นายอุ้มคนตัวเล็กลงบนเบาะรถของเขาอย่างเบามือ แล้วจ้องมองหน้าของคนตัวเล็กที่แดงด้วยพิษแอลกอฮอลล์ กินน้ำหอมอ่อนๆของเฌอลอยเข้ามาแตะที่จมูกของนายทำให้ตัวเขาเองค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปหาอย่างลืมตัว
“หน้าเธอคุ้นๆจังเลยว่ะ หรือว่า กูจะมีรักแรกพบอีกครั้งว่ะ มึงเชื่อเื่นี้ด้วยหรอว่ะไอ้นาย” เขาพูดกับตัวเองเบาๆแล้วค่อยๆเลื่อนใบหน้าของตัวเองไปจูบหนักบนริมฝีปากเล็กของเธอที่กำลังนอนหลับบนเบาะนิ่มอย่างสบายโดยมีกลิ่นหอมอ่อนๆจากเสื้อของนายที่คลุมตัวเธอเอาไว้กันเธอหนาว
“หวานเป็บ้า” นายถอนริมฝีปากของตัวเองออกมาอย่างอ้อยอิ่ง เขานั่งยิ้มคนเดียวสักพักก็ไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองโทรหาไฟให้ไปจัดการเพื่อนๆของเธอที่ป่านนี้คงตามหาเธอกันให้วุ่น
นายขับรถออกมาอย่างนุ่นนวลเพราะกลัวว่าเฌอจะนอนหลับไม่สบาย เข้าตีไฟรถเลี้ยวเข้าคอนโดของซานีน เพื่อที่จะพาเฌอไปไว้ที่นั่น
“รอให้ฉันมั่นใจอีกหน่อยแล้วกันนะ” นายพูดเสร็จแล้วก็ปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก แล้วเดินอ้อมไปอุ้มเฌอที่หลับไม่รู้เื่ลงมาเพื่อตรงไปยังห้องของพี่สาวเขา
“กริ้งงงงง” เสียงกริ่งห้องของซานีนดังขึ้น ไม่นานเธอก็เปิดประตูออกมา
“ดึกๆดื่นๆมาทำมัยเนี่ย” ซานีนงัวเงียๆเดินมาถาม
“หลบ” นายพูดเสร็จก็ดันพี่สาวของเขาออกด้วยตัวของเขาเองแล้วอุ้มเฌอเข้ามานอนบนเตียงพี่สาวเขาอย่างเบามือ
“ว้าวว แกไปเอาสาวน้อยน่ารักคนนี้มาจากไหน” ซานีนที่ตื่นจากโดนกระทำเมื่อกี้นี้ เดินปรี่เข้ามาหานายแล้วมองหน้าเฌอที่กำลังนอนหลับอยู่
“ฝากดูด้วย พรุ่งนี้จะมารับ” นายตอบพี่สาวเธอไป
“เอ้า!! แล้วทำไมแกไม่พาเธอไปดูแลเอง” ซานีนท้าวเอวถามด้วยความสงสัย
“ผมยังไม่แน่ใจ แต่ก็ไม่อยากปล่อยเธอเอาไว้ พี่ดูให้ด้วยละกัน ไปก่อนนะ” นายตบไหล่พี่สาวของเธอราวกับเพื่อนของเขา
“เดี๋ยว แล้วแกจะไปไหน” ซานีนะโถาม
“นัดกับไอ้ธามไว้คืนนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้ามารับ” นายะโกลับมาแล้วปิดประตูใส่หน้าซานีนเสียงดัง
“ไอ้น้องคนนี้มันใช้ได้ที่ไหน” ซานีนส่ายหัวเอื่อมระอากับนิสัยน้องชายตัวเอง
“ขออย่าให้เป็แบบที่คิดเลยนะ” ซานีนเอ่ยขึ้น แล้วเดินไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้กับเฌอที่นอนหลับสบายอยู่บนเตียง
‘วันรุ่งขึ้น’
“อื้ออออ ทำไมมันสบายกว่าที่นอนที่บ้านจัง” เฌอบิดตัวไปมา เธอค่อยๆลืมตาขึ้นเพื่อปรับแสงที่สาดส่องลอดออกมาจากผ้าม่าน
“เห้ย!!” เฌอดีดตัวลุกขึ้น เพราะสิ่งที่เธอเห็นมันไม่ใช่ห้องของเธอ แต่มันเป็ห้องที่หรูกว่าห้องของเธอ เธอมองไปรอบๆอย่างสนใจ ก่อนจะมาสำรวจตัวเอง ว่ามีอะไรเสียหายหรือป่าว
“ก็ไม่นะ แล้วฉันตามใครมาเนี่ย”เฌอเบะปากเล็กน้อย พลางคิดถึงเื่เมื่อคืน แต่ก็คิดไม่ออก เธอคว้ากระเป๋าของเธอที่วางอยู่บนหัวเตียง ควานหาโทรศัพท์ของตัวเองจนเจอแล้วเปิดมันขึ้นมา
“119 สาย”เฌอมองดูเบอร์ของเตชินที่โทรหาเธอ
(ข้อความ 10 ) มีข้อความเด้งเตือน เธอเลยรีบเปิดอ่าน
เตชิน: ถึงบ้านหรือยัง ฉันเป็ห่วง
เตชิน:ทำไม่รอให้ฉันไปส่ง กลับเองทำไม
เตขิน:เป็ห่วงนะเว้ย
เฌอขมวดคิ้วตัวเองเพราะไม่รู้เื่ที่เกิดขึ้นเลย และเธอก็ดันไปเห็นข้อความของนายที่เด้งมาพร้อมกันด้วย
ซีนาย : ทำอะไรอยู่
ซีนาย : โทรหาทำไมไม่รับ
ซีนาย : กินเหล้านี่หรอธุระสำคัญ เหอะ!!!!
เธออ่านข้อความของนายก็ต้องขมวดคิ้วหนักขึ้นไปอีก
“อะไรกันเนี่ย โอ๊ย!!! ยัยเฌอ” เฌอเอามือขนี้ผมตัวเองเพื่อระบายความงง
“ตื่นแล้วหรอ พี่ทำข้าวต้มร้อนๆไว้ให้จ๊ะ” เฌอเงยหน้าขึ้นตามเสียงก็เห็นผู้หญิงหน้าตาสะสวยกำลังเดินเข้ามาทักเธอมี่กำลังหัวฟูเพราะคิดอะไรไม่ตกอยู่บนนั้น
“เมื่อคืนน้องชายพี่พาเรามาฝากที่นี่น่ะ เดี๋ยวก็คงมารับแล้ว ลงมาทานข้าวก่อนสิ”
“เอ่อ…” เฌอที่ดูเหมือนสงสัยกำลังจะเอ่ยถามขึ้น
“พี่ชื่อซานีน ห้องนี้ก็เป็ห้องของพี่ คนที่พาเรามาเมื่อคืนนี้คือ ซีนาย รู้จักกันใช่มั้ยจ๊ะ”
“เอ่อ จะว่ารู้จักก็รู้จักนะคะ เฌอเจอพี่เขาแค่ไม่กี่ครั้งเอง ขอบคุณมากนะคะ ที่ให้เฌอนอนด้วย เฌอไม่รบกวนพี่ดีกว่าค่ะ” เฌอพูดอย่างถ่อมตัวแล้วค่อยๆคลานลงจากเตียง ซานีนมองเฌออย่าเอ็นดู
“ไม่ได้หรอก เดี๋ยวไอ้นายมาแล้วไม่เจอเธอ พี่จะซวยเอา มาเร็วๆ ไปทานข้างกันดีกว่า” ซานีนเดินเข้ามาจับมือเฌอ แล้วเดินไปยังโต๊ะอาหารที่มีข้าวต้มวางไว้อยู่แล้ว
“ขอบคุณค่ะ” เฌอยกมือไหว้แล้วค่อยๆตักข้าวต้มกินทีละนิดๆด้วยความเกรงใจ
“ปัง” เสียงปิดประตูห้องซานีนที่ดังเข้ามายังห้องครัวที่สองสาวนั้งทานอาหารกันอยู่
“สงสัยจะมาแล้ว” ซานีนพูดแล้วลุกขึ้น เฌอเงยหน้ามองตาม
“ไอ้บ้านาย กลิ่นเหล้าแรงขนาดนี้แกขับรถมาแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย ลูกน้องแกไปไหน ทำไมไม่มากับแกด้วย”เสียงซานีนดังขึ้นทำให้เฌอต้องรีบเดินเข้ามาดู
“ผมเมาที่ไหน พี่ก็พูดเวอร์ ผมพึ่งทำธุระเสร็จก็รีบมาเลยเนี่ย” นายกระซิบคำว่าธุระกับซานีน ซานีนถอนหายใจ
“โอ๊ย….พี่นีน”นายร้องเสียงหลงเมื่อถูกซานีนบีบแขนด้วยแววตาโกรธแล้วก็ลากน้องชายตัวดีผ่านหน้าเฌอที่กำลังเดินมาดู เธอพานายเข้าห้องและปิดประตูเบาๆ
“แกคิดจะทำอะไร” ซานีนปล่อยแขนนาย
“ทำอะไร”นายตอบเสียงเรียบ
“ก็น้องที่แกพามาไง แกจะเอายังไง ลูกเขามาพ่อมีแม่นะ” ซานีนเขย่าแขนของนาย
“ผมชอบก็แค่จะจีบ”
“จะจีบแต่พาเขามาทำแบบนี้นะเนี่ยนะ น้องเค้าเป็ผู้หญิงนะ นี่แนะๆ” ซานีนตีน้องชายเขาเต็มแรง
“โอ๊ย พี่นีน ผมก็ยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ ดีแค่ไหนแล้วที่ผมหักห้ามใจตัวเองแล้วพามาหาพี่เนี่ย” นายดันตัวซานีนออก
“ฉันขอสั่งแกไว้ตรงนี้เลยนะ ถ้าแกยังลืมปลายไม่ได้ แกอย่าเอาคนอื่นเข้ามาเกี่ยว พี่มองดูก็รู้แล้วว่าน้องเขาอ่อนไหวกว่าที่แกคิด จะทำอะไรให้คิดดีๆ” ซานีนชี้หน้าน้องชายตัวเอง นายปัดนิ้วของซานีนลง
“ผมไม่เคยลืมปลาย แต่ผมก็แค่อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ ถ้าผมไม่หาคนที่ผมชอบหรือรัก ผมก็ต้องไปแต่งงานกับสัญญาบ้าๆนั่นอยู่ดี แล้วพี่รู้หรือป่าวว่าที่ปลายต้องตาย มันเป็เพราะอะไร” นายตะคอกพี่สาวเธอกลับ
“แกยังไม่ลืมเื่ปลายอีกหรอ นี่ก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วนะ” ซานีนถามด้วยความเป็ห่วง เพราะมันผ่านมาหลายปีแล้วเธอคิดว่าน้องชายเธอน่าจะดีขึ้น
“ผมไม่มีวันลืมคนที่มันทำกับแฟนผม พวกมันต้องชดใช้กรรมอย่างสาสมทุกคน” นายมองออกไปด้วยสายตาเ็า
“ถ้าอย่างนั้น แกก็ยิ่งไม่ควรเอาน้องเขาเข้ามาเกี่ยว”
“มันสายไปแล้วพี่นีน ในเมื่อผมอยากได้อะไรผมก็ต้องได้ ต่อให้ต้องฆ่าใครให้ตาย เธอก็ต้องเป็ของผม” นายมองออกไปยังหน้าต่าง ในหัวของเขาสับสนไปหมด เฌอตอนที่เขาเจอครั้งแรกก็ตกหลุมรัก เหมือนรักแรกพบของเขาอีกครั้ง ที่ถูกปิดตายมาตลอด 3 ปี และเมื่อคืนนี้เขาก็ไม่ได้ออกไปหาธามเหมือนที่บอกกับซานีนเอาไว้ เขาได้ให้ไฟไปสืบประวัติของ เฌอ มา แล้วเขาก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างอย่างจากครอบครัวของเฌอ เมื่อให้ไฟสืบไปสืบมา ครอบครัวของเฌอมีอะไรที่น่าสนใจสำหรับคนที่ชอบความท้าทายอย่างเขามาก
“ถือว่าพี่ขอ ถ้าแกชอบน้องเขาจริงๆ พี่ขออย่างเดียวอย่าทำให้น้องเขาเสียใจ”ซานีนจับมือของนายเอาไว้ เพราะเธอรับรู้ได้ว่าเฌอต้องเป็เด็กที่ข้างนอกสดใสแต่ข้างในแหลกสลายมาแล้ว
“ผม้าพิสูจน์อะไรบางอย่าง ถ้าผมพิสูจน์แล้วว่ามันไม่ใช่ผมจะปล่อยเธอไปตามที่พี่้า” นายหันมาหาพี่สาวของเขา แล้วเดินออกไป ทิ้งให้ซานีนยืนคิดหนักอยู่คนเดียว
นายเดินออกมาจากห้องของซานีน กวาดสายตามองหาเฌอ ก็เห็นว่าเธอกำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่เดิม เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วปรับสีหน้าให้เป็ปกติ
“สวัสดีค่ะ” เฌอยกมือไหว้นายโดยที่ไม่กล้ามองหน้าเขา
“เป็ไง ฉันเห็นเธอเมาหลับอยู่หน้าห้องน้ำพอดี กลัวขี้เมาแถวนั้นจะลากไป เลยไม่ได้พากลับบ้านเพราะมันดึกมาแล้ว คงไม่ว่าอะไรใช่มั้ย” นายนั่งลงตรงข้ามกับเฌอ
“อ่อ ไม่เป็ไรค่ะๆ ขอบคุณที่ช่วยเฌอค่ะ”
“รีบกินสิ ฉันจะไปส่งเธอกลับบ้าน” นายพูดจบก็กอดอกจ้องมองเฌอแบบไม่วางสายตา จนตัวเธอเองทำอะไรไม่ถูกได้แต่รีบกินให้มันหมดไวๆ
94
![ทะลุมิติมาเป็นเจ๊ใหญ่ในยุค70s [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690770411_62564173.webp)
