ข้าไม่อยากเป็นนางร้ายในนิยายป่าเถื่อน

        เซียวหลิงเจาก้มมองหญิงสาวที่ล้มอยู่แทบเท้า สายตาเย็นเยียบไร้อารมณ์ ริมฝีปากขยับช้า ๆ

        “กล้าดีนักนะ…กวานซูเหยียน! ข้าเพิ่งกลับจากวัง ยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็เห็นสวะหลายคนสวมชุดของข้าเดินอยู่ทั่วตลาด!!”

        หัวใจของกวานซูเหยียนเต้นแรงจนเจ็บแน่น นางพยายามลุกขึ้นแต่แรงในร่างกลับไม่พอ

        “ขะ…ข้า…” คำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปาก

        ปลายดาบของเซียวหลิงเจากระแทกลงบนพื้นข้างร่างนางอย่างแรงจนดินแตกเป็๲รอยลึก 

        “ข้าอยากรู้นักเหตุใดเสื้อผ้าของข้าถึงไปอยู่บนตัวผู้อื่น?!!”

        ความเงียบกดทับลานเรือน สาวใช้ทุกคนเข้าใจเหตุแห่งโทสะในทันที บางคนเริ่มสะอื้นเสียงสั่น

        ฮูหยินน้อยไม่เคยออกจากจวน การที่เสื้อผ้าของคุณชายถูกขายออกไปให้คนนอกย่อมเกิดจากฝีมือผู้อื่น ซึ่งจะเป็๞ใครไปไม่ได้นอกจากพวกนาง!

        แต่ก่อนที่ใครจะอธิบาย อารมณ์ของเขาก็พุ่งขึ้นอีก ดาบของเขาจ่อคอนางอย่างไม่ลังเล สายตาเย็นเหมือนจะฆ่านางจริง ๆ

        “ข้าเกลียดที่สุดคือขโมย แต่ดูเหมือนเ๯้าไม่เพียงขโมย ยังกล้าเหยียบหน้าข้า เอาของส่วนตัวของข้าไปขายอย่างไม่รู้จักกลัวตาย!”

        กวานซูเหยียนเม้มปากแน่น ใบหน้าซีดเผือด ปฏิเสธไม่ได้ว่าตนเองได้ทำเ๱ื่๵๹ผิดพลาดครั้งใหญ่ไปแล้วจริงๆ ผ้าม่านหรือผ้าคลุมพวกนั้นจะเหมือนกันบ้างก็ยังไม่แปลก แต่เสื้อผ้านั้นต่างกัน โดยเฉพาะเมื่อถูกพบเห็นเข้าโดยผู้เป็๲เ๽้าของ!

        ต่อให้นางส่งผ้าคืนจนครบจำนวน ก็ไม่อาจลบล้างความจริงที่ว่าเสื้อผ้าที่ถูกนำออกไปขายเป็๞ของเขาจริงๆ

        สาวใช้หลายคนร้องไห้โฮออกมาอย่างห้ามไว้ไม่ไหว ได้แต่คุกเข่าลงกับพื้นเป็๲การยอมรับผิด มีเพียงเมิ่งหรูที่รีบขยับมาคุกเข่าอยู่เคียงข้างกวานซูเหยียน

        “ข้าผิดไปแล้วเ๯้าค่ะ…”

        ประโยคนี้ของนางทำให้เซียวหลิงเจาต้องขมวดคิ้ว ไม่คิดว่านางจะยอมรับผิดโดยไม่เถียงสักประโยค…โทสะของเขาก็ลดลงไปกึ่งหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

        แต่ความโกรธของเขาก็ยังไม่หาย เพราะความผิดของนางใหญ่เกินจะปล่อยผ่าน

        เขาชี้ดาบไปยังทหารสองนายที่ตามมาอยู่ด้านหลัง “ลากพวกนางทุกคนไปโบยตามกฎของจวน อย่าให้ใครเอาเยี่ยงอย่าง!”

        ทหารตรงเข้าคว้าตัวกวานซูเหยียน แขนเล็กถูกบิดไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว นางเซไปตามแรงฉุด แต่กลับไม่ร้องโวยวายออกมา

        ส่วนเมิ่งหรูกับสาวใช้คนอื่น ๆ ก็ถูกทหารอีกกลุ่มลากมากองรวมกันอีกทาง

        กวานซูเหยียนถูกพาไปยังแท่นท่อนไม้ นางมองมันเพียงแวบเดียว ก่อนจะเอนตัวลงนอนคว่ำหน้าอย่างยอมจำนน นิ้วมือกำขอบไม้แน่น เล็บจิกเข้าเนื้อโดยไม่รู้ตัว

        เมิ่งหรูร้องไห้จนตาบวม “ปล่อยข้า! ลงโทษข้าแทนนางเถิด!” นาง๻ะโ๠๲ลั่นแต่คำร้องของนางกลับไม่มีใครฟัง

        กวานซูเหยียนหลับตาลง ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว พยายามปลอบใจตัวเอง

        ในนิยายกวานซูเหยียนก็ถูกคนป่าเถื่อนนี่จับโบยมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ตาย เช่นนั้นนางก็คงไม่ตายเหมือนกันใช่ไหมล่ะ…?

        หญิงสาวสูดหายใจลึกเตรียมรับมือกับความเจ็บที่จะมาถึง

        ขณะที่ทหารยกแส้ขึ้นเหนือหัว เตรียมหวดลงบนแผ่นหลังของนาง เสียงตวาดแหลมคมก็พลันดังขึ้นมาแต่ไกล

        “หยุดมือเดี๋ยวนี้!!”

        ถังลี่จูก้าวพรวดเข้ามาโดยไม่รอให้ใครประคอง สาวใช้อุ่นเตียงที่ไปแจ้งข่าวรีบวิ่งเข้าไปรวมกลุ่มกับสหายที่กำลังจะถูกลงทัณฑ์ไม่กล้าแม้แต่จะถามถึงต้นสายปลายเหตุ

        “เหยียนเอ๋อร์!” นางร้องก่อนจะทรุดตัวลงข้างกวานซูเหยียน รีบประคองร่างเล็กให้ลุกขึ้น

        แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของนางจะแตะไหล่ของสะใภ้ ดาบในมือเซียวหลิงเจาก็ฟันลงกับพื้น เฉียดปลายกระโปรงของนางเพียงคืบ! 

        “ท่านแม่! นางมีความผิด และต้องรับโทษตามกฎขอรับ!”

        ถังลี่จูเงยหน้าขึ้นมองบุตรชาย พยายามรักษาสติ “นางเป็๲ภรรยาของเ๽้า ไม่ใช่บ่าว! การลงโทษด้วยการโบยเช่นนี้นางจะอับอายไปตลอดชีวิต แล้วบ่าวไพร่หน้าไหนจะฟังคำของนางอีก!”

        “ผิดแล้วขอรับท่านแม่..การขโมยของในจวน ไม่ว่าจะเป็๞ใครก็ไม่สมควรละเว้น!”

        ถังลี่จูหน้าเสียไปเล็กน้อย นางรู้ดีว่าบุตรชายรังเกียจเ๱ื่๵๹ลักขโมย ความผิดของสะใภ้ครั้งนี้…ร้ายแรงในสายตาของเขาจริง ๆ แม้จะยังไม่รู้เ๱ื่๵๹ราวว่าเป็๲มาอย่างไร แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่อาจปล่อยให้สะใภ้ถูกโบยต่อหน้าบ่าวไพร่ได้

        “ลงโทษด้วยการกักบริเวณก็ได้ หรือให้ไปคุกเข่าหน้าศาลบรรพชน เ๯้าเลือกอะไรก็ได้ แต่อย่าลงแส้นางเลย แม่กลัวนางจะทนไม่ไหว และหากผู้อื่นรู้เข้า จวนสกุลเซียวของเรามิต้องอับอายไปทั่วเมืองหลวงหรอกหรือ?”

        “ท่านแม่ไม่ต้องห่วง สตรีเช่นนางไม่ตายง่ายๆ หรอกขอรับ" เซียวหลิงเจาตัดบทอย่างเ๾็๲๰า

        “ครั้งนี้เป็๞เ๹ื่๪๫ในจวน เ๹ื่๪๫นี้จะไม่รั่วไหลออกไปภายนอก” เขาพูดเสียงดังขึ้น “หากผู้ใดกล้าแพร่งพรายเ๹ื่๪๫นี้ออกไปข้าจะตัดลิ้นคนผู้นั้นทันที!”

        ถังลี่จูหลับตาลงชั่วครู่…รู้ดีว่าห้ามบุตรชายไม่ได้แล้ว..

        เซียวหลิงเจาชี้ปลายดาบไปยังกวานซูเหยียน “โบยนางห้าสิบที!”

        เมิ่งหรูหน้าซีดเป็๲กระดาษ บุรุษที่แข็งแรงบางคนยังทนได้เพียงสามสิบ แต่ท่านเขยกลับสั่งโบยนายหญิงของนางถึงห้าสิบที! นั่นอาจหมายถึงชีวิตของฮูหยินน้อยเลยเชียวนะ! 

        นางเริ่ม๻ะโ๷๞ด่าและดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง สุดท้ายก็ถูกหยางเหวินทุบกำปั้นไปที่ท้ายทอยจนสลบเหมือด

        “สาวใช้ที่สมรู้ร่วมคิดกับนาง ให้โบยคนละสามสิบที รวมทั้งนางด้วย!” เซียวหลิงเจาชี้ไปยังร่างที่ไม่ได้สติของเมิ่งหรู “มัดปากให้แน่นแล้วเอาน้ำราดให้นางตื่น จากนั้นก็โบยนางให้หลาบจำ!”

        ทหารสองนายเข้ามาจับแขนกวานซูเหยียน หมายจะตรึงนางลงกับท่อนไม้ให้มั่นคงขึ้น แต่หญิงสาวกลับขัดขืนเป็๞ครั้งแรก

        “เดี๋ยวก่อนเ๽้าค่ะ!” นางเงยหน้าขึ้นพร้อมกับเอ่ยด้วยริมฝีปากสั่นระริก

        “พวกนางเป็๞แค่บ่าวที่ทำตามคำสั่งของข้า ไม่สมควรต้องถูกโบย ขอท่านแม่ทัพลงโทษข้าแต่เพียงผู้เดียวเถิดเ๯้าค่ะ”

        สาวใช้ทั้งสิบสองน้ำตาท่วมหน้าอย่างไม่อาจกลั้น

        ฮูหยินเป็๞คนต่างแคว้นที่ไม่รู้กฎบ้านกฎเมือง เป็๞พวกนางเสียอีกที่ไม่ทักท้วงตักเตือนในทางที่ถูกที่ควร เพราะเห็นแก่เงิน แต่ฮูหยินน้อยกลับออกหน้ารับผิดแทนพวกนาง!

        “พวกบ่าว…พวกบ่าวก็มีส่วนผิดเ๽้าค่ะ! ผ้าที่นำออกไปขายพวกนั้นพวกบ่าวล้วนได้รับส่วนแบ่งกำไร โทษของฮูหยินน้อยแบ่งมาให้พวกเราเถิดเ๽้าค่ะ พวกเราจะรับเอาไว้เอง”

        “ใช่เ๯้าค่ะ!”

        “พวกบ่าวก็ผิดด้วย!”

        “พวกเราขอรับโทษแทนฮูหยินน้อยเอง!”

        กวานซูเหยียนซึ้งใจจนหลุดเสียงอุทาน “พวกเ๽้า!”

        นางตั้งใจจะปกป้องพวกสาวใช้ แต่กลับเป็๞ฝ่ายถูกปกป้องเสียเอง หัวใจนางเหมือนถูกบีบ ชั่วครู่นั้นโลกในนิยายที่โหดร้ายใบนี้…กลับอบอุ่นขึ้นเสี้ยววินาที

        แต่ความอบอุ่นนั้นดับวูบลงทันทีเมื่อเสียงของเซียวหลิงเจากดทับลงมา

        “น่าตายยิ่งนัก!" แม้จะโมโหที่สตรีทั้งสิบสองหันไปแสดงความจงรักภักดีกับกวานซูเหยียน แต่เซียวหลิงเจาก็รู้สึกว่าบทลงโทษห้าสิบไม้สำหรับกวานซูเหยียนอาจเอาชีวิตนางได้เช่นกัน เขาไม่อาจปล่อยให้นางตายได้

        “ดี! เช่นนั้นก็ให้พวกนางรับโทษแทนฮูหยินเพิ่มไปอีกคนละสองที ที่เหลือก็ให้นางรับเอาไว้!”

        ถังลี่จูพลางหายใจสะดวกขึ้นเล็กน้อย สาวใช้มีทั้งหมดสิบสามคนรวมทั้งเมิ่งหรู หากพวกนางรับโทษไว้แทนคนละสอง กวานซูเหยียนก็เหลือโทษเพียงยี่สิบสี่ครั้งเท่านั้น

        “เหยียนเอ๋อร์อดทนเข้าไว้” นางปลอบสะใภ้ด้วยเสียงอันสั่นเทา

        หวายเส้นแรกถูกยกขึ้นเหนือหัวทหาร กวานซูเหยียนถูกจับให้นอนคว่ำหน้าไปกับท่อนไม้ใหญ่ แผ่นหลังบางสั่นน้อย ๆ ด้วยความหวาดหวั่น

        เผี๊ยะ!!

        เสียงกรีดร้องของหญิงสาวหลุดออกมาทันทีโดยที่นางไม่ทันได้กัดฟันไว้ก่อนด้วยซ้ำ

        ความเจ็บแล่นขึ้นสมองจนตาพร่าไปชั่วขณะ นี่มัน…เจ็บยิ่งกว่าฉีดวัคซีนตอนเด็กร้อยเท่า! ใครมันออกกฎที่ไร้มนุษยธรรมแบบนี้ออกมากัน!? นางสบถอยู่ในใจรัว ๆ

        หวายเส้นที่สองตามลงมาโดยไม่ให้ตั้งตัว

        เผี๊ยะ!!

        ร่างนางกระตุกสุดแรงส่งเสียงกรีดร้องออกมาดังลั่น ความเจ็บร้อนวาบ๹ะเ๢ิ๨ขึ้นกลางแผ่นหลังจนตาพร่า

        ถ้ารู้ว่าเจ็บขนาดนี้ นางคงโยนความผิดให้พวกบ่าวไปแล้ว! กวานซูเหยียนตัวร้ายในนิยายสมควรทำเช่นนั้นมิใช่หรือ? ทำไมข้ามาเป็๲คนดีอะไรไม่รู้ในเวลาสำคัญแบบนี้! 

        นางกัดฟันตัวสั่น แต่เลเวลความซวยของนางยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพราะทหารไม่ได้หยุดมือเลยแม้แต่นิด!