ใบหน้าของชายหนุ่มที่มองมาที่เธอนั้นดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ เหมือนพูดทางสายตาว่า คนต่อไปที่จะตายคือเธอ เป็แน่แท้
ปึ้ง!!!
" อร๊ายยยย!!! " เสียงกรีดร้องของผู้คนที่ยืนดูเหตุการณ์ใกล้ๆ เพราะชายหนุ่มใช้มืออีกข้างหนึ่งกำหมัดขึ้นมาต่อยเข้าไปที่ท้องของหญิงสาวที่โดนบีบคออยู่อย่างแรง จนแน่นิ่งไป ไม่มีแม้แต่การขยับใดๆ
ฟึบ!!!
ทันทีที่ชายหนุ่มปล่อยมือออกจากคอของหญิงสาว ก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว " จริงๆไม่ควรเป็เธอเลยที่เข้ามาแส่ "
ชายหนุ่มพูดขึ้นทันทีที่มาโผล่อยู่ตรงหน้าของเลน่า ทั้งๆที่ร่างของหญิงสาวคนนั้นยังไม่ทันจะล้มลงถึงพื้นด้วยซ้ำ พอดูใกล้ๆยิ่งมองเห็นใบหน้าคมหล่อเหลาได้อย่างชัดเจนแต่ก็แฝงไปด้วยความน่ากลัวราวกับปีศาจ ตัวโตสูงใหญ่ เงาของเขาบังเลน่ามิด จนเลน่ารู้สึกเหมือนตนเองกำลังถูกกลืนกินไปด้วยความมืดมิดภายใต้เงาของหนุ่มตัวใหญ่ข้างหน้าเธอ
ปึ้ง!!!
ชายหนุ่ใช้มือขึ้นไปบีบคอเลน่าเหมือนอย่างที่ทำกับผู้หญิงคนเมื่อกี้ แล้วค่อยๆผลักเธอลงไปกระแทกกับพื้นทั้งๆที่มีมือข้างหนึ่งของชายหนุ่มบีบคอของเธออยู่
" ทำไมต้องเป็เธอด้วยหละ " ชายหนุ่มร่างใหญ่ถามสาวร่างเล็กที่อยู่ใต้ตัวของเขา
" อึก! " เลน่าร้องด้วยความเจ็บ และพยายามใช้มือเล็กจับลำแขนของชายหนุ่มไว้แน่นหวังที่จะดันมือที่บีบคอเธออยู่ให้ออกไป แต่ทว่าแม้แต่จะเค้นเสียงมาตอบคำถามที่น่าสงสัยของเขานั้นก็ยังไม่สามารถทำได้เลยด้วยซ้ำ
วู๊บบบ!!
แสงจากอาเขตวงเวทย์ของใครคนหนึ่งเปิดขึ้นที่หน้าอกของชายหนุ่ม ทันทีที่อาเขตเปิด ชายหนุ่มที่บีบคอหญิงสาวอยู่ก็ถูกผลักออกจนกระเด็นไปอีกฝั่งของโรงอาหารอย่างแรง แต่ทว่าชายหนุ่มคนนั้นก็หยุดและหยัดกายชันเข่าลุกขึ้นทันทีหลังจากที่กระเด็นกลิ้งไปประมาณ สองถึงสามรอบ โดยไม่ได้แสดงความเจ็บใดๆเลย
" พี่!! " เลน่าหันไปเรียกชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากตัวเธอมากนั้น อาเขตเมื่อกี้ที่ผลักชายหนุ่มให้กระเด็นไปคืออาเขตของอีธาน พี่ชายของเลน่า
" ไม่เป็ไรนะเลน่า " อีธานเอ่ยถามน้องสาวด้วยความเป็ห่วงก่อนที่สาวน้อยจะขานรับ " ค่ะ ยังไม่ตาย " อีธานยิ้มรับกับคำตอบของน้องสาวที่ดูไม่ได้หวาดกลัวกับสิ่งที่เจอเมื่อสักครู่เท่าไหร่นัก
" ไง เพื่อนร่วมรุ่น " อีธานกล่าวทักทายกับชายหนุ่มที่เขาพึ่งใช้วงเวทย์ผลักให้กระเด็นไปเมื่อสักครู่พร้อมกับรอยยิ้มที่น่าหมั่นไส้
" หึ " ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามขำเย้ยในลำคอพร้อมกับส่งยิ้มมุมปากที่แสดงท่าทีว่าพอใจอีธานมาก
" นายคงจะเป็ราฟสินะ อายุก็เท่าฉันใช่ไหมหละ แต่เหมือนได้ยินแว่วๆมาว่านายอยู่ระดับ 5 สินะ แปลว่าคงจะเก่งมากเลยงั้นสิ "
" จากที่นายเปิดอาเขตได้โดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวเหนี่ย ก็คงไม่ต่ำกว่าระดับ 5 หละสินะ " ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามพูดพร้อมแสยะยิ้ม เพราะต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายอยู่ในระดับสูงเหมือนกัน
" ระ ระดับ 5 หรอ!! " เลน่าอุทานขึ้นและหันไปมองหน้าพี่ชายเพราะเกิดสงสัย ว่าถ้าหากอีธานพี่ชายของเธออยู่ในระดับ 5 จริง ทำไมเขาถึงไม่รีบสอบลัดระดับ 3 ให้จบไปเลย
( น่าสนุกดีนี่ ที่ไม่ได้มีแต่พวกโง่ๆที่นี่ ) หนุ่มฝั่งตรงข้ามคิดในใจ
( หากสู้ที่นี่โรงเรียนได้ถล่มแน่ ) อีธานก็คิดในใจเช่นเดียวกัน ก่อนจะใช้สมองคิดอุบายที่ทำให้ฝั่งตรงข้ามสงบลง " เอาเถอะ ขอโทษแทนน้องสาวของฉันด้วยก็แล้วกัน แต่ฉันไม่กล้าที่จะสู้กับพวกระดับ 5 ที่ไปเผชิญโลกมาแล้วหรอกนะ "
" พี่! " เลน่าอดไม่ไหวกับคำพูดที่ออกมาจากปากของพี่ชายเธอ ที่เธอมองเขาอย่างปลาบปลื้มมาตลอดทั้งชีวิต 19 ปี ของเธอ
" พอดีว่าฉัน กลัวตายหนะโทษที ฮ่า ฮ่า " อีธานพูดต่อโดยไม่ได้สนใจว่าผู้คนรอบข้างจะมองเขายังไง แต่อีธานก็รู้ดีว่าคนระดับอย่างราฟคงจะไม่ได้โง่พอที่จะดูเขาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่
" หึ คำพูดดูขี้ขลาดดีนี่ " ราฟยืนฟังเ้าของคำพูดขี้ขลาดตรงหน้า แต่เพียงมองอารมณ์ที่แสดงออกทางสายตาก็รู้แล้วว่าอีธานไม่ได้พูดเพราะความขี้ขลาดหรือกลัวตาย แต่พูดเพื่อให้เขาหมดอารมณ์ที่จะสู้กับตนเองต่อ
ราฟค่อยๆหันไปเหลือบมองหญิงสาวตัวเล็กที่นั่งอยู่ที่พื้น
ฟึบ!!
ฟึบ!!
ทั้งโรงอาหารเงียบสงัด ทันทีที่อีธานเอามือข้างหนึ่งกำทับกำปั้นของราฟไว้ และมืออีกข้างแบมือทำท่าเตรียมเปิดวงเวทย์ใส่กันทันทีทันใดที่คนใดคนหนึ่งขยับ ร่างใหญ่สูงของผู้ชายทั้งคู่ที่อยู่คนละมุมของโรงอาหารเมื่อสักครู่ โผล่มาอยู่ตรงหน้าของสาวตัวเล็กอย่างไม่ทันตั้งตัว กำปั้นของราฟยื่นเข้าใกล้กับใบหน้าของหญิงสาวเพียงแค่คืบมือ โดยที่สายตาของเลน่า เคท หรือคนอื่นๆก็ต่างช็อกไปกับทั้งสองคนตรงหน้าที่ล็อคนิ่งเข้ากันดั่งรูปปั้น
( อีกแล้ว เหมือนเมื่อตอนเช้า ทำได้ยังไงกัน ) เลน่าเกิดความสงสัยในใจ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าของเธอ ไม่ใช่เพียงผู้ดูแลเมื่อเช้า แต่รวมถึงทั้งเขา และพี่ชายของเธอ ก็มีความไวที่เลน่ายากจะมองทัน
" ทีหลังอย่ามาแส่สิ " ราฟค่อยๆเอียงคอหันไปสบตากับเลน่าและพูดประโยคสุดท้ายก่อนจะค่อยๆคลายกำปั้นและมือออกจากอีธาน หลังจากนั้นก็เดินออกจากโรงอาหารไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
" เลน่าโอเครมั้ย " เคท เพื่อนสาวเลน่าค่อยๆลงไปพยุงเธอให้ยืนขึ้นพร้อมกับถามด้วยความเป็ห่วง
" ไม่เป็ไร ขอบใจนะ " เลน่าตอบกลับเพื่อนรักก่อนจะหันไปมองแผ่นหลังของพี่ชายตัวเอง แล้วเอ่ยคำถามที่เกิดขึ้นในใจมากมาย
" พี่ อยู่ระดับ 5 หรอ "
" ..... " ชายหนุ่มยืนฟังทั้งๆที่ยังหันหลังให้สาวตัวเล็กที่ถามเมื่อสักครู่ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย
" พี่ ทำได้ยังไง การเคลื่อนไหวเมื่อกี้คือมันสุดยอดมากเลย ช่วยสอนหนูหน่..... " เลน่าใจนเผลอพูดสิ่งที่คิดในใจออกไปและค่อยๆเดินเข้าไปเกาะแขนชายหนุ่มและเงยหน้ามองพี่ชาย แต่ทว่าคนตรงหน้าเธอกับทำหน้าตาโกรธเคืองใส่เธอ
" ทีหลังอย่าเข้าไปยุ่งเื่อะไรที่เกี่ยวกับหมอนั่นอีกนะ " ชายหนุ่มพูดขึ้นแทนการตอบคำถามของน้องสาว
" ..... "
" ไม่สิ พี่หมายถึง อย่าเข้าไปยุ่งเื่พวกนี้อีก "
" แต่หนูไม่ได้ผิดนะ หนูแค่จะเข้าไปช่วยผู้หญิงคนนั้น " เลน่าขมวดคิ้วด้วยความสงสัยในคำพูดของพี่ชายก่อนพูดสิ่งที่คิดออกมา
" นั่นก็เรียกว่ายุ่งแล้วเลน่า " อีธานตอบกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย
" แต่เธอกำลังจะโดนฆ่านะพี่ เป็พี่พี่จะยืนดูเฉยๆหรอ? " เลน่าพูดยังไม่ทันจบประโยค อีธานก็ตอบขึ้นอย่างเสียงดังด้วยใบหน้าโกรธเคืองอีกครั้ง " ใช่!! "
" ..... " เลน่าเกิดความจุกในใจทันทีที่ได้รับคำตอบจากพี่ชายของตน
" ถ้าไม่ใช่ครอบครัว ก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งทั้งนั้นนั่นแหละ!! " อีธานตะคอกใส่เลน่าอีกครั้งด้วยความโกรธที่น้องสาวของเขาเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงเพื่อชีวิตของคนอื่น
" อึก~ " เลน่าก้มใบหน้าเล็กลงก่อนจะกลั้นสะอื้นไห้
" เธอต้องโตกว่านี้นะเลน่า ความเมตตามันไม่ได้ช่วยให้เรามีชีวิตรอดหรอกในโลกข้างนอก คนที่จะอยู่รอดหนะ คือคนที่รู้ ว่าตอนไหนควรทำอะไร " อีธานพูดด้วยเสียงที่เรียบขึมที่ดูราวกับจะใจดำก่อนเลน่าจะถามขึ้น
" ถ้าหนูจะต้องตายเพราะหนูเข้าไปช่วยคนอื่น หนูก็คงภูมิใจในตัวเอง มากกว่าเป็คนที่มีชีวิตอยู่อย่างขี้ขลาดแบบพี่ " เลน่าพูดเสียงสั่นเบาใส่พี่ชายของตนทั้งๆที่ยังก้มหน้าอยู่ ก่อนจะเดินชนไหล่อีธานออกไปจากโรงอาหาร
" แล้วถ้าพี่เสียเธอไปอีกคน พี่จะมีชีวิตอยู่ไปทำไมหละ " อีธานบ่นอุบในลำคอที่ได้ยินเพียงคนเดียวด้วยใบหน้าเศร้าที่เกลียดชังตัวเองเช่นเดียวกับเลน่า
~~~~~
###########################################
ทักทายผู้อ่านทุกคนจร้า
ช่วยคอมเมนต์เป็กำลังใจให้กันหน่อยนะคะ
ขอบคุณทุกคอมเมนต์และทุกการติดตามเลยนะคร้าบ
###########################################
545
