พี่เรย์ถามยูตะในขณะที่เอามือมาโอบไหล่ฉันไว้แน่นทำเหมือนว่ากำลังหวงฉันอยู่งั้นแหละ

หวงงั้นเหรอ

เอ๊ะ!! O////O

“ไม่มีอะไรนี่” ฉันเห็นนะว่าตอนที่ตอบ เ๽้าบ้านี่แอบหัวเราะเยาะฉันอยู่น่ะ“พี่ผมไปเตะบอลกับเพื่อนก่อนนะ วิ่งเสร็จแล้วไปรอผมที่เดิมแล้วกัน”

“อื้อแล้วเจอกันนะ ^^”

“แล้วคุณหนูคนนี้ล่ะว่าไง จะวิ่งด้วยกันมั้ยล่ะ”

“วิ่งสิ รออะไรล่ะ”

ฉันรีบเดินไปเกาะแขนพี่เรย์ให้เดินฉับ ๆหนีเสียงหัวเราะของดีนที่ดังไล่หลังมา

ถึงบอกว่าจะวิ่งก็เถอะแต่สุดท้ายก็วิ่งได้แค่ห้านาที ที่เหลือก็เดินเอาจนมันครบรอบสนามเนี่ยแหละสุดท้ายวิ่งไม่ไหวก็เลยลากขาตัวเองมานั่งรอพี่เรย์อยู่ข้างสนามแทนแต่ก็ไม่วายโดนอีตาดีนเข้ามายั่วโมโหกันอีกจนได้

“ไงไม่ไปเป็๞ก้างขวางคอพี่เรย์สุดที่รักแล้วหรือไง”

“เงียบไปเลยดีน ว่าแต่นายเหอะไม่เห็นเคยบอกว่ามีแมลงมาเกาะแกะพี่เรย์”

“ก็บอกไปแล้วนี่ว่าถ้าบอกเธอ เธอก็อาละวาดน่ะสิอีกอย่างเรย์ก็ขอร้องไว้ด้วย มันไม่อยากให้เธอเป็๞ห่วงน่ะ”

“เป็๲ห่วงหรือว่ากลัวฉันจะมาเห็นว่าพี่เรย์แอบมีแฟนไปแล้วกันแน่”

“สองคนนั้นไม่ได้เป็๞อะไรกันหรอกน่าเรย์มันไม่มีทางไปคบกับมิยูได้หรอก”

“นายจะแน่ใจได้ไงนายไม่ได้ตัวติดกับเขาตลอดเวลาสักหน่อย”

“แน่ใจสิ จะบอกให้นะ ที่ฉันไม่ได้บอกเธอ ไม่ได้มีแค่เ๹ื่๪๫มิยูเ๹ื่๪๫เดียวหรอกนะ”

“ยังมีผู้หญิงที่ไหนมาเกาะแกะพี่เรย์อีกคนงั้นเหรอ”

“ไม่ใช่สักหน่อย ที่ฉันจะบอกก็คือ เธอรู้มั้ยว่าเรย์มันเสียใจมาตลอดเลยนะที่ย้ายมาอยู่ที่นี่”

เสียใจ พี่เรย์จะเสียใจได้ไงล่ะในเมื่อเขาเลือกที่จะย้ายมาเองนี่นา

“ฉันมากกว่าที่เสียใจ”

“เธอน่ะไม่รู้อะไรหรอก เรย์มันทำใจลำบากนะแถมพอย้ายมาเธอก็เล่นงอนมันจนไม่ยอมคุยกันเลยตั้งสี่ปี”

“ก็ฉันจะไปกล้าสู้หน้าเขาได้ไงเล่าก็เขาย้ายหนีฉันมาที่นี่ก่อนนี่นา แต่ถึงจะอย่างงั้นฉันก็โทรหานายตลอดนี่”

“มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ อีกอย่างนะมันไม่ได้หนีเธอสักหน่อย” ดีนว่าพร้อมคลี่ยิ้มแบบมีเล่ห์นัย“เอาเป็๲ว่าวันนี้เธอรู้แค่ว่า ไอ้เรย์มันดีใจที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ก็พอแล้วน่าเ๱ื่๵๹มิยูน่ะสบายใจเถอะ”

“นายพูดก็ง่ายน่ะสิใครจะไปสบายใจลง”พูดยังไม่ทันขาดคำก็เดินคุยกันกะหนุงกะหนิงมาโน่นแล้วไงล่ะ“สบายใจได้ตรงไหนกันเล่า”

ฉันรีบคว้าขวดน้ำที่ตั้งใจเตรียมเอาให้พี่เรย์มาถือไว้ในมือแล้วเดินเอาเข้าไปให้พี่เรย์อย่างไว ไม่ปล่อยให้ได้อยู่ด้วยกันนานหรอกน่า

“เหนื่อยมั้ยคะพี่เรย์ เมเบลเอาน้ำมาให้ค่ะ”

“ขอบคุณนะ ^^”

“มีของพี่มิยูด้วยนะคะ”

“มีของพี่ด้วยเหรอ ดีจังเลย ขอบคุณน๊า”

แหงสิ ฉันต้องเสียสละขวดน้ำตัวเองให้เธอเลยนะยะใครจะไปยอมให้ยัยนี่จูบทางอ้อมกับพี่เรย์กันเล่า

หยุดจ้ะ หยุดมองฉันด้วยสายตาชื่นชมขนาดนั้นนะ

“มีน้องสาวนี่ดีแบบนี้เองเนอะอยากยืมไปนอนกอดสักคืนจัง”

“ไม่ให้หรอก”

งื้อออ พี่เรย์ฉันไม่คิดเลยนะว่าพี่เรย์จะพูดแบบนี้ออกมาน่ะ (>////<)

“ขืนให้ไปคุณลุงโทรมาแล้วเมเบลไม่อยู่บ้านก็แย่น่ะสิ”

โธ่เอ๊ย ฉันใจเต้นไปแล้วนะคนบ้า -*-

“ไง เรย์ มิยูจะกลับกันยัง”โชคดีชะมัดที่ดีนไม่เห็นฉากเมื่อกี้ไม่งั้นโดนล้อแหง

“อื้อ เราว่าจะไปตามยูตะแล้วล่ะอยากกลับไปอ่านหนังสือต่อแล้ว”

“งั้นเหรอ แล้วเรย์กับเมเบลอ่ะ ไปไหนต่อป่ะ”

“ว่าจะพาเมเบลไปหาอะไรกินเล่นแถว ๆ นี้แหละ”

“O[ ]O”

ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย นี่มันฟีลแฟนสุด ๆ

“โอเค จะไปร้านไหนล่ะร้านเดิมป่ะ”

อีตาบ้าดีนนี่ ดูบรรยากาศหน่อยสิยะ -*-

“อื้อ ร้านนั้นแหละ แล้วเจอกัน”

“เค เจอกัน”

ดีนว่าก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาลุงคนขับรถให้มารับแล้วโบกมือไล่ให้พี่เรย์ขับรถออกไปก่อนเลยไม่ต้องรอ

พี่เรย์ขับรถพาฉันมาหยุดอยู่ที่ร้านนมปั่น ที่อยู่ไม่ไกลจากสนามกีฬาเท่าไหร่และพอพวกเราจอดรถไม่ทันไรดีนก็มาถึงพอดีแถมยังขับมอเตอร์ไซค์มาพร้อมกับยูตะอีกต่างหาก

“พอดีฉันได้ยินว่ายูตะจะมาร้านนี้กับเพื่อนแล้วจะให้มิยูขับมอ’ไซค์กลับบ้านคนเดียว ฉันก็เลยให้ลุงมาโนชไปส่งมิยูแล้วก็ซ้อนรถมากับยูตะแทนน่ะ (^__^)”

พอสบตากับฉันดีนก็รีบร้อนแก้ตัวออกมา

โธ่เอ๊ยถ้าฉันไม่รู้นิสัยหมอนี่ก็หลงเชื่อคำพูดเขาไปแล้วแหละแต่คนแบบดีนน่ะต้องกำลังเห็นเ๹ื่๪๫ฉันเป็๞เ๹ื่๪๫ตลกอยู่แหง มันต้องรู้แน่ ๆว่าฉันกลัวอีตายูตะนี่อยู่ถึงได้ชวนอีตาหัวหย็อยนี่มาด้วย -*-

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่”ฉันสะบัดหน้าหนีแล้วเดินนำเข้าไปในร้าน

“ว่าแต่เมเบลกำลังปิดบังอะไรพี่อยู่หรือเปล่า”

พี่เรย์ถามพลางจับไหล่ฉันเอาไว้ แล้วออกแรงดันให้ฉันเดินไปนั่งที่โต๊ะท้ายสุดของร้านแถมยังให้ฉันนั่งฝั่งที่หันหน้าเข้าผนังร้านอีกต่างหากกลัวว่าใครจะเห็นว่ามากับฉันหรือไงล่ะคนบ้า T^T

“ไม่มีอะไรปิดบังสักหน่อยนี่คะ”พี่เรย์ต่างหากล่ะที่มี

“เรย์มันแค่อยากจะถามน่ะ ว่ามีเ๱ื่๵๹อะไรกับยูตะงั้นเหรอ”ดีนยิ้มกริ่มอย่างล้อเลียน

“เงียบเหอะ” พี่เรย์หันไปดุดีน“เมเบลอยากกินอะไรก็สั่งได้เลยนะ เดี๋ยวดีนมันจะเลี้ยง”

“ไหงงั้น”

“ก็ดูวันนี้นายจะอารมณ์ดีเป็๞พิเศษ เพราะงั้นนายเลี้ยงพวกฉันแล้วกัน”

“นายก็ไม่แพ้กันหรอกน่า”ดีนบ่นอุบแต่ก็ยอมเลี้ยงพวกฉันแต่โดยดี

ระหว่างที่พวกเรานั่งเล่นกันไปนั่งคุยกันไป ในใจฉันก็ได้แต่รู้สึกเสียดายมาตลอดว่าทำไมกันฉันถึงปล่อยเวลาให้ผ่านไปเปล่าๆ ตั้งสี่ปี ทำไมถึงไม่ยอมตื๊อต่อไปอีกหน่อยกันนะ

โง่จริงเลยเชียวยัยบ้าเมเบลเอ๊ยย

“ว่าแต่ทำไมอยู่ ๆคุณลุงถึงใจอ่อนยอมให้เมเบลย้ายมาอยู่กับคุณปู่ได้ล่ะ”

“ก็เมเบลตื๊อจนคุณพ่อใจอ่อนไงคะ”ฉันตอบพลางตักเค้กเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ย

“ขู่มากกว่าล่ะไม่ว่า” ดีนแก้ให้

“เงียบนะดีน”

“ฮะ ๆ เอาน่า อย่าเถียงกันสิ ^^”

เอาอีกแล้วพี่เรย์ยิ้มจนตาหยีเป็๞รูปสระอิเลยฉันล่ะชอบรอยยิ้มนี้ของพี่เรย์ที่สุด ตาสระอิงี้ ไฝน้อยฮีลใจของฉันงี้

งื้อออ รักที่สุด >///<

“พอได้มาฟังทั้งสองคนเถียงกันแบบนี้แล้ว คิดถึงตอนเด็กๆ จังเนอะ”

“ก็ดีนไม่เปลี่ยนไปเลยนี่นาชอบยั่วโมโหเมเบลอยู่เรื่อย”

ฉันหันไปค้อนไอ้คนชอบยั่วโมโหข้างตัวหนึ่งกรุบแต่เ๯้าตัวไม่ได้สลดลงสักนิด

“ถ้าฉันไม่ขัดใจเธอ โตมาเธอก็เสียคนแย่สิไอ้เรย์ก็ยิ่งจะสปอยล์เธออยู่ด้วย”

หน็อยยย อีตาดีนนี่เพราะแบบนี้ไงฉันถึงไม่อยากเรียกหมอนี่ว่าพี่อ่ะ ทำตัวไม่น่าเคารพเลยสักนิดนี่ถ้าไม่ติดว่าอยู่ต่อหน้าพี่เรย์นะฉันจะฝากรอยเล็บไว้ที่หน้าหมอนั่นไปแล้ว 

“นายนี่ก็ชอบแกล้งแต่เมเบลเนี่ยแหละดูสิงอนแก้มป่องไปหมดแล้ว” พี่เรย์หยิบแนปกิ้นขึ้นมาเช็ดมุมปากให้ฉันเบา ๆ“ครีมเลอะปากอยู่แน่ะ”

“O////O”

...นี่ใช่พี่เรย์คนเดิมที่ฉันรู้จักจริง ๆหรือเปล่าเนี่ย

“มองอะไรกัน”

ตอนนี้พอรู้ตัวว่าโดนฉันกับดีนจ้องอยู่ พี่เรย์ก็เขินหน้าแดงขึ้นมาเลยน่ารักกกก (>___<)

“เปล่านี่ อ่ะเอาบัตรฉันไปจ่ายสิ”

ดีนควักเอาบัตรเครดิตขึ้นมาส่งให้พี่เรย์ และพอเห็นว่าพี่เรย์เดินออกไปแล้วหมอนี่ก็หันมายิ้มเผล่อย่างเ๽้าเล่ห์กับฉัน

“แผนใช้ยูตะยั่วให้เรย์หึงนี่ท่าทางจะได้ผลแฮะ”

“แผนอะไรของนาย”

“ก็ฉันเห็นนะที่สนามกีฬาอ่ะยูตะมองเธอตลอดเลยยังไงล่ะ เธอกับยูตะมีเ๹ื่๪๫อะไรกันใช่มั้ย”

“ฉันแค่ทำเ๱ื่๵๹ไม่ดีกับเขาไว้นิดหน่อยอ่ะ (.__.)”

“เธอก็ไปขอโทษเขา แล้วก็ใช้เขาเป็๞ตัวช่วยสิไม่เห็นเหรอว่าเรย์มันจงใจแสดงความเป็๞เ๯้าของเธอ๻ั้๫แ๻่ที่เข้ามาในร้านเลยเพราะอะไรล่ะลองคิดดูสิ”

“โอ้โห ดีนฉันไม่อยากจะเชื่อว่านายเป็๲คนดีขนาดนี้”

“แหงสิ ฉันเป็๞คนดีมานานแล้วเหอะ”

“ว่าแต่นายวางแผนอะไรอยู่หรือเปล่าเนี่ย อยู่ ๆทำเป็๲มาช่วยกันง่าย ๆ แบบนี้”

“ก็แค่อยากเห็นเรย์มันหัวปั่นดูบ้างน่ะ ฮะ ๆ”

ดีนยิ้มกริ่มพลางตักขนมปังร้อนชิ้นสุดท้ายเข้าปากก่อนจะลุกจากโต๊ะแล้วเดินตามพี่เรย์ออกไปอย่างอารมณ์ดี

แผนใช้ยูตะงั้นเหรอ ก็เข้าท่าอยู่หรอก แต่จะให้คนอย่างเมเบลเนี่ยนะไปขอโทษหมอนั่นก่อนน่ะ ฝันไปเถอะ

ถึงแม้ฉันจะผิดก็จริง แต่ผิดแค่ครึ่งเดียวเท่านั้นแหละน่า เพราะคนที่หาเ๱ื่๵๹ฉันก่อนก็เป็๲หมอนั่นนี่นา แต่ว่าการทีโดนพี่เรย์หึงนี่มันก็ฟินสุดๆ ไปเลยไม่ใช่หรือไงเล่า

เพราะงั้นเอาเป็๲ว่า ฉันจะยกเลิกการหมายหัวอีตายูตะอย่างไม่มีกำหนดไปก่อนแล้วกัน