“เมฆ คบกับเราเถอะนะ”เสียงของหวานที่กำลังกล่าวกับเมฆ
”อืม”เมฆก็ได้ตอบกลับไปหลังจากนั้นทั้งสองก็กำลังจูบกัน
“เห้ยยย”เมฆได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับความใปนกับความเซ็งนิดๆที่ความฝันนั้นไม่เป็จริง
“เป็ฝันที่ดีจังเลยน้าาาเสียดายที่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง”เมฆพูดไปพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม แต่เมฆยิ้มได้ไม่นานก็นึกขึ้นได้ว่า”แย่ละนี่มันวันแรกของการเปิดเทอมนี่”
เมฆพูดไปพร้อมกับแต่งตัวไปตามๆกัน”แย่ละสายแลัวๆ”
หลังจากที่เมฆแต่งตัวเสร็จก็รีบวิ่งออกมาจากบ้านทันที แต่วิ่งออกจากบ้านไม่ทันไรเมฆก็ได้วิ่งชนเด็กสาววิ่งสวนออกมาจากอีกทางหนึ่ง”โอ๊ย”เสียงของผู้หญิงที่ล้มลงไปแต่ด้วยความรีบเมฆก็ไม่ได้หันกลับไปสนใจเด็กที่เขาวิ่งชนเลย
“เรานี่ใจร้ายเกินไปรึเปล่านะ วิ่งไปชนเขาแล้วยังไม่ขอโทษอีกแหะเรา”เมฆวิ่งไปพลางพร้อมกับคิดไปด้วย
สุดท้ายเมฆก็ไปโรงเรียนไม่ทันเข้าแถวอยู่ดี
“เรานี่ก็แย่จริงๆเลยมาสายั้แ่วันแรก เป็เด็กใหม่ซะด้วย จะหาเพื่อนได้มั๊ยเนี่ย”เมฆก็ได้บ่นในใจ
“วันนี้เรามีเด็กใหม่เพิ่งย้ายเข้ามาเรียนในห้องเรา2คนนะจ๊ะ”เสียงของอาจารย์โบว์
อาจารย์ประจำชั้นห้องม.4/4
“สวัสดีครับ ผมชื่อนายูเา ถาวรยั่งยืน ชื่อเล่นชื่อเมฆ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ”
“เอ้า เมฆ”เสียงเด็กนักเรียนในห้องคนหนึ่งกล่าวขึ้น
“อ้าว นัทนี่นายอยู่โรงเรียนนี้หรอ”เมฆก็ได้แปลกใจที่เพื่อนบ้านของตนเองก็อยู่โรงเรียนเดียวกับตนเช่นกัน
“55555 บังเอิญจังเลยนะ ่ปิดเทอมเราก็ลืมถามไปซะสนิทเลย”นัทได้พูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะไปด้วย
“เอ้าๆๆ นักเรียนพอๆเลิกคุยกันได้แล้ว รู้จักกันไว้ก็ดีแล้ว งั้นนายนทีก็พานายูเาไปชม
โรงเรียนด้วยล่ะ”
“ได้เลยค้าบบบ”สิ้นเสียงนัทก็มีเสียงผู้หญิงที่พูดออกมาจากนอกห้องเรียน
“ขออนุญาตเข้าห้องค่าา”
“ขอโทษที่มาสายในวันแรกด้วยค่ะ”เสียงของเด็กสาวที่เหมือนเพิ่งจะมาถึงโรงเรียน
“งั้นเธอก็แนะนำตัวได้เลยนะ”เสียงของอาจารย์โบว์ที่กล่าวให้เด็กใหม่แนะนำตัว
“สวัสดีค่ะ หนูชื่อนางสาวณัฐนิชา สมวงศ์ ชื่อเล่นเนเน่ค่า ฝากตัวด้วยนะคะ”เด็กสาวผมสีน้ำตาล หน้าตาสวยและน่ารักถือว่าอาจจะเป็ดาวโรงเรียนได้เลย เธอก็กล่าวทักทายเพื่อนในห้อง
“เธอคนนี้พลังเยอะดีนะ”เมฆคิดในใจ
“นี่มัน เธอคนที่วิ่งชนฉันนี่นา!!!”เนเน่ที่หันไปเจอเมฆก็พูดออกมาด้วยความโมโห!
“หะ?ผมไปวิ่งชนเธอตอนไหน”เมฆกล่าวไปพร้อมกับความสงสัย
“ก็ตอนเช้าไงระหว่างทางไปโรงเรียน เธอวิ่งมาชนแถมยังไม่หันมาขอโทษอีก
ทำไมไร้มารยาทได้ขนาดนี้กันนะ|”เนเน่ก็ยังกล่าวพร้อมด้วยอารมณ์โมโห
“เออหน่า ผมขอโทษละกันแต่เธอเองก็ไม่ได้ดูตาม้า ตาเรือเองด้วย”เมฆก็พูดไปพลางหงุดหงิด
“เอ๊ะ!นี่เธอสำนึกผิดจริงมั๊ยเนื่ย ฉันก็วิ่งมาทางตรงของฉันอยู่ดี…..”
“อ่ะๆๆๆ พอได้แล้วจ่ะนักเรียนเลิกทะเลาะกันได้แล้ว”
“ก็เขาวิ่งมาชนหนูตอนเช้าอ่ะค่ะ แถมเขาไม่ขอโทษอีกด้วย”เนเน่พูดกับอาจารย์
“เธอนี่จะเอายังไงกับผมกันแน่หะเนี่ย! ผมก็ขอโทษแล้วตอนนั้นผมยิ่งรีบอยู่ด้วย”เมฆได้
พูดกับเนเน่
เพื่อนๆทั้งห้องต่างพากันขำในสิ่งที่ทั้งสองคนกำลังเถียงกันแต่อาจารย์ก็ได้พูดแทรกขึ้นมา
“งั้นพวกเธอทั้งสองไปนั่งโต๊ะ2ตัวที่ติดกันตรงนั้นเลยจ่ะ แล้วเย็นนี้พวกเธอก็ทำเวรกันด้วยนะ”
“หะ!อะไรนะคะอาจารย์จะให้หนูไปนั่งข้างกับคนไร้มารยาทพรรค์นั้น….”
“นี่เป็คำสั่งของอาจารย์ เธอมีอะไรจะขัดหรอ”อาจารย์พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังพร้อมกับการยิ้มที่มองได้เลยว่าอาจารย์กำลังโกรธอยู่
“เข้าใจแล้วครับ/ค่ะ”เสียงทั้งสอบที่ตอบรับอาจารย์อย่างไม่มีทางเลือก
“งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว นักเรียนก็เข้าที่เตรียมเรียนวิชาแรกได้จ่ะ”
สิ้นเสียงอาจารย์โบว์ก็เดินออกจากห้องไป
“นี่เธอไม่ต้องมาคุยกับฉันเลยนะ หึ่ม!”เนเน่กล่าวขึ้นมาพร้อมกับความเคืองเมฆ
“เออหน่าถ้าฉันไม่จำเป็ก็ไม่มีอะไรจะคุยกับเธอเหมือนกัน”เมฆก็ตอบรับความ้าของเนเน่
หลังจากที่ทั้งคู่ต่างเข้าที่เรียบร้อยทุกคนในห้องก็ต่างพากันพูดคุยเพื่อทำความรู้จักเด็กใหม่ทั้งสองแต่ไม่วายที่ทั้งคู่จะทะเลาะกันในเื่เล็กๆเหมือนเดิม
“นี่เมฆ!!เธออย่ามานั่งใกล้ฉันได้ไหมเนี่ย”
“อะไรของเธอเนี่ยย พื้นที่มันก็มีอยู่นิดเดียว”
เพื่อนๆทั้งห้องก็หัวเราะในความที่ทั้งคู่กัดกันอยู่ตลอด
และแล้ววันแรกของการเรียนก็เริ่มต้นได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก…
13K
